Οι τζαμπατζήδες της εκλόγιμης θέσης

Τέσσερις οι κάλπες που ψηφίσαμε στις 26 Mαΐου, συν δυο στις 2 Ιουνίου, το όλον έξι μέχρι στιγμής. Αν βάλουμε και κάτι παράπλευρες συνδικαλιστικές (π.χ. τις εκλογές της ΕΣΗΕΑ), μέσα σε είκοσι μέρες έχω ψηφίσει μάνι μάνι επτά φορές και στις αρχές του άλλου μήνα ετοιμάζομαι με χαρά και για την όγδοη. Η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτόν τον μαραθώνιο δεν μπήκαμε πλαδαροί κι αγύμναστοι. Η προπονητική περίοδος είχε αρχίσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Εμένα που δεν με βλέπετε έχω αποκτήσει κάτι μυς, μεγαλειωδέστερους κι απ’ αυτούς της Δαλάκα, την οποία παρεμπιπτόντως, από καιρού εις καιρόν ψηφίζω, έτσι, για να μη χάνω τη φόρμα μου. Φυσικά, προς τα τέλη της προετοιμασίας υπάρχουν πάντα και τα απρόοπτα. Οι μεταγραφές της τελευταίας στιγμής αλλοιώνουν συχνά τη φυσιογνωμία της δεκαεξάδας, προξενούν αναστάτωση στην κερκίδα και μουρμούρα στα αποδυτήρια: «κριάρια», «κρέατα», «παλτά»…

Είμαι σίγουρη ότι δεν θα τους έλεγαν έτσι αν δεν κοίταζαν να βολευτούν όλοι τους στο Επικρατείας, αν είχαν φιλοτιμηθεί να προσκομίσουν στο νέο κόμμα έστω μια χιλιάδα από τους ψηφοφόρους του παλιού, εκτιθέμενοι και πάλι με σταυρό, αλλά πού; Μιλώ για τους τζαμπατζήδες της «εκλόγιμης θέσης» που πουλάνε ακριβά το τομάρι τους, αργασμένο όπως καταφθάνει από δυσθεώρητα πολιτικά Βατερλό. Θεωρούν αίφνης τους εαυτούς τους αναντικατάστατους και μοναδικούς, και όντως κατά κάποιον τρόπο είναι. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε αλλά προσωπικά δεν μπορώ να διανοηθώ πώς γίνεται να είσαι το απόλυτο κατασκεύασμα της ρέντας ενός και μόνον  πολιτικού αρχηγού και να βγαίνεις μετά στην αγορά με αξιώσεις  παλαίμαχου που έχει φάει τα πεδία των εκλογικών μαχών με το κουτάλι. Αν ήσουν, πρώτη εγώ θα σε ανέβαζα στους ώμους μου και θα σε πήγαινα στα καλύτερα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά μη σου περάσει από το νου πως σε ζηλεύω/ και πως μπορείς εσύ να μ’ έχεις για ρεζέρβα/ απλώς σου κάνω θεωρία μην τυχόν παρεκτραπείς/ γιατί να ξέρεις πως θα παρεξηγηθείς. (Στίχοι μουσική Βασίλη Τσιτσάνη και δικοί μου, Μουστάκια)