Βεβαιότητες

O Γκασπάρ ήταν γνωστός στη γαλλική αστυνομία, είχε καλύψει πολλές διαδηλώσεις για λογαριασμό του ιστότοπου που έχει δημιουργήσει και τον έχει ονομάσει Taranis News, από το όνομα του θεού της βροντής στην κέλτικη μυθολογία. Σ’ εκείνη τη διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων μάλιστα, στις 20 Απριλίου, καλαμπούριζε με τους αστυνομικούς όταν πέρασε ξυστά από το κεφάλι του μια βομβίδα από αυτές που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι γαλλικές δυνάμεις της τάξης και τραυματίζουν άσχημα τον κόσμο. Αρχισε να φωνάζει, έκανε και το δάκτυλο στους αστυνομικούς, τον πήραν σηκωτό και τον κράτησαν δύο ημέρες στο τμήμα.

Βίος και πολιτεία ο Γκασπάρ. Στα έξι του χρόνια αφόδευσε μπροστά στο γραφείο της διευθύντριας του Δημοτικού επειδή τον είχαν αποβάλει από την τάξη. «Οι δάσκαλοι με κυνηγούσαν εξαιτίας της συμπεριφοράς μου, όχι των βαθμών μου», είπε αυτή την εβδομάδα στη Libération. Από τότε το ‘βαλε σκοπό να είναι στο πλευρό των κατατρεγμένων. Τον επηρέασε και η ιστορία της οικογενείας του, «πέντε θρησκείες και οκτώ χώρες, ένας νεκρός σε κάθε πόλεμο από το 1870». Τέλος πάντων, δεν έχει αφήσει διαδήλωση για διαδήλωση. Και μετά τη σύλληψή του έγινε σύμβολο της αντίστασης στις διώξεις του Τύπου και στην αστυνομική βία.

Τριάντα δύο ετών σήμερα, ο Γκασπάρ μένει σε ένα διαμέρισμα 17 τετραγωνικών μαζί με τη φίλη του, που δουλεύει σερβιτόρα. Αλλά δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτά, «είναι η ιδιωτική μου ζωή», λέει στον δημοσιογράφο, «τι σε νοιάζει, η Λιμπέ είσαστε όχι κανένα σκανδαλοθηρικό έντυπο, μην ξοδεύετε λοιπόν λέξεις».

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί με ιντριγκάρισε αυτή η ιστορία. Εχει έναν ρομαντισμό χωρίς αμφιβολία. Εναν δονκιχωτισμό. Ενας παθιασμένος – και λίγο σαλταρισμένος – ρεπόρτερ, βέβαιος για τον εαυτό του και τις μάχες του όπως γράφει η Libération, εναντίον των αδικιών ενός κράτους που έχει χάσει τον βηματισμό του, έχει χάσει την ισορροπία του και κινδυνεύει να χάσει και την ψυχή του. Η Γαλλία της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης είναι πιθανό να αναδείξει την Κυριακή πρώτο κόμμα τον Εθνικό Συναγερμό της Μαρίν Λεπέν. Και αυτό δεν θα είναι μόνο πλήγμα για το ευρώ, όπως λέει ο γάλλος υπουργός Οικονομικών, δεν θα είναι μόνο καμπανάκι, θα είναι αληθινός σεισμός.

Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα έκανε ο Γκασπάρ αν ήταν αυτόπτης μάρτυρας μιας σκηνής αντίστροφης εκείνων που έχει συνηθίσει: της επίθεσης του Ρουβίκωνα εναντίον του Κοινοβουλίου της χώρας που «εφηύρε τη δημοκρατία». Θα έτρεχε να τραβήξει πλάνα φυσικά. Θα απορούσε πού είναι η αστυνομία, η ίδια αστυνομία την οποία καταγγέλλει στη χώρα του. Θα ρωτούσε τι είναι αυτοί οι τύποι που πετούν μπογιές, γιατί διαμαρτύρονται, ποιον εκπροσωπούν, τι ζητούν, ποιος είναι αυτός στον οποίο συμπαραστέκονται, τι έχει κάνει, γιατί είναι φυλακή.

Και είναι σίγουρο ότι θα επέστρεφε στη χώρα του με λιγότερες βεβαιότητες. Και μεγαλύτερη πίστη στη δημοκρατία.