Τούτο γιο για τη… μανούλα μου!

Εάν στρωνόμουν ποτέ να γράψω τα απομνημονεύματά μου από τις έξι διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων τις οποίες αξιώθηκα να παρακολουθήσω, ο Μπάμπης Χολίδης θα κατείχε μια περίοπτη θέση… Δεν το γράφω αυτό επειδή συχωρέθηκε προχθές και τάχα ο νεκρός δεδικαίωται, αλλά διότι είναι η αλήθεια…

Οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι στις 22 Σεπτεμβρίου του 1988 στο Sangmu Gymnasium της Σεούλ, όπου μια χούφτα έλληνες δημοσιογράφοι ξεροσταλιάζαμε μπας και αξιωθούμε να πανηγυρίσουμε ένα μετάλλιο σε εκείνους τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους ταίριαζε η αποδιδόμενη στον Χαρίλαο Τρικούπη έκφραση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Επτωχεύσαμεν, αλλά νιώσαμε πάμπλουτοι από εκείνο το χάλκινο μετάλλιο που φόρεσε στον λαιμό του ο Μπάμπης στην κατηγορία των 57 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης, δίκην déjà vu από τους Αγώνες του ’84 στο Λος Αντζελες.

Λάθος πρώτο: δεν το φόρεσε ο Μπάμπης, αλλά ο Μπάμπαρος, όπως τον αποκαλούσαμε…

Λάθος δεύτερο: δεν ήταν αυτό το μετάλλιο, αλλά «τούτο γιο για τη μανούλα μου», όπως είπε ο ίδιος ευτυχισμένος και λυτρωμένος για λογαριασμό μιας ολόκληρης χώρας!

Οσο μπόι του έλειπε του μικρού το δέμας Χολίδη, τόση καρδιά είχε: ένας όχι μόνο μεγαλόκαρδος, αλλά και καλόκαρδος άνθρωπος που πριν από 31 χρόνια υποδύθηκε τον μυθολογικό Ατλαντα και σήκωσε ολομόναχος ολάκερη την Ελλάδα στους ώμους του. Ο Χολίδης πήγε σχεδόν με ένα πόδι στη Σεούλ! Την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει μια εγχείρηση στο γόνατο, που συνέχισε να μαζεύει υγρό, αλλά είχε τέτοια δύναμη, τόση αποφασιστικότητα και συν τοις άλλοις την ευθύνη της σημαίας την οποία είχε κουβαλήσει στην τελετή έναρξης, ώστε γιγαντώθηκε και χαλυβδώθηκε. Πάλεψε σαν θεριό και μετά την ήττα του στον ημιτελικό από τον Μπάλοφ, έκανε μια χαψιά τον Γιανγκ Τσανγκλίνγκ στον αγώνα που έκρινε το χάλκινο μετάλλιο. Με το που ολοκληρώθηκε ο αγώνας θυμάμαι που όρμησε πάνω στο ταπί ο πρωταθλητής της άρσης βαρών Παύλος Σαλτσίδης και τον σήκωσε στα χέρια ζητώντας από τον κόσμο να τον αποθεώσει! Καλοστραθιά στον Παράδεισο, Μπάμπαρε…