«Κυριακή πολύ κοντή γιορτή»

Σκέφτομαι τώρα που μαζεύουν τα συμπράγκαλά τους θα μείνει τίποτα απ’ όλο αυτό το ασκέρι μετά το άτακτο φευγιό του; Ή σε λίγα χρόνια θα τους ξεχάσουμε κι αυτούς και τα καμώματά τους;

Πολύ φοβάμαι πως κάτι θα μείνει και δεν θα ‘ναι για καλό.

Οπως έλεγε και μια νησιώτισσα στο έμπα του χειμώνα, «Φύγαν οι ξένοι και μας αφήσαν τα σκουπίδια τους» ή καλύτερα όπως έγραφε κι ο ποιητής για κάποιους «Φύγαν, και σαν τις μύγες μας αφήσαν τα μυγοχέσματά τους».

Ναι δεν μπορεί κάτι θα μείνει απ’ αυτόν τον ακατάσχετο πολακισμό που έχει απλωθεί σαν τη λαδιά στο παντελόνι. Κάτι απ’ τα ξεφωνητά, τους διασυρμούς, τις προπηλακίσεις, τα ψέματα, τους σολοικισμούς και τους βαρβαρισμούς τους.

Κάποιο ίχνος ανεξίτηλο θα αφήσουν στον πολιτικό ορίζοντα.

Κάτι σαν το «Να χώσουμε κάποιους φυλακή για να πάρουμε τις εκλογές». Κάτι απ’ το «Θα κάνουμε στροφή 360 μοιρών για να αλλάξουμε πορεία». Απόφοιτος Πολυτεχνείου, μηχανικός άνθρωπος και Πρωθυπουργός τρομάρα του και δεν ξέρει πως με τη στροφή αυτή, βρίσκεσαι στην ίδια μοίρα. Αξιος της μοίρας του. Οπως κι εμείς επίσης.

Θα εξακολουθούμε να σέρνουμε στα δικαστήρια γυναίκες, αδερφούς, παιδιά, μάνες πολιτικών για να ξηλώσουμε «το παλιό» και να το αντικαταστήσουμε με «το παμπάλαιο»;

Θα σπιλώνουμε πρώην πρωθυπουργούς έτσι χάριν γούστου, και μετά την αθώωσή τους θα ψάλλουμε εν χορώ το «Δεν τρέχει τίποτα».

Ηδη βλέπω ζήλωσαν τη δόξαν του κυρίου Τσίπρα και άλλοι πολιτικοί. Με πρώτη και καλύτερη (από πάσης

απόψεως) την κυρία Γεννηματά που πήγε και αυτοακρωτηριάστηκε στα καλά καθούμενα.

Εδιωξε τον Βενιζέλο και τον αντικατέστησε με την (συμπαθή άλλωστε) κυρία Βάνα Μπάρμπα και τον κύριο Παναγούλη – που αν θυμάμαι καλά κάποια στιγμή πρότεινε να στήσουμε κρεμάλες.

Κι τι τρόπος που μιλάει μετά την αυτοχειρία της. Με τα χεράκια ανοιχτά και τη φωνή γλυκιά σαν να είμαστε στο κατηχητικό και μας εξηγεί πώς φοριέται το φαιλόνιο. Με τη μαύρη ρίζα στο μαλλί και το μάτι βαμμένο καραμπογιά κάτι μεταξύ απουσιολόγου και Καίτης Ντάλι.

Να σημειώσουμε ότι διαθέτει και μια δόση Αλίκης στη «Δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά», κι όλοι εμείς από κάτω μαθητούδια στην κατοχή στο Πήλιο να της φέρνουμε λουλούδια και να περιμένουμε πότε θα γυρίσει ο Παπαμιχαήλ από το μέτωπο, αλλιώς να πάμε να παντρευτούμε τον Αγγελο Αντωνόπουλο να ξεμπερδεύουμε.

Εγώ θέτω μια ρητορική ερώτηση κι όπως είπε εντελώς λανθασμένα ο κύριος Πρωθυπουργός, θέλω να μου απαντήσετε. Γενικά στη ρητορική ερώτηση δεν απαντάμε, αλλά άμα ρωτάει κοτζάμ Πρωθυπουργός πρέπει να απαντήσουμε υποχρεωτικά. Ετσι πάει.

Λοιπόν θέτω την ερώτηση. Ρητορική πάντα.

Αν δεν είχε προηγηθεί ο κύριος Τσίπρας και η παρέα του στην πολιτική σκηνή, θα άφηνε η κυρία Φώφη, αλλά και Γεννηματά δεν έχω αντίρρηση, να «διασχίσει τον εγκέφαλό της» μια τέτοια σκέψη;

Ούτε κατά διάνοια.

Για αυτό σας λέω, δεν μπορεί κάτι θα αφήσει σε όλους μας αυτός ο μικρομεσαίωνας.

Και λέω μικρομεσαίωνας γιατί κράτησε μόνο πέντε χρόνια. Ενώ ο πραγματικός Μεσαίωνας, πάλι κατά τον κύριο Πρωθυπουργό, κράτησε έναν αιώνα.

Για όλον τον υπόλοιπο κόσμο κράτησε 10 αιώνες. Δεν έχει καμία σημασία. Αυτές είναι προσωπικές σκέψεις, προσωπικά δεδομένα και δεν θέλω να υπεισέλθω.

Ο καθένας έχει τα πιστεύω του και είναι ελεύθερος να τα εκφράζει. Οπως και ο κάθε πολίτης θα τα εκφράσει.

Στην κάλπη.