Η μαργαρίτα και ο άφωνος

Θα μιλήσει; Δεν θα μιλήσει; Θα μιλήσει; Δεν θα μιλήσει; Θα μιλήσει; Δεν θα μιλήσει; Μια μαργαρίτα μαδάω από χθες μήπως και βρω μια άκρη με το μέγα θέμα που μας προέκυψε (έπειτα από δημοσίευμα της «Εστίας») και το οποίο είναι μείζονος σημασίας – θα μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής, ο άφωνος, κατά την εκδήλωση της ΝΟΔΕ Θεσσαλονίκης, που θα πραγματοποιηθεί στις 26 Ιουνίου στο Βελλίδειο, ή δεν θα μιλήσει;

Η εκδήλωση είναι προγραμματισμένη και αφορά την παρουσίαση των ψηφοδελτίων της ΝουΔου στην Α’ και τη Β’ Θεσσαλονίκης – και η εκδήλωση θα είναι κάπως έτσι: θα μιλήσει ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ και εν συνεχεία θα παρουσιάσει έναν έναν τους υποψηφίους του κόμματος. Εκεί λοιπόν είναι, λέει, πιθανόν ο Κώστας ο άλαλος, Καραμανλής, να μιλήσει για πρώτη φορά δημόσια, έπειτα από δέκα χρόνια, και η ομιλία θα περιστραφεί γύρω από τι άλλο, από το γιατί πρέπει να ψηφίσει το ακροατήριο τη ΝουΔου – δουλειά εύκολη, εδώ που τα λέμε, διότι ποιος θα πάει την άλλη Τετάρτη στο Βελλίδειο; Δεξιοί. Και πιθανόν και τίποτα περίεργοι. Και ίσως και η καραμανλική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, αν πρόκειται σίγουρα να μιλήσει ο Κώστας ο άφωνος. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αν μιλήσει, θα είναι για πρώτη φορά έπειτα από δέκα χρόνια. Θα διαφωνήσω. Είχε μιλήσει, αν θυμάστε, και το 2015, παραμονή του δημοψηφίσματος, υποθέτω επίτηδες, και είχε ταχθεί υπέρ του Ναι, το οποίο, ως γνωστόν, πήγε (και) εξ αυτού του λόγου άπατο!

Ο «άχαστος» και ο κομμένος

Παρακολούθησα χθες το πρωί ένα τμήμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Αλέξης ο «άχαστος» Τσίπρας στο Οpen, στους φίλους μου Ιορδάνη (Χασαπόπουλο) και Γιάννη (Σαραντάκο). Τι κατάλαβα; Οτι ο άνθρωπος, παρά τα όσα δηλώνει, όχι μόνο δεν πιστεύει ότι μπορεί να το γυρίσει το «ματσάκι», αλλά μοιάζει να το έχει αποδεχτεί, και αυτό που κάνει τώρα είναι να συγκρατηθεί σε ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό για να έχει ένα καλό εργαλείο στα χέρια του για να αντιμετωπίσει τα όσα θα συμβούν μετά τις εκλογές. Τον «έκοψα» όμως να κάνει συνεχείς επαναλήψεις σε πράγματα που είχε ξαναπεί, και επίσης μερικές φορές φαινόταν να «χάνεται» στις σκέψεις του. Γενικώς, αποκόμισα την αίσθηση ότι βρίσκεται σε φάση οι ημέρες να περνάνε, να τελειώνουμε.

Και κάτι ακόμη, όπως και στον Alpha προ ημερών, έτσι και χθες στο Οpen προσήλθε χωρίς τις γνωστές κουστωδίες του παρελθόντος, και ειδικά χωρίς την παρουσία του απαραίτητου έως πρόσφατα Τζανακόπουλου. Τον έχει κόψει ο Θανάσης ο Καρτερός, μου είπαν, και στέλνει ως ακόλουθο του «άχαστου» Αλέξη έναν νεαρό συνεργάτη του, ονόματι Ανδρικόπουλο…

Μάντης από το… Διάστημα

Η καλή είδηση της ημέρας είναι ότι επέστρεψε στη Γη, ύστερα από μια μακρά περίοδο περιστροφής γύρω από τη Γη, ο γνωστός κοσμοναύτης Νίκος Παππάς. Αμα τη αφίξει του, το ραδιόφωνο του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, του οποίου όλως τυχαίως προΐσταται ως αρμόδιος υπουργός όταν βρίσκεται ανάμεσά μας, του πήρε μία ακόμη (πρέπει να είναι η διακοσιοστή τεσσαρακοστή όγδοη) αποκλειστική συνέντευξη. Στη διάρκεια αυτής της συνέντευξης, ο κοσμοναύτης Παππάς άφησε άφωνο τον δημοσιογράφο, ο οποίος του διατύπωσε την ιδιαιτέρως σκληρή ερώτηση «ποιος ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές;», και ιδού τι απάντησε ο επανακάμψας Παππάς:

«Η πρωτιά. Δεν υπάρχει θέμα μείωσης της διαφοράς, είναι άλλο πράγμα η ευρωκάλπη, άλλο πράγμα η εθνική κάλπη. Οι κάλπες αυτήν τη στιγμή είναι άδειες, μισό εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας που δεν προσήλθαν στις ευρωπαϊκές κάλπες θα προσέλθουν για να ψηφίσουν στις εθνικές κάλπες».

