«Για δύο χρόνια ήμουν ένας άλλος άνθρωπος»

Κοιτάζω το περίτεχνο μανικιούρ σας και αναρωτιέμαι, πόση ώρα χρειάζεστε για να το κάνετε;

Το συγκεκριμένο σχέδιο, το οποίο έχω φτιάξει για την παράσταση του Σαββάτου, μου πήρε πέντε ώρες. Πριν ερωτευτώ αυτό το στυλ δεν ασχολιόμουν ποτέ με τα νύχια. Τώρα νιώθω ότι είναι ένας ακόμη τρόπος για να δημιουργήσω. Είμαι όλη μέρα στις πρόβες με τις φόρμες και τα αθλητικά παπούτσια, τα κοιτάζω και με κρατούν σε ισορροπία. Οπως βλέπεις αυτό έχει πάνω στρασάκια, πέρλες και διάφορα άλλα κοσμήματα. Το μανικιούρ είναι εμπνευσμένο από το ρούχο που θα φορέσω το Σάββατο, το οποίο θα είναι λαμπυρίζον. Το σχέδιο αλλάζει ανάλογα με τη συναυλία και την παράσταση. Ολη αυτή η διαδικασία με οδηγεί στο να σκεφτώ τι θα πρέπει να κάνω κάθε φορά. Το βρίσκω σούπερ δημιουργικό. Το βλέπω ως ένα ακόμη κομμάτι που μπαίνει και συμπληρώνει το παζλ της εκάστοτε παράστασης που θα παρουσιάσω.

Εάν για τα νύχια σας χρειαστήκατε τόσες ώρες, για την παράσταση πόσο χρόνο δαπανήσατε; (σ.σ.: το Summer Nostos Festival διοργανώνεται και υλοποιείται με την αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, σε συνεργασία με το ΚΠΙΣΝ το Σάββατο 29 Ιουνίου).

Θα είμαστε πάνω στη σκηνή 70 άτομα: 50 χορωδία, μία ομάδα χορευτριών – από το hip hop -, το σύνολο των Φωνών. Αυτό το project δουλεύεται τα τελευταία δύο χρόνια. Τώρα το ονομάζουμε Yala 2.0. Από τη στιγμή που το παρουσιάσαμε – κατά σύμπτωση πάλι 29 Ιουνίου στο θέατρο Βράχων – το στοίχημά μου ήταν να καταφέρω να φέρω κοντά όλα αυτά τα πράγματα που μου αρέσουν αλλά και να έχει έναν σύγχρονο ήχο: ηλεκτρονικά στοιχεία, κάποια από την ποπ κουλτούρα, από χορό. Μουσικά αντλεί ήχους από όλο τον κόσμο: από την Ανατολή, από την Ελλάδα, τις αραβικές χώρες τα Βαλκάνια, τη Μικρά Ασία. Η αναζήτησή μου ήταν πώς μπορώ να συνδυάσω ένα μπιτ που θα παίξει ο ντράμερ, ένα συνθεσάιζερ, λούπες ή σαμπλς, με νταούλι ή με ζουρνά. Αυτή ήταν η περσινή μου πρόκληση. Φέτος είπα να γιορτάσω ό,τι έχω κάνει τα τελευταία δύο χρόνια και να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο αυτό το κόνσεπτ.

Είναι σημάδια που δείχνουν ότι έχετε κάνει πρόοδο, ότι δεν μείνατε στα εκατομμύρια views της «Μάντισσας» που προκάλεσε συζήτηση γύρω από το όνομά σας.

Τόσο η «Μάντισσα» όσο και οι «Κούπες» είναι τραγούδια τα οποία δημιούργησα επειδή το χρειαζόμουν εγώ. Εψαχνα να βρω την ταυτότητά μου. Εκανα τον πειραματισμό μου και πέτυχε η συνταγή. Την ίδια στιγμή όμως ένιωσα ότι κάποια πράγματα γίνονται πολύ πιο γρήγορα από τον χρόνο που απαιτεί μια οποιαδήποτε συνθήκη και κατάσταση για να ωριμάσει. Εχω πια συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα κομμάτι γύρω από τη δουλειά – γύρω από τη μουσική δηλαδή – που δεν έχει να κάνει αμιγώς με αυτή. Πρέπει να ξέρεις να υπάρχεις, να διαχειρίζεσαι δυσκολίες, να μπορείς να συνεννοηθείς και να συναναστρέφεσαι, να βρεις τους συνεργάτες που ταιριάζουν και βασικά να ξέρεις τι να τους ζητήσεις. Ολα αυτά δεν τα ήξερα. Οπότε αυτή η περίοδος δεν ήταν χρόνος επανάπαυσης.

