Η Αθήνα και μερικά προβλήματα

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ε{ARX}χει η Αθήνα ομορφιές, αλλά έχει και πολλές ασχήμιες!.. Και είναι αδύνατον αυτές οι ασχήμιες να μην προκαλέσουν την αισθητική κάθε ατόμου που διαθέτει κάποια ευαισθησία και αναζητά την ελάχιστη ποιότητα. Δεν γνωρίζω αν άλλοι πριν από μένα ασχολήθηκαν με τα θέματα που θέλω να σας απασχολήσω, αλλά, όπως και να είναι, θα ήθελα αυτή η επιστολή μου να δημοσιευθεί και, αν είναι δυνατόν, να εμφανισθεί με τον πιο έντονο τρόπο, μήπως και κάποιος ευαισθητοποιηθεί…
Τρία είναι τα θέματα με τα οποία θα σας απασχολήσω και για τα οποία ζητώ λίγο από τον χρόνο σας και τον χώρο σας.
α. Ξεκινώ να πάω στη στάση του λεωφορείου για να μεταβώ στο κέντρο της Αθήνας. Φθάνοντας βλέπω την ηλεκτρονική πινακίδα, η οποία είναι πράγματι ένα επίτευγμα. Είναι μια μοντέρνα εφαρμογή, η οποία ταιριάζει σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπως η πόλη μας. Ομως δίπλα ακριβώς υπάρχουν και παραμένουν σαν δείγματα κατάπτωσης και ξεπεσμού οι παλιές μεταλλικές πινακίδες, οι οποίες είναι μέσα στη βρωμιά, με τις κολλητικές ταινίες των δρομολογίων να ανεμίζουν. Και, επιπλέον, αυτοί οι πλαστικοί κύλινδροι που περιέχουν τα δρομολόγια των λεωφορείων είναι τόσο ρυπαροί που δεν μπορεί κανείς να διαβάσει οτιδήποτε. Και όλη αυτή η κακογουστιά και εγκατάλειψη είναι παντού δίπλα στις ηλεκτρονικές πινακίδες. Πλήρης ακύρωση…
Και έρχεται το λεωφορείο. Και εισέρχεσαι από την ενδεδειγμένη πόρτα. Και τι παρατηρείς… οι ταπετσαρίες των καθισμάτων, άλλες σχισμένες, άλλες φθαρμένες, άλλες γεμάτες λεκέδες από διάφορα υλικά (τσίχλες κ.τ.λ.). Και βλέπεις τις λαστιχένιες ταινίες στις πόρτες να είναι άλλες σχισμένες, άλλες να κρέμονται και άλλες να μην υπάρχουν καθόλου… Αν είναι εικόνα δημόσιου μεταφορικού μέσου αυτή σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, τότε να πάμε στα βάθη της Αφρικής μήπως και αντιγράψουμε κάτι καλύτερο…
β. Κάποτε ο ΟΤΕ είχε εγκαταστήσει τα καρτοτηλέφωνα σε διάφορα σημεία της πόλης. Και είχαν τότε προσφέρει εξυπηρέτηση στο κοινό προκειμένου το κάθε άτομο που ήθελε να τηλεφωνήσει να μην πηγαίνει στο περίπτερο. Ηλθαν τα κινητά και όλοι οι Ελληνες πέσαμε με μανία και γίναμε από τους πιο πεπεισμένους χρήστες στον κόσμο!.. Τι νόημα έχουν πια να υπάρχουν όλοι αυτοί οι θάλαμοι καρτοτηλεφώνων σε όλη την πόλη. Και δεν ενοχλεί το γεγονός ότι έχουν γίνει εστίες βρωμιάς. Και δεν πειράζει κανέναν που βρίσκονται εκεί όπου τους τοποθέτησαν, έρημοι και μόνοι, έχοντας χάσει το χρώμα τους και τη χρήση τους.
γ. Η Αθήνα, δυστυχώς, δεν διαθέτει και πολλά αγάλματα στους δημόσιους χώρους. Ομως και αυτά που υπάρχουν δεν τα σέβεται κανένας. Από τους βέβηλους μέχρι τις αρμόδιες υπηρεσίες. Και τα μεν βέβηλα και απολίτιστα άτομα τόσο σεβασμό διδάχτηκαν στις οικογένειές τους, τόσο σεβασμό αποδίδουν με τις πράξεις τους. Αλλά οι δημόσιες υπηρεσίες πώς αντιμετωπίζουν αυτό το φαινόμενο; Να σας πω εγώ. Με την αδιαφορία και την εγκατάλειψη. Και ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Το άγαλμα του μεγαλύτερου πολιτικού που ανέδειξε ποτέ το μοντέρνο ελληνικό κράτος. Το άγαλμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αυτό το άγαλμα που βρίσκεται δίπλα από το Μέγαρο Μουσικής. Εχει ποτέ παρατηρήσει κανείς σε τι κατάσταση βρίσκονται το άγαλμα και ο περιβάλλων χώρος; Μάρμαρα σπασμένα, μπογιές και ανοησίες γραμμένες στη βάση αλλά και στο ίδιο το άγαλμα. Και ο κήπος αφημένος στην τύχη του. Και να σκεφθεί κανείς ότι δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής γίνονται καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και συνέδρια διεθνούς ενδιαφέροντος με τη συμμετοχή ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και επιστημόνων. Τέτοια εικόνα αφήνουμε να παίρνουν μαζί τους… Και μη χειρότερα!!
Διερωτώμαι με θλίψη αν υπάρχει κανείς που διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα ενδιαφερθεί για μια βελτίωση ή λύση των προβλημάτων. Εχουμε υπουργεία, περιφέρειες, δήμους, ΟΤΕ, συλλόγους πολλαπλών ενδιαφερόντων. Θα ενδιαφερθεί κάποιος κάποια στιγμή και σύντομα για να απαλλαγεί η πόλη από τις κακομοιριές της και να μπορέσει να προχωρήσει στο μέλλον με ομορφιά, καθαριότητα και μεγαλείο; Αυτό αξίζει στην Αθήνα και αυτό πρέπει όλοι να επιδιώξουμε.
Παναγιώτης Ραυτόπουλος

