Οι καλύτεροι θα κάνουν το καλύτερο

Βρίσκομαι στη Μαδρίτη για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και ομολογώ ότι περιμένω με κάμποση περιέργεια (αν όχι και αγωνία) την αναμέτρηση ανάμεσα στη Λίβερπουλ και στην Τότεναμ. Εχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια (και βάλε) από τότε που είδα τον πρώτο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και χθες αναρωτιόμουν γιατί ακόμα παίρνω αεροπλάνα και τρένα και τρέχω κάθε χρόνο σε πόλεις μακρινές, σαν τον προσκυνητή. Εχω δει τη διοργάνωση που λέγεται «τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ» να μεγαλώνει εντυπωσιακά – ίσως το μέγεθός του να είναι σήμερα μεγαλύτερο και από το ίδιο το Τσάμπιονς Λιγκ. Μιλάμε πια για ένα ματς που εχει τελετουργικό (κάτι που οι υπόλοιποι αγώνες δεν έχουν), έχει κοινό που σπανίως το συναντάς σε γήπεδα (όχι μόνο οπαδούς των ομάδων, αλλά και Αραβες και Γιαπωνέζους και Ρώσους και Αμερικανούς «προσκυνητές» κ.λπ.), έχει όλη τη μεγαλοπρέπεια του Τσάμπιονς Λιγκ και λίγη παραπάνω, αφού άλλο τέτοιο ματς σε αυτό δεν υπάρχει. Περιττό να επισημάνω και τη σπουδαιότητά του: στον τελικό πάντα γράφεται ιστορία, ακόμα και αν είναι ένα ανυπόφορο ματς. Ο εφετινός έχει ως πρωταγωνίστριες δύο ομάδες από την ίδια χώρα, την Αγγλία. Σε πολλούς αυτό δεν αρέσει. Αλλά είναι σημείο των καιρών και κακώς το βλέπουμε ως κάτι παράξενο.

Κομμάτι

Πριν από μερικά χρόνια, την τετράδα των αγγλικών ομάδων που έπαιρνε μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ, οι Αγγλοι κάπως αυτάρεσκα, την αποκαλούσαν «Big Four». To πρώτο τέτοιο, την πενταετία 2005-10, το αποτελούσαν η Τσέλσι, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Αρσεναλ και η Λίβερπουλ. Τα δυο τελευταία χρόνια στο Τσάμπιονς Λιγκ ζήσαμε την επιστροφή του Big Four. Απλά είναι κομμάτι διαφορετικό από το προηγούμενο γιατί στη θέση της Αρσεναλ υπάρχει η Τότεναμ και στη θέση της Τσέλσι η Μάντσεστερ Σίτι. Αλλά ο τρόμος που προκαλεί η αγγλική εκπροσώπηση στο Τσάμπιονς Λιγκ αρχίζει συνεχώς να μεγαλώνει.

Πεντάδα

Πέρυσι οι Αγγλοι είχαν πέντε δικές τους ομάδες στους 16 – και μάλιστα όλες είχαν κάνει καταπληκτικά πράγματα στη φάση των ομίλων. Η Σίτι είχε κάνει ένα επιβλητικό πέρασμα από τη Νάπολι, που όταν αγωνίστηκε μαζί της ήταν, θεωρητικά, η πιο φορμαρισμένη ιταλική ομάδα έχοντας πίσω της τη Γιούβε στη βαθμολογία. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον Μουρίνιο στον πάγκο, είχε καθαρίσει την Μπενφίκα με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς να αντιμετωπίσει σοβαρούς κινδύνους. Η Τότεναμ είχε ρίξει στο καναβάτσο την Ρεάλ Μαδρίτης με χαρακτηριστική ευκολία και ήταν η μόνη ομάδα που είχε κερδίσει τον Ρονάλντο και τους υπόλοιπους. Η Λίβερπουλ είχε φορτώσει γκολ και την αδύναμη Μάριμπορ και τη φιλόδοξη Σπαρτάκ Μόσχας και είχε παίξει δυο καταπληκτικά ματς με τη Σεβίλλη. Ακόμα και η Τσέλσι, που δεν τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της, είχε αποκλείσει την Ατλέτικο Μαδρίτης του Σιμεόνε που συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ και το κατέκτησε. Πέρυσι από την πεντάδα της αγγλικής παρουσίας στους «16» έφτασαν στους «8» μόνο δύο. Η Τότεναμ έπεσε πάνω στη Γιουβέντους και πλήρωσε την απειρία της. Η Τσέλσι αποκλείστηκε από τη σοβαρή, αλλά όχι θεαματική Μπαρτσελόνα του Βαλβέρδε. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τα είχε πάει μάλλον χειρότερα, αφού την είχε αποκλείσει η Σεβίλλη κερδίζοντας την στο Ολντ Τράφορντ. Είχαν προκριθεί στους «8» η Λίβερπουλ και η Μάντσεστερ Σίτι που στα προημιτελικά αγωνίστηκαν μεταξύ τους: η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό. Φέτος η Τσέλσι είναι στο Γιουρόπα Λιγκ. Οι άλλοι τέσσερις όμως επέστρεψαν. Και έκαναν ακόμα πιο θεαματικά πράγματα.