Σας δόθηκαν ευκαιρίες να εξαργυρώσετε διαφορετικά τον ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά σας;

Βέβαια. Είχα πάρα πολλές προτάσεις για συνεργασίες με μεγάλα ονόματα, ακόμη και με μαγαζιά της νύχτας. Δέχτηκα δηλαδή ό,τι μπορεί να δεχτεί κάποιος που κάνει κάποια επιτυχία στη ζωή του. Από «έντεχνους» καλλιτέχνες (να το βάλεις σε εισαγωγικά το έντεχνους) μέχρι ονόματα που εμφανίζονται σε μεγάλες πίστες. Εννοείται ότι δεν μπήκα στη διαδικασία να συζητήσω το οικονομικό σκέλος, διότι δεν το σκέφτηκα καν. Είχα επίσης προτάσεις για διαφημίσεις, – χυμούς, αναψυκτικά, αλκοόλ – με τεράστια budget.

Θα μου πείτε ένα νούμερο;

Τουλάχιστον πενταψήφιο.

Μάλλον δεν θα έχετε ανάγκη τα χρήματα.

Φυσικά και τα είχα ανάγκη. Αλλά όλα έχουν ένα τίμημα.

Τι κακό πιστεύετε ότι θα σας έκανε μια διαφήμιση;

Δεν ξέρω αν θα μου έκανε καλό ή κακό, απλώς εγώ σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Επρεπε να διαφυλάξω την ταυτότητά μου, την ακεραιότητά μου έτσι όπως την αντιλαμβανόμουν εγώ. Οχι μόνο απέναντι στο κοινό, αλλά και απέναντι σε μένα. Και πρέπει να σου πω ότι ακόμα αυτή η ταυτότητά μου είναι υπό διαμόρφωση. Δοκιμάζω κι εγώ τα όριά μου σε πράγματα στα οποία ήμουν επιφυλακτική, τα φοβόμουν.

Ενα παράδειγμα;

Δεν μπορούσα να διαχειριστώ καθόλου τις κάμερες. Δεν μου ήταν εύκολο. Κυρίως γιατί έπρεπε να έχω τουλάχιστον συνομιλήσει με έναν άνθρωπο που έβλεπα για πρώτη φορά. Ν’ αποκτήσω μια οικειότητα μαζί του πριν κάνω μια συνέντευξη. Εμείς γνωριζόμαστε πια, νιώθω άνετα τώρα εδώ σε αυτό το πάρκο όπου καθόμαστε, να βγάλω τα παπούτσια μου και να μιλάμε. Αν μου έφερνες μια κάμερα δεν θα είχα πρόβλημα να μιλήσω.

Η δημοσιότητα σάς ανάγκασε να διαχειριστείτε το κομμάτι της αναγνωσιμότητας;

Δεν ξέρω! Διάσημο μπορεί να είναι και ένα γατάκι που κάνει τούμπες σε ένα βίντεο και το βίντεο αυτό αποκτά εκατομμύρια views στο YouTube. Σίγουρα ξεπέρασα την αρχική αμηχανία. Τότε που με αναγνώριζαν στο δρόμο και μου έλεγαν «είσαι η Μαρίνα Σάττι που λες “θα σπάσω κούπες”;». Θυμάμαι τον πρώτο καιρό να λέω «όχι δεν είμαι, μοιάζω». Ή άλλες φορές θυμάμαι τους φίλους μου να μου κάνουν παρατήρηση ότι ήμουν αγενής με ανθρώπους που με χαιρετούσαν. Τώρα έχω φτάσει σε σημείο να πιάνω κουβέντα μαζί τους, να τους πειράζω. Ζω ακριβώς όπως ζούσα και πριν. Κυκλοφορώ εδώ στην περιοχή μου με την ίδια άνεση που κυκλοφορούσα και πριν γίνω γνωστή. Εχω τους ίδιους φίλους, διασκεδάζω όπως διασκέδαζα.

