Τα δάκρυα του Γιάννη

Γιατί έκλαψε ο Γιάννης; Η μεσήλιξ που στήθηκε μπροστά στην κάμερα κι έδινε εντολές στον γηραιό κύριο, πιθανόν σύζυγό της, που να βλέπει όταν μιλά για το παιδί που κατέκτησε τον μαγικό κόσμο του NBA, αποδείχτηκε ιδιαίτερα διαφωτιστική.

«Τον κυνηγούσα με το σκουπόξυλο γιατί έπαιρνε Πέπσι χωρίς να πληρώνει. Κι εκείνος μου έλεγε “θα σου φέρω τα λεφτά”». Η γλυκιά κυρία περιέγραφε σκηνή από τη σκληρή καθημερινότητα του Γιάννη και έμοιαζε σαν να μιλούσε για την ωραία ταινία που είδε την προηγούμενη μέρα στον κινηματογράφο.

«Τώρα όταν θα έρθει θα τον κεράσω όλο το ψυγείο», είπε μέσα στην απλοϊκότητά της. Μα καλή μου κυρία, ο Γιάννης δεν έχει πια ανάγκη να τον κεράσεις τίποτα. Είναι από τους πλουσιότερους αθλητές του κόσμου. Οταν είχε ανάγκη, τα χρόνια που έψαχνε τις τρύπιες τσέπες του για να μοιραστεί ένα κουτάκι αναψυκτικού με τα αδέρφια του, εσύ τον κυνηγούσες με το σκουπόξυλο. Και σήμερα περιγράφεις τα κατορθώματά σου ως παραβολή του Ιησού.

Ο γηραιός σύντροφος, δίπλα της, αισθανόταν υπερήφανος που ο Γιάννης αναδείχτηκε MVP του NBA γιατί συνέβαλε κι αυτός ένα λιθαράκι για να ανέβει στην κορυφή.

Οπως αισθανόμαστε όλοι μας με πρώτους τους πολιτικούς που διαγκωνίζονται ποιος θα βάλει το πιο αρωματικό λιβάνι στα θυμιατά τους. Τον Γιάννη τον βοηθήσαμε με τον τρόπο μας. Κάναμε τη ζωή του δύσκολη για να σκληραγωγηθεί, να αποκτήσει κίνητρο, να βάλει στόχους. Πού θα έφτανε ο Γιάννης αν τα είχε εύκολα όλα στη ζωή του; Αν δεν τον κυνηγούσαμε από τις βρώμικες γωνιές που προσπαθούσε να βγάλει ένα μεροκάματο; Αν δεν εκτονώναμε πάνω του τον κρυφορατσισμό μας για να μάθει να αντιμετωπίζει να ναζιστικά σταγονίδια;

Ο Γιάννης συνεχίζει να κουβαλάει ένα σταυρό συναισθηματικού μαρτυρίου που είναι κρυμμένος κάτω από τους Παρθενώνες του. Τα δάκρυα είναι ο δρόμος προς τη λύτρωση. Οταν θα στεγνώσουν μια για πάντα, ο Γιάννης θα είναι πια ελεύθερος.