Ο χαμένος «Αντετοκούνμπο»

Θα υπάρξει ποτέ στο μέλλον Αντετοκούνμπο που θα εκπροσωπεί τα ελληνικά χρώματα στην κορυφή του ποδοσφαίρου; Που θα παραλαμβάνει τη Χρυσή Μπάλα έχοντας ραμμένο στη φόδρα του σακακιού του τον Παρθενώνα; Να του σφίγγουν το χέρι γεμάτο θαυμασμό ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Ζιντάν, ο Μέσι, ο Ρονάλντο; Να αγωνίζεται στην Μπαρτσελόνα και να δίνει μάχη η Ρεάλ για να τον φέρει στο Σαντιάγο Μπερναμπέου;

Ο Αντετοκούνμπο δεν αποτελεί προϊόν του ελληνικού μπάσκετ. Δεν αναδείχτηκε γιατί οι σοφοί του ημεδαπού αθλητισμού έχουν δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες για τους νεοσσούς του αθλήματος.

Ο Γιάννης εκτοξεύτηκε λόγω του ταλέντου, της σκληρής δουλειάς και των Αμερικανών. Μπορεί να έπαιζε στον Φιλαθλητικό και να υπήρχε η προοπτική της Ισπανίας ή κάποιας μεγάλης ελληνικής ομάδας, ωστόσο αν οι Αμερικανοί δεν διέσχιζαν τον Ατλαντικό για να δουν ιδίοις όμμασι το ακατέργαστο διαμάντι που προσπαθούσε να λάμψει μέσα στον βόρβορο το πιθανότερο θα ήταν να είχε την τύχη που είχαν τόσα άλλα ταλαντούχα παιδιά.

Στο ποδόσφαιρο τα νήματα στο ανώτατο επίπεδο τα κινούν δυο μάνατζερ και πέντε – έξι σύλλογοι.

Αν είναι τυχερός ο ταλαντούχος παίκτης και πέσει πάνω σε έναν πολύ καλό προπονητή όπως συνέβη με τον Μέσι και τον Γκουαρντιόλα ή τον Ρονάλντο και τον Φέργκιουσον και διαθέτει την ωριμότητα να αντιληφθεί την ευκαιρία, μπορεί να ανελιχθεί στην κορυφή.

Διαφορετικά θα καταλήξει σε μια άσημη ομάδα, θα του κολλήσουν και το παρατσούκλι «ζογκλέρ» και θα γεράσει αναρωτώμενος πού θα είχε φτάσει αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές.

Οπως σίγουρα κάνει στις μοναχικές του μέρες ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Ενας λευκός Αντετοκούνμπο που βίωσε κι αυτός την προσφυγιά, που αμφισβητήθηκε η ελληνικότητά του και δυστυχώς γι’ αυτόν δεν βρέθηκαν Αμερικανοί να τον τραβήξουν από την αφάνεια και να τοποθετήσουν στα πόδια του τα ελατήρια εκείνα που θα τον ανέβαζαν δίπλα στους κολοσσούς του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.