Είχε μια βιαιότητα αυτή η αιφνίδια τεράστια αποδοχή που γνώρισε η «Μάντισσα»…

Και για μένα και για τον κόσμο. Ηταν μαζικό και γρήγορο. Δεν ήταν εύκολο πράγμα.

Σίγουρα δεν ήταν και το πιο δύσκολο που διαχειριστήκατε στη ζωή σας.

Οχι βέβαια. Οταν είχα έρθει από την Κρήτη στην Αθήνα για να σπουδάσω αρχιτεκτονική, ταυτοχρόνως πήρα δίπλωμα και στο κλασικό τραγούδι και επιδίωξα να κερδίσω μία υποτροφία για να συνεχίσω τις σπουδές μου στη Βιέννη. Δεν κατάφερα να πάρω αυτή την υποτροφία και καλώς δεν την πήρα γιατί δεν ήμουν προετοιμασμένη. Υπήρχαν πολλοί καλύτεροι από μένα και δίκαια δεν τα κατάφερα. Τελικά όμως αυτή η αναποδιά μου έδειξε έναν καινούργιο δρόμο. Εφυγα για μουσικές σπουδές στην Αμερική, στο Μπέρκλεΐ, και φυσικά οι ορίζοντές μου και οι εμπειρίες μου ήταν τα δώρα τα πολύτιμα που διαμόρφωσαν τη Μαρίνα που είμαι σήμερα. Και αν δεν τη διαμόρφωσαν, σίγουρα έβαλαν τις βάσεις για να αναζητήσω τι θέλω να κάνω με τη μουσική. Είχα πάρει αυτή την υποτροφία για την Αμερική, αλλά δεν την είχα χρησιμοποιήσει. Οταν απέτυχα στις εξετάσεις για τη Βιέννη τελευταία στιγμή και πριν λήξει, την ενεργοποίησα και βεβαίως άλλαξε η ζωή μου. Τελικά ισχύει αυτό που λένε ότι κάθε εμπόδιο για καλό. Φυσικά όταν βιώνεις την απογοήτευση δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αμέσως ότι αυτό που θα έρθει ενδεχομένως να είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο. Ευτυχώς όμως μου συνέβη και δεν είναι η κομβικής σημασίας δοκιμασία που έζησα.

Ποια είναι λοιπόν η πιο σκληρή σας εμπειρία;

Εζησα μια πάρα πολύ μεγάλη ερωτική απογοήτευση. Τώρα βέβαια που το βλέπω από μακριά ενδεχομένως να ήταν μια ιστορία της Μαρίνας που έπρεπε να συμβεί για να πατήσει στα πόδια της. Εννοείται ότι τότε δεν το βίωνα έτσι. Ηταν μια πάρα πολύ δύσκολη φάση, πριν κάνω ακόμη οτιδήποτε στη μουσική. Είχα έρθει από την Αμερική από ένα προστατευμένο περιβάλλον σε μια Ελλάδα που είχε μπει σε περίοδο κρίσης. Είχα βυθιστεί στην κατάθλιψη. Ολα αυτά σε συνδυασμό φυσικά με την αγωνία μου για το ποια πρέπει να είμαι και το τι θέλω να κάνω. Δεν σκεφτόμουν το τραγούδι. Με απασχολούσε πιο πολύ η παραγωγή, το θέατρο, ενδεχομένως η σύνθεση. Ολα αυτά σε συνδυασμό με το τέλος μιας μεγάλης σχέσης με έναν άνθρωπο στον οποίο είχα επενδύσει πάρα πολλά και είχα ακουμπήσει πάνω του.

Δεν ήταν εύκολοι τόσοι μετασχηματισμοί στη ζωή σας…

Και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μεγάλωνα. Ηταν δύο χρόνια πολύ ντάουν. Οποιος με είχε γνωρίσει τότε ξέρει ότι ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. Με αυτόν τον χωρισμό ένιωσα ότι έκλεινε μια φάση της ζωή μου και έπρεπε να ξαναγεννηθώ πιο ανεξάρτητη και ώριμη. Τώρα όμως αυτή την περίοδο τη θεωρώ καύσιμο που μου έδωσε τη δυνατότητα για να προχωρήσω.