Μετεκλογικές προεκλογικές εκλογικές εντυπώσεις

Στις πρόσφατες εκλογές φηφίσανε κάποιο κόμμα 5,7 από τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων που ζούνε στην Ελλάδα και 11 χιλιάδες από τα 3 εκατομμύρια Ελλήνων που ζούνε στο εξωτερικό. Η πλειοψηφία των Ελλήνων είτε (αρκετά δικαιολογημένα) δεν θέλανε να ψηφίσουν κανένα κόμμα είτε (εντελώς αδικαιολόγητα) δεν είχαν καν δυνατότητα να ψηφίσουν. Στο Ευρωκοινοβούλιο θα εκπροσωπηθούν από βουλευτές μόνο 4,5 από τα 13 εκατομμύρια Ελλήνων. Ενας στους τρεις.

Ανανέωση ελάχιστη: Από τους 21 εκλεγμένους ευρωβουλευτές, 16 παλαιάς κοπής διέθεταν βουλευτικό αξίωμα και στο παρελθόν. Οι άλλοι 5 θεωρητικά αποτελούν νέο αίμα. Αλλά πάλι πόσο νέο αίμα αλήθεια προσφέρουν συμπαθής ηθοποιός, πρώην πρόεδρος του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, ανιψιός κομματάρχη, συνδικαλιστής τηλεπαρουσιαστής, και ο έστω χαρισματικός κ. Κυμπουρόπουλος; Στις 13 περιφέρειες, εκλέχτηκαν 11 αξιωματούχοι του παρελθόντος με κομματικό στίγμα, ένα νεότερο κομματικό στέλεχος, κι ένας πρώην πρύτανης ΕΜΠ νυν πρύτανης πανεπιστημίου-φαντάσματος εκ συγχωνεύσεως ΤΕΙ. Πολλές εκλεγμένες μετριότητες – αλλά κι οι αντίπαλοί τους δεν ήταν καλύτεροι. Αλλη μια φορά, οι εκλογές αποτέλεσαν κυρίως ευκαιρία για δήθεν δημοκρατικά κόμματα (στην ουσία μειοψηφικές κλίκες συμφερόντων) να λύσουν τους λογαριασμούς τους. Η παλαιά κομματοπαγής Ελλάδα κονταροχτυπήθηκε γερά με τον εαυτό της και τελικά νίκησε τόσο εκείνη όσο και ο εαυτός της. Χαριστική βολή ανισοτιμίας: ανάμεσα στους 34 ευρωβουλευτές και περιφερειάρχες, μόνο 6 γυναίκες – ανάμεσα στους 331 δημάρχους, μόνο 17 γυναίκες.

Οπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη συνολικά, δυστυχώς η Ακροδεξιά μεγεθύνθηκε, αν και κατακερματισμένη. Ακόμα χειρότερο, τα υπόλοιπα κόμματα ενσωμάτωσαν ακροδεξιά αντανακλαστικά στη ρητορική και στην πρακτική τους για να συγκρατήσουν ψηφοφόρους. Υποκριτικός μισαλλόδοξος πατριωτισμός πουλήθηκε πέντε δεκάρες η μακεδονική οκά, ακόμα κι από άλλοτε σοβαρούς ανθρώπους. Επιστολές του Ιησού και θαυματουργά βότανα του Αγίου Ορους σε συγκλονιστικές οδοντόπαστες φυτεύτηκαν στις σκέψεις των πολιτών. Πλέον επίκληση της λογικής αποτελεί πολυτέλεια, αν όχι και ύβριν, όταν κυνική πραγματικότητα συνθλίβει τόσους συνανθρώπους μας. Ξαγριεμένες ψυχές κουρνιάζουν στο παράλογο.

Η προεκλογική περίοδος οπισθοδρόμησε σε πόλεμο ψωροεντυπώσεων. Επιχειρήματα μηδέν. Επιστημονικά τεκμήρια ανύπαρκτα. Σποτάκια αντί για προγράμματα. Με τις συνεχείς δημόσιες παρουσίες τους, οι περισσότεροι εκλεγμένοι βουλευτές έχουν αποδείξει πέραν αμφιβολίας ότι είναι ανίδεοι. Επικίνδυνοι για να χειριστούν ζωτικά θέματα. Το χειρότερο είναι ότι ούτε εκείνοι ούτε οι πολιτικοί τους αρχηγοί δεν έχουν υποψιαστεί καν το ενδεχόμενο να είναι ανίδεοι και επικίνδυνοι.

Η Ελλάδα ναρκώνεται, πεθαίνει ναρκωμένη. Η κοινωνία έχει διαποτιστεί μέχρι το μεδούλι από θανατερά συμφέροντα. Ακόμα και οι πλέον έγκριτοι φορείς καπελώνονται συνειδητά, ασυνείδητα ή ασυναίσθητα (δεν ξέρω τι είναι χειρότερο) από αθλιότητες. Πριν από τρεις μήνες έγραψα στην «Καθημερινή» ότι δεν θα ξαναστείλω κανένα άρθρο, αν δεν αποδείξει ότι σταματάει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της καπνοβιομηχανίας με βλαβερά ανακοινωθέντα και ηρωικές συνεντεύξεις καπνοβιομήχανων. Δεν πήρα απάντηση. Η καταγγελία μου έμεινε αδημοσίευτη, οπότε την δημοσίευσα στο European Journal of Clinical Investigation (https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/eci.13125). Ο μελλοντικός πρωθυπουργός πέρασε κι αυτός από την Παπαστράτος για διαπιστευτήρια, όπως κι οι προκάτοχοι. Απελπισία.

Ηρθα πριν από τις εκλογές στην Ελλάδα. Σκοτάδι και φως ανάμεικτα. Ομιλία σε υστεροσοβιετικό αμφιθέατρο στη ρημαγμένη πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου – τραυματικό περιβάλλον μετα-κατάρρευσης. Την άλλη μέρα η ευγενική αρχοντιά της Αναγνωστικής Εταιρίας στην Κέρκυρα. Στην Ανδρο, καθημερινά κολυμπούσα μόνος σε έναν έρημο κόλπο: η θάλασσα γυαλί, η άνοιξη διεστραμμένα όμορφη. Γειτονικά στη μνήμη, σκουπίδια ασυμμάζευτα στην Ομόνοια. Η εμπνευσμένη θέα από το υπέροχο μικρό Μουσείο Καποδίστρια στην Κουκουρίτσα. Γειτονικά στη μνήμη, ένας ναρκομανής κουλουριασμένος στο πεζοδρόμιο. Πώς να συγκρατήσεις, να ξεδιαλύνεις μόνο το φως;

Θερμά συγχαρητήρια σε όσους εξελέγησαν και σε όσους έβαλαν υποψηφιότητα. Χαίρομαι που κάποιοι φίλοι χάρηκαν γιατί το κόμμα τους νίκησε, λυπάμαι που κάποιοι άλλοι φίλοι λυπήθηκαν γιατί το κόμμα τους έχασε. Εύχομαι σε όλους υγεία, προκοπή, φώτιση, το καλύτερο. Ζητώ συγγνώμη όμως που δεν βλέπω καθαρά αυτό το καλύτερο. Αυτό που βλέπω ξεκάθαρα είναι η αναμενόμενη επόμενη (δηλαδή ουσιαστικά προηγούμενη) πράξη μιας τραγικωμωδίας.