Οταν κάνει λάθος {LF}το ένστικτο

Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει βασιλιάς γιατί πίστευε στο αλάθητο του ενστίκτου του κατέβηκε ένα ακόμα σκαλί προς την ανυποληψία. Βαρύς χαρακτηρισμός, όσο βαριά ήταν και η ποδοσφαιρική ιστορία που κουβαλούσε.

«Οταν έχεις παίξει ποδόσφαιρο στο ανώτατο διεθνές επίπεδο, όλα στη ζωή μοιάζουν πιο εύκολα. Σπάνια κάνω λάθος. Εμπιστεύομαι το ένστικτό μου» δήλωνε ο Μισέλ Πλατινί το μακρινό 1987 στο περιοδικό «Le Sport», λίγες ημέρες μετά τους τίτλους τέλους της σπουδαίας ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Μια συνέντευξη – προοίμιο της μετέπειτα εξέλιξής του σε καθοριστικό παράγοντα στις εξελίξεις του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Δεν δίστασε να πουλήσει την ψυχή του στον Μεφιστοφελή του αθλήματος – κάτι σαν τον δικό μας «Ρασπούτιν» – για να καθίσει στον θρόνο της UEFA.

Οι πόρτες του Μεγάρου των Ηλυσίων και του γραφείου του έλληνα Πρωθυπουργού στη Βουλή ήταν διάπλατα ανοιχτές. Στην πρώτη περίπτωση γιατί τα λεφτά ήταν πολλά. Στη δεύτερη, γιατί η μικροπολιτική του φαίνεσθαι πουλούσε ακόμα.

Ο Πλατινί πίστευε πως θα ήταν το ίδιο εύκολο να ντριμπλάρεις σε πρωθυπουργικά και προεδρικά γραφεία όπως κοντά στα σημαιάκια του κόρνερ τον καιρό που φορούσε κοντά παντελονάκια.

Τα πρώτα χρόνια οι ντρίμπλες έπιασαν. Είχε άλλωστε φροντίσει να έχει δίπλα του πιστούς συνεργάτες που έκαναν γι’ αυτόν τη βρώμικη δουλειά. Είχε μάθει το κόλπο από τότε που έπαιζε μπάλα και μάρκαρε με τα μάτια. Στον Πλατινί άρεσε το χιούμορ. Οπως τότε που συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και δήλωσε αργότερα πως μίλησαν για μπάσκετ. Αν ήθελε κάποιος να τον πειράξει, αρκεί να του φώναζε το όνομα του παλιού φίλου και συμπαίκτη του στην Εθνική Γαλλίας, «Λαριός».

Τα χρόνια πέρασαν και το λεξιλόγιο που τον ενοχλεί έχει μεγαλώσει σημαντικά. «Κατάρ», «Μπλάτερ», «ελβετικά φράγκα», «Ινφαντίνο», «τιμωρία». Από χθες προστέθηκε και η «σύλληψη». Από το 2015 ο Πλατινί μετρά τους φίλους του. Μετά τη τελευταία εξέλιξη θα διαπιστώσει πως ακόμα και οι πιο πιστοί σωματοφύλακές του κόβουν ρόδα μυρωμένα.