Είναι επιθυμητή η αυτοδυναμία;

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Η{ARX} πλειοψηφία των Ελλήνων, εντός και εκτός Ελλάδας, επιθυμεί την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως φάνηκε από τις κάλπες της 26ης Μαΐου και της 2ας Ιουνίου 2019.
Αυτό θα επιτευχθεί αν βγει πρώτο κόμμα στις εθνικές εκλογές η ΝΔ, στις 7 Ιουλίου 2019.
Πολλοί επιθυμούν να βγει με αυτοδυναμία και άλλοι με υπεραυτοδυναμία, με 175 βουλευτές.
Θα ήθελα να υπενθυμίσω στους τελευταίους, που επιζητούν τη μέγιστη αυτοδυναμία της ΝΔ, ότι αν συμβεί αυτό, δεν θα είναι και πολύ καλό για τη χώρα και τη δημοκρατία, όπως ιστορικά έχει αποδειχθεί από προηγούμενες ανάλογες περιπτώσεις.
Γι’ αυτό απευθύνομαι στους συμπολίτες μου, που τους διακρίνει η ευθυκρισία, αλλά και στους παράγοντες της δημόσιας ζωής, να εφαρμόσουμε αυτό που η σοφή κυρία Γλύκατζη – Αρβελέρ έχει διατυπώσει, σε ανύποπτη χρονική στιγμή, σε μία της συνέντευξη.
Είχε πει λοιπόν ότι στη Γαλλία, όταν προβλεπόταν σε κάποια εκλογική μάχη ότι το πρώτο κόμμα θα σάρωνε, οι νοήμονες δημοκρατικοί πολίτες επέλεγαν να ψηφίσουν ένα άλλο δημοκρατικό κόμμα, μικρότερο, ώστε να φρενάρουν ένα ισχυρό αποτέλεσμα για το πρώτο κόμμα.
Ετσι αποτρεπόταν οι νικητές να καταληφθούν από αλαζονεία και από άρνηση για δημιουργία ευρύτερων πολιτικών συναινέσεων.
Πιστεύω ότι όσοι ασπάζονται τη σκέψη αυτή αλλά και όσοι προσχωρήσουν σε αυτή, μέχρι τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, θα προσφέρουν τα μέγιστα στη χώρα και τη δημοκρατία.
Με εκτίμηση
Γεώργιος Ι. Βλάχος