Τα κόμματα {LF}της χρεοκοπίας

Τρία από τα κόμματα που γεννήθηκαν ή έγιναν υπολογίσιμα στη διάρκεια της κρίσης που ακολούθησε τη χρεοκοπία της χώρας και την αποφυγή της μέσω της υπογραφής Μνημονίων, το Ποτάμι, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες (ΑΝΕΛ) και η Ενωση Κεντρώων, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής, οδεύουν προς την αφάνεια. Ηδη το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ ανήγγειλαν ότι δεν θα κατέβουν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου, ενώ χθες η Ενωση Κεντρώων, μετά την αποχώρηση και την ανεξαρτητοποίηση του Γιάννη Σαρίδη, παύει πλέον να διαθέτει Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ηδη ανήγγειλε την παραίτησή του ο ιδρυτής και επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης. Ο Βασίλης Λεβέντης, πιθανότατα, να επιστρέψει στη ζώνη του τηλεοπτικού λυκόφωτος, σε μια περίοδο που η τηλεόραση δεν είναι πια ό,τι ήταν. Οσο για τον Πάνο Καμμένο, έχει πολλές εκκρεμότητες από την κυβερνητική θητεία του, κυρίως δικαστικές – όχι μόνο με ιδιώτες.

Και τα τρία αυτά κόμματα είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Ωστόσο, και τα τρία έχουν ένα κοινό: ήσαν αρχηγικά. Οι ΑΝΕΛ, τουλάχιστον τύποις, έχουν δομή λειτουργίας ανάλογη ενός κανονικού κόμματος, αλλά στην ουσία ήταν κόμμα του αρχηγού και λίγων πιστών, που κινούνταν στη λαϊκιστική Δεξιά – μολονότι τόσο ο αρχηγός του, Πάνος Καμμένος, όσο και ο κυβερνητικός εταίρος του επί τέσσερα χρόνια Αλέξης Τσίπρας, το θεωρούσε κόμμα της «πατριωτικής Κεντροδεξιάς».  Η Ενωση Κεντρώων έμεινε κόμμα ευκαιρίας, ένας διευρυμένος μηχανισμός του μονίμως διαμαρτυρόμενου Βασίλη Λεβέντη. Και το Ποτάμι, που πλαισιώθηκε και αγκαλιάστηκε από πλήθος εξαίρετων προσωπικοτήτων με στόχο τη μετατροπή της Ελλάδας σε σύγχρονη ανταγωνιστική ευρωπαϊκή χώρα, μετατράπηκε σε κόμμα sui generis προσωπικοτήτων περί τον Σταύρο Θεοδωράκη – ο οποίος, συνειδητά, στο όνομα ενός αδιευκρίνιστου μεταμοντερνισμού, απέρριπτε τη χρησιμότητα τοπικών οργανώσεων. Με θέσεις γενικώς «προοδευτικές», το Ποτάμι διέψευσε κάθε προσδοκία – ενώ χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη ως μηχανισμός ενίσχυσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας (και μάλιστα αφιλοκερδώς).

Και τα τρία κόμματα, πλέον, δεν έχουν λόγο ύπαρξης, αφού δεν κατάφεραν να αλλάξουν τον χαρακτήρα τους, να μετατραπούν σε θεσμικούς οργανισμούς της δημοκρατίας κι όχι σε ευκαιριακούς μηχανισμούς που γεννήθηκαν και έδρασαν εντός της κρίσης. Στην ουσία, και τα τρία κόμματα δείχνουν το μέλλον και της Χρυσής Αυγής αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ – δυο απολύτως διαφορετικών αλλά εξίσου αντιθεσμικών σχημάτων που συνεχίζουν ακόμα να ταλαιπωρούν την πολιτική καθημερινότητα.

Με άλλα λόγια, ανεμομαζώματα – διαβολοσκορπίσματα.