Πιθανός

Πολλοί δηλώνουν ότι με δυο ομάδες από την ίδια χώρα ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ χάνει σε λάμψη: διαφωνώ. Το θέμα με τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι ποιοι σε αυτόν αγωνίζονται, αλλά αν αποτελεί μια δίκαιη κατάληξη. Ο εφετινός είναι ένας από τους πιο δίκαιους, δεδομένου ότι οι δυο ομάδες αυτές αποδείχτηκαν οι καλύτερες της αγγλικής αποστολής, που στη διάρκεια της διοργάνωσης έκανε τα πιο σπουδαία πράγματα. Η άνεση με την οποία προκρίθηκαν στα προημιτελικά η Λίβερπουλ, η Τότεναμ και η Μάντσεστερ Σίτι κόντρα σε τρεις γερμανικές ομάδες είναι εντυπωσιακή. Η Λίβερπουλ κέρδισε με 3-1 την Μπάγερν στο Μόναχο, μολονότι ισοφαρίστηκε κόντρα στη ροή του ματς: ο Μπεκενμπάουερ έδωσε συγχαρητήρια στον Κλοπ και θυμήθηκε ότι η Μπάγερν κάποτε ήθελε να τον προσλάβει, αλλά προτίμησε τον Κλίνσμαν – τον «λάθος Γιούργκεν», όπως είπε χαρακτηριστικά. Η Τότεναμ διέλυσε στο Λονδίνο την Μπορούσια – κερδίζοντάς την με 3-0, ενώ έπαιζε χωρίς τον Χάρι Κέιν, που μοιάζει να είναι όλη της η επίθεση! Η Σίτι έβαλε επτά γκολ στη Σάλκε – την οποία είχε κερδίσει παίζοντας με παίκτη λιγότερο στη Γερμανία: στο γήπεδο φάνηκε μια τεράστια διαφορά ποιότητας. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η μόνη που δεν είχε αποκλείσει Γερμανούς στα προημιτελικά, έκανε την πρόκριση της δεκαετίας πετώντας έξω την Παρί ύστερα από ήττα στο πρώτο ματς και μάλιστα με 0-2. Από τα προημιτελικά φαινόταν πως ο αγγλικός τελικός είναι αρκετά πιθανός.

Αδικο

Μετά τα προημιτελικά, οι αγγλικές ομάδες ήταν τόσο καλές, ώστε αν υπήρχαν ειδικά βραβεία στη διοργάνωση, θα τα κέρδιζαν όλα! Η Τότεναμ και η Σίτι στη ρεβάνς του πρώτου ματς που οι Λονδρέζοι κέρδισαν με 1-0, πρωταγωνίστησαν σε ένα καταπληκτικό παιγνίδι – το καλύτερο της χρονιάς: πέρασε η Τότεναμ χάνοντας με 4-3! Η Λίβερπουλ κόντρα στην Μπαρτσελόνα ανέτρεψε στην έδρα της το σε βάρος της 0-3 του πρώτου ματς κερδίζοντας με 4-0 μολονότι έπαιξε χωρίς τον Σαλάχ και τον Φιρμίνο – τους δυο βασικούς κυνηγούς της. Η Τότεναμ, μετά την εποποιία κόντρα στην ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα, πέταξε έξω και τον Αγιαξ κερδίζοντας τον με 3-2 στο Αμστερνταμ με γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο! Οι δυο ομάδες έδειξαν προσωπικότητα, ψυχραιμία, πίστη, τεράστιο σθένος. Εχουν δυο καταπληκτικούς προπονητές (η Λίβερπουλ καμαρώνει για τον Κλοπ και η Τότεναμ φοβάται μη χάσει τον Ποκετίνο) και έχουν και σπουδαίους παίκτες. Αν μια άλλη ομάδα αγωνιζόταν στη θέση κάποιας από τις δυο θα ήταν άδικο.

Απόψε

Στη Μαδρίτη οι Αγγλοι ετοιμάζονται να διαδεχτούν τους Ισπανούς στον θρόνο του ηγεμόνα της Ευρώπης. Από την άλλη ίσως θα πρέπει να συνηθίσουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ να μη βλέπουμε τις ομάδες ως εκπροσώπους χωρών: οι δυο αγγλικές ομάδες π.χ. που θα αγωνιστούν το βράδυ, έχουν λίγα από τα χαρακτηριστικά του κάποτε βρετανικού ποδοσφαίρου. Δεν έχουν άγγλους προπονητές, δεν βασίζονται σε άγγλους παίκτες. Εχουν μόνο άγγλους οπαδούς, που αναστατώνουν την Μαδρίτη φωνάζοντας. Αύριο κάποιοι θα επιστρέψουν σπίτι με το κύπελλο και κάποιοι χωρίς αυτό. Στα πάνω από είκοσι πέντε χρόνια που παρακολουθώ τελικούς στο γήπεδο έτσι συμβαίνει πάντα. Σημασία έχει το κύπελλο να το διεκδικούν οι καλύτεροι. Οπως απόψε.