Mητσάρας, όνομα και πράγμα!

Ακουσα χθες το πρωί στο ραδιόφωνο ότι έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Μαυρίκης και αναρωτήθηκα ποιος ήταν αυτός…

Εγώ δεν είχα ακουστά κανέναν Μαυρίκη, που να τον λένε Δημήτρη, αλλά ήξερα και θαύμαζα τον έναν και μοναδικό Μήτσο!

Λάθος κι αυτό: εννοώ τον Μητσάρα του Πανιωνίου και συλλήβδην του ελληνικού ποδοσφαίρου!

Με το φευγιό του αισθανόμαστε πάλι σαν να κηδεύουμε τη νιότη μας. Σαν να φεύγει ένα κομμάτι από το παζλ που φτιάξαμε στη μακρινή εποχή της αθωότητας και της αγνότητάς μας…

Ψυχάρα ο Μαυρίκης, το δίχως άλλο. Ψυχάρα και συνάμα ψυχούλα: μια μορφή που, χωρίς να αδικώ τους προγενέστερους ή τους κατοπινούς ομότεχνούς του, θα μπορούσε κάλλιστα να εικονογραφεί ολάκερο τον Πανιώνιο!

Τέχνη ποιούσε και ο συχωρεμένος, με το δικό του ξεχωριστό στυλ, που μάλιστα ενείχε πάθος, έναν κάποιον… πρωτογονισμό και μια αίσθηση μπρουτάλ: αυτός θαρρώ κιόλας πως ήταν ο λόγος που ο Μαυρίκης μαγνήτιζε το κοινό και οι στιγμές του έμειναν αιχμάλωτες στη συλλογική μνήμη…

Υπήρξε ο άνθρωπος πίσω από τα δυο Κύπελλα: αρχηγός το ’79 και γενικός αρχηγός το ’98.

Υπήρξε επίσης ο άνθρωπος των δύο μπαράζ, του ’83 και του ’84.

Υπήρξε ακόμα το μισό του Εμβολιάδη, όπως και ο Χρήστος υπήρξε το άλλο μισό του Μαυρίκη!

Κάτι σαν τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ, τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ, τον Τομ και τον Τζέρι, τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη: αυτό το δίδυμο τους ταιριάζει περισσότερο, άλλωστε και το εστιατόριο που άνοιξαν κάποτε μαζί το ονόμασαν Διόσκουροι!

O εκ Μελιγαλά ορμώμενος Μαυρίκης φόρεσε επί δεκαπέντε συναπτά έτη τη φανέλα του Ιστορικού, κλήθηκε κάμποσες φορές να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και έστεκε πάντοτε εκεί σαν κεράκι αναμμένο!

Ανέκαθεν ήταν ο αυθεντικός και ακραιφνής εαυτός του: μια καλτ φιγούρα που άφησε έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο…

Καλοστραθιά στον Παράδεισο, Μητσάρα…