Το τέλος των νεόπλουτων της εξουσίας

Η πιο εμβληματική περίπτωση είναι μάλλον του Καμμένου. Αλλά δεν είναι η μόνη. Είναι πολλοί οι Καμμένοι που θα μείνουν εκτός Βουλής. Είναι πολλοί οι Καμμένοι, και όχι μόνο από το κόμμα του Καμμένου, που έκαναν την αίθουσα της Βουλής να μη διαφέρει από το καφενείο της Βουλής. Που μαζί με τον εαυτό τους, ανέβασαν στο βήμα και το ύφος του πεζοδρομίου. Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου θα αποκαταστήσουν από αυτήν την άποψη ένα ιστορικό ατύχημα. Σε κάτι περισσότερο από έναν μήνα θα κλείσει ένας κύκλος που άνοιξε πριν από οκτώ χρόνια με την κρίση.

Με την ψήφο στους Καμμένους εκτονώθηκε ένα μέρος της οργής. Στην ψήφο εκείνη δεν αποτυπώθηκε απλώς η δυσαρέσκεια και η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αποτυπώθηκε η απαξίωση για την ίδια την πολιτική. Ο,τι έως τότε κινείτο στις παρυφές του πολιτικού συστήματος ή φωτιζόταν από το λυκόφως της νυχτερινής τηλεοπτικής ζώνης, βρέθηκε στον πολιτικό πυρήνα. Το περιθώριο απέκτησε μεγαλύτερο βάρος από αυτό που του αναλογούσε. Οι Καμμένοι δεν νομοθέτησαν μόνο, κυβέρνησαν. Αλλά κυβέρνησαν με τον τρόπο που μπορούσαν. Με το ύφος και το ήθος τους, κουτσαβάκικα και αντιαισθητικά, αχόρταγα και με μια αίσθηση παντοδυναμίας. Κυβέρνησαν σαν νεόπλουτοι της εξουσίας.

Με την πολιτική κρίση, συνέβη ό,τι και με την οικονομική. Ο νεοπλουτισμός και το ξεχειλωμένο λάιφ στάιλ αποδείχθηκαν φούσκα. Και η φούσκα επιτέλους έσκασε τόσο ώστε ο πολιτικός νεοπλουτισμός των Καμμένων να μοιάζει ήδη παράταιρος και ξένος, να μοιάζει σαν μια στιγμή τρέλας. Τι δουλειά είχαν οι Καμμένοι στη Βουλή; Πώς έγινε και ανέλαβαν τόσο υψηλά αξιώματα; Πώς τους εκχωρήθηκε τόση εξουσία; Ποιος τους περιέβαλε με τόσο θεσμικό κύρος, κύρος μέχρι εξευτελισμού των θεσμών; Δεν μπορεί να δοθούν οι απαντήσεις πριν κάτσει εντελώς η σκόνη. Πριν αποδειχθεί πως οι επόμενες εκλογές θα έχουν επιτελέσει πραγματικά τον ρόλο τους. Πως θα είναι πραγματικά καθαρτήριες.