Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν

Σαν να είναι χθες. Το ρολόι του χρόνου μετρά αντίστροφα. Σε ταξιδεύει σε χρόνια αξέχαστα, εφηβικά, τις πρώτες εικόνες ποδοσφαιρικών αγώνων. Τα απογεύματα του Σαββάτου που έκαναν παρέλαση οι ήρωες της Αγγλίας, αυτοί που ζωγράφιζαν στο χορτάρι. ‘Η οι ραδιοφωνικές μεταδόσεις που σε έκαναν να ονειρεύεσαι άσους που δεν μπορούσες να δεις.

Η αποψινή νύχτα λες και θέλει να ξεδιπλώσει τα φύλλα της ψυχής μας και να δώσει φωνή στη σιωπή μας. Ζητά να παραδεχθούμε το αυτονόητο: δεν θα της αντισταθούμε! Γιατί θα παρακολουθήσουμε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ με την αγνότητα που κάποτε προσμέναμε να θαυμάσουμε τα αστέρια του Νησιού. Οι εικόνες βγαίνουν με το σούρουπο και ξαναζούν. Ο πρώτος τίτλος Κυπέλλου Πρωταθλητριών το ’77. Με τους δύο Φιλ της κόκκινης άμυνας. Τον Νιλ και τον Τόμπσον. Τον Κέβιν Κίγκαν. Τη σπουδαία Γκλάντμπαχ να ανθίσταται αλλά τελικά να υποκύπτει σε έναν σούπερ τελικό στη Ρώμη. Τι χρόνια αλήθεια! Οι μετέπειτα άσοι της Λίβερπουλ, σημάδεψαν επιτυχίες της θρυλικής ομάδας, αλλά ταυτόχρονα και πολλά πέτρινα χρόνια. Ο Μπαρνς. Ο Νταλγκλίς. Ο ογκόλιθος Χάνσεν. Ο επιθετικός – φωτιά, Ιαν Ρας. Ο βιρτουόζος Πίτερ Μπίρντσλι. Ο ψυχρός και συνάμα αποτελεσματικός, Χίπια. Αλλά φυσικά ο κέρβερος Ρέι Κλέμενς. Ενας γκολκίπερ άρχοντας που συνδέει τους δύο μονομάχους της Μαδρίτης. Από το 1967 έως το ’81 στη Λίβερπουλ με συνολικά 450 παρουσίες. Αργότερα, μέχρι τα 40 του χρόνια, έως το ’88, δηλαδή, στο Λονδίνο και την Τότεναμ, όπου μέτρησε 240 συμμετοχές. Κι αυτή η Τότεναμ. Τα Σπιρούνια που πάντα κάτι είχαν ξεχωριστό. Ανοιξαν τις πόρτες τους για να μπουν οι ξένοι, οι δύο αργεντινοί μπαλαδόροι μετά το θριαμβευτικό Μουντιάλ του ’78. Ο Οσβάλντο Αρντίλες και ο Ρικάρντο Βίγια. Ο Γουόντλ έκανε σκι στο γκαζόν! Ο Μάμπατ και ο Ζινολά έγραψαν χρυσές σελίδες δόξας. Ο Ρόμπι Κιν υπήρξε μέσος που πάντα είχε σημαντική συμβολή στις επιτυχίες και μόνιμη σύνδεση με τα αντίπαλα δίχτυα. Οπως και ο καταπληκτικός Κλίνσμαν ή ο Τέντι Σέρινγχαμ. Κατά κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο, η Τότεναμ είχε τη μέθοδο να εκτοξεύει καριέρες και να μας παραδίδει σπουδαίους άσους. Τον Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ. Τον Λούκα Μόντριτς. Τον Γκάρεθ Μπέιλ. Ουδέποτε έφτασε στον ουρανό, ωστόσο είχε ποδοσφαιριστές – φάρους που την οδήγησαν ψηλά και παράλληλα οπαδούς που δεν την πρόδωσαν ποτέ. Ακόμη και όταν έμεινε μακριά από διακρίσεις.

Αυτή η γλυκιά νοσταλγία είναι πάντοτε στη μόδα. Πώς τα καταφέρνει, άξιο απορίας και σεβασμού. Και αυτός ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, όπως λέγεται πλέον η διοργάνωση, ναι μεν αφορά στο σήμερα και προφανώς το αύριο, αλλά ισοδυναμεί με μια βουτιά στο παρελθόν, αυτό που πέρασε και άφησε βαθιά το αποτύπωμά του. Ενας αγγλικός τελικός που όλοι αδημονούν να τον απολαύσουν!