Oταν δεν λιώνει ούτε το βούτυρο

Καλά ο ένας. Αλλά και ο άλλος; Να λέει ο Βάλντις Ντομπρόβσκις πως τους τελευταίους μήνες έχουν διαπιστωθεί καθυστερήσεις στις μεταρρυθμίσεις, πως το πακέτο παροχών της κυβέρνησης είναι κοστοβόρο, πως δεν ακολουθεί τη σωστή δημοσιονομική κατεύθυνση, πως ανατρέπει παλαιότερες θετικές μεταρρυθμίσεις και πως θέτει σε κίνδυνο την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων από το 2019 και μετά. Αλλά να λέει και ο Πιερ Μοσκοβισί πως δημιουργούνται κίνδυνοι για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων από την εφαρμογή των επεκτατικών μέτρων που εξήγγειλε η κυβέρνηση; Καλά να θυμίζει το σκληρό πρόσωπο των δανειστών ο λετονός αντιπρόεδρος της Κομισιόν. Αλλά να το θυμίζει και ο γάλλος επίτροπος των Οικονομικών; Ο Πιερ που ήταν μαλακός σαν βούτυρο με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και πιο υποστηρικτικός και από συριζαίο υπουργό;

Μοιάζει παράδοξο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο. Οι συριζαίοι θα έπρεπε να το ξέρουν. Εάν υπάρχει κάτι που προσδιορίζει με ακρίβεια το τέλος, αυτό είναι η «στιγμή Σαμαρά». Η στιγμή που οι εταίροι κάτω απ’ όλες τις ιδιότητες αντιλαμβάνονται πως μια ελληνική κυβέρνηση μετράει μέρες  και πως στον ορίζοντα φαίνονται πλέον καθαρά οι επόμενοι. Συνέβη το 2014 όταν κυβέρνηση ήταν ο Σαμαράς και ο επόμενος ο Τσίπρας. Ο τότε πρωθυπουργός προσδοκούσε σε μια στήριξη από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες που όμως δεν ήρθε ποτέ. Και ο επόμενος, ως  εν αναμονή πρωθυπουργός, ερμήνευε τις αποστάσεις των εταίρων ως άτακτη υποχώρηση στη δική του επέλαση. Τι απέμενε; Να υποκλιθούν στον ριζοσπάστη του Νότου που θα άλλαζε την Ευρώπη τους.

Ως εν αναμονή πρωθυπουργός σήμερα, ο Μητσοτάκης δεν διακατέχεται από τέτοιου τύπου ψευδαισθήσεις. Ξέρει πως οι αποστάσεις που πήρε ο Μοσκοβισί από τον Τσίπρα δεν μεταφράζονται ως λευκή επιταγή προς τον ίδιο. Ακόμη και αν ο γάλλος επίτροπος γίνει μαλακός σαν βούτυρο και με τη νέα κυβέρνηση μέχρι να παραδώσει το ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιό του το φθινόπωρο για να επιστρέψει στην πατρίδα του, τίποτε δεν θα έχει αλλάξει. Το υπενθυμίζει η συνέχεια της ψευδαίσθησης με άλλα μέσα που καλλιέργησε ο Αλέξης Τσίπρας. Ηταν η ψευδαίσθηση πως εάν μεταμορφωθεί από ριζοσπάστη σε αυτό που ο Βενιζέλος όρισε ως «ντιλίβερι μπόι των δανειστών», τότε θα κερδίσει την αιώνια ευλογία τους.

Η ιστορία γράφτηκε αλλιώς και ο Τσίπρας ζει σήμερα τη δική του «στιγμή Σαμαρά». Μόνο που τη ζει πολύ πιο σκληρά. Γιατί είναι άλλο να μην σε στηρίζει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και άλλο να μη σε στηρίζει ο Πιερ Μοσκοβισί. Αλλο να μη σπάει το μπετόν της οικονομικής ορθοδοξίας. Και άλλο να μη λιώνει ούτε το βούτυρο.

Καρότα

Αν υπογραμμίζει κάτι η αλλαγή στάσης του Μοσκοβισί, είναι πως οι εταίροι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως ειδική περίπτωση. Η Αθήνα παραμένει ένας αναξιόπιστος εταίρος που χρήζει ειδικού χειρισμού ή μάλλον εκείνου του κλασικού χειρισμού που περιγράφεται με το μαστίγιο και το καρότο. Χωρίς απαραίτητα να τιμά την ίδια, η αλήθεια είναι πως στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσφέρθηκαν πολλά καρότα. Και γι’ αυτό ο ήχος του μαστιγίου ακούγεται τώρα πιο οξύς. Ενδεχομένως πιο οξύς να είναι και ο πόνος…