Υπενθυμίζω απλώς ότι είναι ο ίδιος κοσμοναύτης ο οποίος σε μια άλλη συνέντευξη που παρείχε, αποκλειστικά φυσικά στην ΕΡΤ, την οποία επίσης ελέγχει, τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές της 26ης Μαΐου (εκεί έχει χαθεί ο αριθμός των συνεντεύξεων που έχει δώσει, «παίζει» να ξεπερνά τις 350 στα τεσσεράμισι χρόνια), είχε προβλέψει, ο μπαγάσας, ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές (…) ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα τερματίσει δεύτερος στις εκλογές» και είχε διαβεβαιώσει με εκείνο το ύφος που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις ότι «οι εθνικές εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας».

Κάπου είχα διαβάσει ότι η πολυήμερη παραμονή στο Διάστημα, γενικά, έχει επιπτώσεις στον άνθρωπο. Να δεις που και οι τόσο… επιτυχημένες «μαντεψιές» του Παππά είναι αυτής της κατηγορίας…

Για την οικονομική κρίση

Αφησε πίσω του την περιπέτεια της πολιτικής και το έριξε στη συγγραφή βιβλίων. Οικονομικού περιεχομένου φυσικά, διότι οικονομικά γνωρίζει, τα οικονομικά της χώρας χειρίστηκε σε μια κρίσιμη, την πιο κρίσιμη ίσως, περίοδο της ελληνικής κρίσης, οπότε γνωρίζει τα πράγματα εκ των έσω και πήρε την απόφαση να μας τα κοινολογήσει, να τα μάθουμε. Πρόκειται για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος εκδίδει σύντομα, ίσως και στις αρχές φθινοπώρου, μεγαλειώδες πόνημα υπό τον τίτλο «Whatever it takes – the battle for post-crisis Europe». «Οτιδήποτε χρειαστεί – η μετά την κρίση μάχη για την Ευρώπη», όπως θα επεξηγούσαμε και στην εύανδρο Ηπειρο σε κάποιον ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει την αγγλική.

Το βιβλίο θα εκδοθεί στην τόσο οικεία σε εμάς τους Ηπειρώτες αυτή γλώσσα, από τον τεράστιο εκδοτικό οίκο Agenda Publications, και ο τίτλος προέρχεται από μια φράση παράγοντα της κρίσης. Αυτή τη φορά πρόκειται για την περίφημη φράση του Μάριο Ντράγκι, το καλοκαίρι του 2012, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της κρίσης της ευρωζώνης.

Και αυτό το βιβλίο αναφέρεται στα βασικά γεγονότα της κρίσης, στο πώς φτάσαμε μέχρις εκεί, αλλά κυρίως στα επόμενα βήματα για την Ευρώπη μετά την κρίση. Οχι μόνο στα ζητήματα της αρχιτεκτονικής της ΟΝΕ, αλλά και στα ευρύτερα θέματα που έχουν να κάνουν με τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τον ρόλο της Ευρώπης στον κόσμο, την άνοδο του λαϊκισμού και την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του πλουραλισμού στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Υπενθυμίζω απλώς ότι ο Παπακωνσταντίνου είχε σπάσει τα ταμεία, κατά το κοινώς λεγόμενο, με το πρώτο του βιβλίο υπό τον τίτλο «Game over», μέρος από τη φράση που του είχε πει ο Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ το 2009 όταν πληροφορήθηκε στο Eurogroup ότι το έλλειμμα ξεπερνούσε το 12% του ΑΕΠ (ολόκληρη η φράση ήταν «the game is over» – περιφραστικά «το πάρτι τελείωσε»). Εκείνο το βιβλίο απαντούσε σε μια σειρά από ερωτηματικά, όπως: πώς βρέθηκε η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού; Πώς πάρθηκαν κατόπιν οι μεγάλες αποφάσεις; Ποιες ήταν οι εναλλακτικές, υπήρχαν άλλες καλύτερες λύσεις; κ.λπ.

Καλοτάξιδο να ευχηθώ…

Δίκη – ντροπή

Διάβασα χθες στον φιλοκυβερνητικό Τύπο, τα διάφορα ΦΕΚ που κυκλοφορούν για να αποθεώνουν τη μεγαλοσύνη του προέδρου Αλέξη του «άχαστου», ορισμένα πανηγυρικού χαρακτήρα σχόλια διότι ξεκινούν (ή μπορεί και να ξεκίνησαν ήδη, αδιάφορο) οι απολογίες των εμπλεκομένων στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Σπουδαία τα λάχανα, θα συμφωνήσω. Σχεδόν έξι χρόνια από τη δολοφονία του παιδιού και πάνω από τέσσερα από την έναρξη της δίκης, ΤΩΡΑ αρχίζουν οι απολογίες!!

Σε μια υπόθεση – δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω – όπου είναι γνωστός ο φυσικός αυτουργός, γνωστοί οι ηθικοί αυτουργοί, γνωστές και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το φονικό, η δίκη προχωράει με ρυθμούς χελώνας γιατί υπάκουγε τόσο καιρό στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποθέτω ότι ένα από τα πρώτα πράγματα με τα οποία θα ασχοληθεί ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης θα είναι να δώσει τέλος σε αυτό το αίσχος, που αποτελεί ντροπή για τον νομικό πολιτισμό της χώρας…