Πόση ντροπή αντέχεις;

«Με την άνοδο στην εξουσία γίνεται μέγας κοινωνικός αναμορφωτής και οργανωτής ενός προτύπου κράτους – που η ισχύς του πηγάζει από τον λαό και υπηρετεί τον λαό – και που ανάλογό του δεν υπήρξε ποτέ στον σύγχρονο κόσμο. Στον επερχόμενο πόλεμο αναδεικνύεται ύψιστος στρατηγικός νους, που χωρίς να έχει φοιτήσει σε καμία στρατιωτική ακαδημία εφευρίσκει και εφαρμόζει νέα δόγματα και εξαιρετικά στρατηγήματα. Γι’ αυτές τις τρεις βασικές πτυχές του προσώπου Αδόλφος Χίτλερ – πολιτικός ηγέτης, κοινωνικός αναμορφωτής και στρατηγική ιδιοφυΐα – θα μπορούσαμε να ομιλούμε επί ώρες».

Αυτό το εμετικό πορτρέτο ενός από τους πιο ειδεχθείς μαζικούς δολοφόνους όλων των εποχών, πλαισιωμένο από ένα σχοινοτενές μοιρολόι για «το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου» σε περίπτωση που «ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι Εβραίοι – σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά – κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την αναγεννητική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού», υπογράφεται από τον Ηλία Κασιδιάρη και δημοσιεύεται στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής την 20η Απριλίου 2011, κατά την 122η μαύρη επέτειο από τη γέννηση του λατρεμένου του Φύρερ. Τότε ο Κασιδιάρης ήταν ήδη 31 χρόνων, αλλά στη χώρα όπου τα μαμόθρεφτα απογαλακτίζονται μετά τα σαράντα, φυσικό επόμενο είναι να του δώσει κανείς μερικά ακόμη χρόνια τράτο. Μονάχα που στην επόμενη οκταετία ο υπόδικος πλέον βουλευτής, όχι μόνο δεν αναθεωρεί τις ναζιστικές του απόψεις, αλλά και τις εμπλουτίζει με ομιλίες του στην Ολομέλεια της Βουλής ευκαιρίας δοθείσης, άλλοτε ως αρνητής του Ολοκαυτώματος και άλλοτε ως εμβριθής «μελετητής» που διαβάζει στους συναδέλφους του αποσπάσματα από τα διαβόητα χαλκευμένα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Παράλληλα, δημοσιεύονται φωτογραφίες του (κι επισυνάπτονται στο παραπεμπτικό βούλευμα του εισαγγελέα Ισίδωρου Ντογιάκου) όπου χαιρετάει ναζιστικά, παρέα με άλλους «ακατοίκητους» ή ποζάρει με τατουάζ στο μπράτσο του τη σβάστικα. Ενας αμετανόητος εθνικοσοσιαλιστής. Ενας ναζιστής με την ούγια.

Ενας λαός με στοιχειώδη ιστορική μνήμη ίσως και να εκτιμούσε το μαύρο χιούμορ του Κασιδιάρη, τη στιγμή που αποφάσιζε να διεκδικήσει τη δημαρχία της Αθήνας. Οχι για κανέναν άλλον από τους πολλούς λόγους, αλλά επειδή η Αθήνα είχε τη βάσκανο μοίρα να δοκιμάσει στο πετσί της τόσο τη «στρατηγική ιδιοφυΐα» όσο και την «κοινωνική αναμόρφωση» του Αδόλφου Χίτλερ. Μονάχα κατά τον πρώτο κατοχικό χειμώνα του 1941-1942, στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά, οδηγήθηκαν στον θάνατο από τον λιμό σαράντα χιλιάδες συμπολίτες μας, ενώ πολλαπλάσιοι άλλοι, σημαδεμένοι δια βίου από το φάσμα της πείνας, καταδικάστηκαν να ζήσουν βασανισμένοι, καχεκτικοί κι ευάλωτοι στο πρώτο απλό κρυολόγημα. Ελάχιστοι τυχεροί, ηλικιωμένοι πια, βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας. Θα ζητήσει και από αυτούς ο Κασιδιάρης την ψήφο τους; Θα διασταυρώσει το βλέμμα του με το βλέμμα τους; Και αν ναι, ποιος θα έχει την τσίπα να το χαμηλώσει πρώτος; Ο επίγονος των θυτών ή τα θύματά τους;

Το ενδεχόμενο να περάσει ο Κασιδιάρης στον δεύτερο γύρο διαδόθηκε αρχικά ως μακάβριο καλαμπούρι, για να επιβεβαιωθεί κατόπιν από τις δημοσκοπήσεις: σχεδόν σε όλες καταγράφεται ο Μπακογιάννης να κόβει το νήμα πρώτος και μακράν τρεις άλλοι – ο Γερουλάνος, ο Ηλιόπουλος και ο Κασιδιάρης – να διαγκωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Αναμενόμενο ήταν να αφυπνιστούν τα συνταγματικά αντανακλαστικά: όλοι οι δημοκρατικοί υποψήφιοι (συμπεριλαμβανομένου του Μπακογιάννη, που μόνο θεωρητικά αντιμετωπίζει το δίλημμα) δεσμεύτηκαν ότι, εάν προκριθεί ο ναζιστής, θα στηρίξουν τον (όποιον) αντίπαλό του. Αρκεί αυτό; Οχι. Εσύ, εγώ, όλοι μας, πριν ρίξουμε την ψήφο μας, οφείλουμε ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Πόση ντροπή αντέχεις;».