Η ώρα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης προς την Κύπρο

Βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον ενός ακόμα σταδίου προώθησης των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας. Γιατί η επίθεση της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ δεν είναι ούτε σπασμωδική ούτε απομονωμένη κίνηση και πολύ περισσότερο δεν είναι κίνηση απελπισίας. Η αναφορά και μόνο σε τουρκικό σχέδιο το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες πονεί. Πονεί γιατί ας παραδεχτούμε ότι από τη δική μας πλευρά υστερούμε στον σχεδιασμό και στην προγραμματισμένη και οργανωμένη προληπτική πολιτική.

Με βάση λοιπόν τους τουρκικούς σχεδιασμούς, η Αγκυρα στοχεύει τουλάχιστον στους εξής στόχους με την ενέργειά της: 1) Προώθηση της δικής της αντίληψης περί τριχοτόμησης της κυπριακής ΑΟΖ μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας, ψευδοκράτους και Τουρκίας. 2) Να μετατρέψει το φυσικό αέριο σε μέρος του Κυπριακού, εντάσσοντας στο ευρύτερο περί Κύπρου «παζάρι». 3) Να συνεχίσει να αποτρέπει την ομαλή ανάπτυξη του κυπριακού προγράμματος αξιοποίησης της ΑΟΖ. 4) Να προσθέσει ακόμα έναν κρίκο στην αλυσίδα των προβλημάτων με την Ελλάδα αλλά και τους ευρωπαίους εταίρους. 5) Μεταθέτει ακόμα το κέντρο βάρους στο Κυπριακό από διαφορά των Κυπρίων στο σύνολό τους, λόγω κατοχής, με την Τουρκία σε διαφορά «ακριβοδίκαιαν» τάχα διαμοιρασμού του φυσικού αερίου. Και ας υπάρχει συμφωνημένη σύγκλιση μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων – Χριστόφια και Ταλάτ – για τρόπο αξιοποίησης του φυσικού αερίου μετά τη λύση. 6) Εμπεδώνει την παρουσία, τον ρόλο και λόγο της στην ενεργοφόρα ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Και ίσως και άλλους στόχους.

Η απροκάλυπτη αυτή επίθεση κατά της κυπριακής ΑΟΖ αποτελεί φυσικά μεγάλη δοκιμασία για Κύπρο και Ελλάδα. Μάλιστα βρίσκει την Ελλάδα σε προεκλογική περίοδο εθνικών εκλογών. Αποτελεί παράλληλα δοκιμασία και για τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και τις ΗΠΑ. Η Τουρκία επιτίθεται εκ νέου στην Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος – μέλος της Ενωσης και της ευρωζώνης, επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος και στα δικαιώματά του, άρα στην ίδια την Ενωση.

Η επιλογή για την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι λογικά μονόδρομος, λήψη εκείνων των μέτρων τα οποία θα κριθούν ικανά να τερματίσουν την τουρκική πειρατεία. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι αρκετό. Ούτε για εμάς στην Κύπρο ούτε για την Ελλάδα, γιατί όλοι κατανοούμε ότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη και η όρεξη της Αγκυρας είναι όπως των πιράνχας και γιατί το κύρος, η συνοχή και οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα δοκιμαστούν άγρια.

Γιατί ένας Κύπριος να συνεχίσει να πιστεύει στην Ευρωπαϊκή Ενωση αν και τώρα παραμείνει ουσιαστικά θεατής; Την ίδια την Ενωση που δεν δίστασε να τα βάζει με τον γίγαντα Ρωσία χάριν ενός μη κράτους – μέλους, της Ουκρανίας. Ας μην ξεχνούμε ότι την ώρα της μέγιστης οικονομικής κρίσης (2013) για την ημικατεχόμενη Κύπρο η Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισε με ένα πρωτοφανές και ανεκδιήγητο κούρεμα να γονατίσει την κυπριακή οικονομία για δύο βασικούς λόγους, όπως αργότερα παραδέχτηκαν διάφοροι παράγοντες. Να μας χρησιμοποιήσει ως το μοναδικό πειραματόζωο ενός κουρέματος Daily ή και δεύτερο να χτυπήσει τις ρωσικές καταθέσεις και την εν γένει ρωσική παρουσία στην Κύπρο. Τώρα λοιπόν είναι η ώρα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης προς την Κύπρο.

Η ώρα η Ευρωπαϊκή Ενωση να αποφασίσει αν θέλει και μπορεί να συμπεριφέρεται σαν μια Ενωση κρατών με κοινές αξίες και στόχους ή να επιβεβαιώσει ότι είναι μια Ενωση των ισχυρών κρατών (4-5), γύρω από τα οποία κινούνται δορυφορικά τα υπόλοιπα. Σε μια τέτοια περίπτωση τα δύσκολα και πικρά έπονται. Οχι μόνο για μας και την Ελλάδα. Αλλά και για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το κάθε μέλος της ανάλογα με τη συγκυρία.

Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι πολιτικός αναλυτής, πρώην διευθυντής της εφημερίδας «Χαραυγή» και πρώην βουλευτής του ΑΚΕΛ