Η ρεβάνς που κανένας δεν θέλει{CR}

Δεν μπορεί να τον αδικήσει κανείς. Οποιοσδήποτε στη θέση του θα ήθελε να μάθει την αλήθεια. Οχι για να εκδικηθεί τον Πολάκη που κάγχαζε όταν εκείνος δάκρυζε στο βήμα της Βουλής για το καφκικό του δράμα. Αλλά επειδή σε μια δημοκρατία κανένα καφκικό δράμα δεν θα πρέπει να μένει στο σκοτάδι. Είναι αυτό ακριβώς που εννοεί ο ίδιος όταν λέει στην τηλεόραση του Σκάι πως «η υπόθεση πρέπει να αντιμετωπιστεί ψύχραιμα και θεσμικά ακριβώς λόγω της σοβαρότητάς της για τη χώρα».

Σχεδόν ενάμιση χρόνο από εκείνα τα δάκρυα στη Βουλή, όταν χαρακτήριζε μυθιστορηματικές τις κατηγορίες που του αποδίδονταν και εξέφραζε την αγανάκτησή του για την αμφισβήτηση της ηθικής του ακεραιότητας, ο Παναγιώτης Πικραμμένος μπορεί πια να αποδραματοποιήσει το δράμα του. Μπορεί να τιθασεύσει τα προσωπικά του συναισθήματα και να μιλήσει πολιτικά. Δεν είναι η προσωπική δικαίωση πια η προτεραιότητα, ούτε η αποκατάσταση του ονόματός του. Είναι η αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης. Ποιος και γιατί σε καιρό δημοκρατίας εξυφαίνει μια πλεκτάνη για να στείλει στη φυλακή πρώην πρωθυπουργούς, αντιπροέδρους κυβέρνησης και υπουργούς; Ποιος χρησιμοποιεί τη Δικαιοσύνη ως εργαλείο εξόντωσης;

Ο ίδιος ο Πικραμμένος δίνει εμμέσως μια απάντηση όταν λέει πως «όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα επιθυμούσαν να έχουν “κοντά τους” τη Δικαιοσύνη, πιο φιλικά διακείμενη, όμως στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση ξέφυγε». Από τη μαρτυρία κάποιου που υπηρέτησε επί σαράντα χρόνια τη Δικαιοσύνη, δεν αξίζει να συγκρατήσει κανείς μόνο τη ρασπουτινιάδα. Θα πρέπει να σταθεί και στη διαχρονία. Στην επισήμανση του Πικραμμένου πως πάντα η εκτελεστική εξουσία παρενοχλούσε τη δικαστική. Οχι για να δώσει άλλοθι στους Ρασπούτιν που έχασαν το μέτρο. Αλλά για να λάμψει η αλήθεια που αναζητούν ο Πικραμμένος, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές του καφκικού δράματος σε περιβάλλον πλήρους ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Για να μη θυμίζει η αλήθεια που αναζητούν μια εκδίκηση που κανένας τους δεν θέλει.