Ο Νίκος Νταμπίζας ρωτήθηκε αν το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι πιο δύσκολο από το περσινό, αλλά η ουσιαστική ερώτηση θα έπρεπε να ήταν άλλη. Και να αφορούσε τον χειμώνα και όχι το καλοκαίρι. Διότι εκεί θα αρχίσουν – πάλι – τα ζόρια για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος δεν είναι ο Νταμπίζας, ο Δώνης και ο Αλαφούζος, αλλά οι αγώνες, το ποδόσφαιρο και ο κόσμος.
Λογικό κι επόμενο σε ένα τέτοιο περιβάλλον στο οποίο «ζει», να δίνεται αρκετός χώρος και χρόνος σε προπονητές, τεχνικούς διευθυντές και μεγαλομετόχους, όμως για τον κόσμο το αληθινό ποδόσφαιρο παίζεται στο χορτάρι και όχι έξω απ’ αυτό. Το καλοκαίρι μπορείς να καμουφλάρεις πράγματα, να εκφράσεις αισιοδοξία, να ελπίζεις πως η μεταγραφή ενός φθηνού παίκτη θα εξελιχθεί σε λαβράκι, όμως ο χειμώνας είναι αμείλικτος. Και σε στέλνει μπροστά στον καθρέφτη σου.
Ο Παναθηναϊκός των τριών εκατομμυρίων ευρώ μπάτζετ δύσκολα μπορεί να ελπίζει πως ο κόσμος του θα γυρίσει και θα στηρίξει ακόμα μία σεζόν αγωνιστικής αβεβαιότητας, με στόχους πολύ χαμηλότερους από εκείνους που θα έπρεπε να έχει η ομάδα που υποστηρίζει. Πώς να πείσεις τον κόσμο ότι αξίζει να γίνει και πάλι ένα, όταν δεν βλέπει έστω μια προοπτική αλλαγής; Πώς να τον πείσεις όταν του λες πως η επιτυχία δεν αγοράζεται, την ίδια ώρα που στο ελληνικό ποδόσφαιρο πέφτουν εκατομμύρια για Βαρέλα, Βαλμπουενά από τους υπόλοιπους ισχυρούς;
Ο Νταμπίζας ορθώς είπε πως το ποτήρι της σεζόν που έφυγε, άλλοι μπορούν να το δουν μισοάδειο και άλλοι μισογεμάτο, αλλά αυτή που έρχεται δεν θα έχει… διλήμματα και διακρίσεις. Ο δεύτερος χρόνος ενός συγκεκριμένου πρότζεκτ πρέπει να είναι καλύτερος από τον πρώτο, διαφορετικά το ποτήρι θα αδειάσει εντελώς. Και αυτό δεν θα είναι υποκειμενικό, αλλά άκρως αντικειμενικό συμπέρασμα.
