XXL Bullying

«Tι είναι, λοιπόν, ο αθλητής; Είναι κάποιος που σηκώνεται, μπαίνει στον αγώνα και κάνει ό,τι πρέπει να κάνει. Και αν δεν μοιάζει ή δεν συμπεριφέρεται ως αθλητής, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τον δείχνεις με το δάχτυλο». Πριν από λίγες ημέρες η Ελίζαμπεθ Αϊρες προκάλεσε πολλή συζήτηση στο Διαδίκτυο με ένα ποστ της στο Facebook για την εμπειρία της στον Μαραθώνιο του Λονδίνου. Επίσημη «λαγός» της διοργάνωσης με τους πολύ αργούς δρομείς στα μετόπισθεν, είδε ακριβώς πώς μπορούν να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι όταν ο σωματότυπός τους δεν ταιριάζει με το στερεότυπο ενός μαραθωνοδρόμου. Η Αϊρες είδε τους σταθμούς υδροδοσίας να τα μαζεύουν νωρίς, τις «σκούπες» της διοργάνωσης να σπρώχνουν τους δρομείς προς τα εμπρός και πάρα πολλούς να ξεστομίζουν προσβολές. «Τρέχα, χοντρέ, τρέχα!» θυμάται η Αϊρες κάποιον να φωνάζει σε έναν παχύ μαραθωνοδρόμο. «Ακούσαμε πολλά εκείνη την ημέρα. Δεν είναι περίεργο ότι οι υπέρβαροι βγαίνουν να τρέξουν μέσα στη νύχτα, όταν υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι να τους βλέπουν. Γιατί πρέπει να χτυπάς κάποιον που πραγματικά προσπαθεί;».

Σε πολλούς από εσάς ίσως κάτι τέτοιο να μοιάζει ανήκουστο, αλλά δεν είναι κάτι καινούργιο για όσους από εμάς τους XXL ασκούμαστε δημοσίως. Οταν είσαι χοντρός, ακόμη και το να περπατάς είναι πρόκληση για χλευασμό. «Με έχουν κράξει, μου έχουν πετάξει πράγματα, έχει τύχει να έχουν μαζέψει τα πάντα στον τερματισμό αγώνα πριν εγώ φτάσω» λέει η Βρετανίδα Τζούλι Κρέφιλντ, XXL αθλήτρια και ιδρύτρια της ιστοσελίδας http: //toofattorun.co.uk. «Μια μέρα, έτρεχα και αισθανόμουν πραγματικά χαρούμενος», γράφει ο μπλόγκερ Στίβεν Μόρισον, «όταν ξαφνικά ένα αυτοκίνητο με νεαρούς πέρασε δίπλα μου και άδειασε πάνω μου τα ποτά που έπιναν».

Στις ιστορίες μπούλινγκ εναντίον υπέρβαρων αθλουμένων, η ρίψη ποτών φαίνεται να είναι μια κλασική τακτική. Μια μέρα πέρασε ξυστά από το κεφάλι μου ένα κουτάκι αναψυκτικού που μου πέταξε ο οδηγός ενός φορτηγού. Δεν βρήκε στόχο. Η φράση όμως «χοντρή γουρούνα» που μου φώναξε, πέτυχε διάνα… «Ξέρω ακριβώς το συναίσθημα» μου λέει η Λατόγια Σόντεϊ Σνελ. Η αμερικανίδα δρομέας, σεφ και ακτιβίστρια έχει βάλει στόχο να τρέξει δέκα Μαραθωνίους φέτος. Εχει βιώσει ταπείνωση λόγω του σώματός της σε αγώνες, σε γυμναστήρια, στους δρόμους – σχεδόν παντού. «Οταν είσαι XXL, υπάρχει πάντα εκείνος ο καλοθελητής που θα σου υπενθυμίσει πώς είσαι και για ποιο λόγο δεν είστε ίσοι…».

Υπάρχουν στιγμές, θυμάται η Σνελ, που τρέχει χαλαρή και άνετη, νιώθοντας τη «δρομική ευφορία», το runner’s high που λέμε, όταν ξαφνικά ένας χλευασμός τής το χαλάει. «Τότε είναι που αισθάνεσαι χάλια. Δεν μπορείς ποτέ να προετοιμαστείς για αυτό. Αλλά ξέρεις τι; Προχωράς. Στέκεσαι στο ύψος σου. Δεν θέλω κανέναν να κρίνει την ικανότητά μου να κάνω τα πράγματα που κάνω». Πολλές φορές μπορείς να μιλήσεις στον άλλον με αρνητικό τρόπο για το βάρος του χωρίς να έχεις κακή πρόθεση. Ομως ακόμη κι αυτό μπορεί να μην είναι ευπρόσδεκτο, ειδικά σε όσους μπαίνουν στη διαδικασία να γυμναστούν. Πριν από μερικά χρόνια, ο αδελφός μου και εγώ προσπαθούσαμε να χάσουμε βάρος στο γυμναστήριο. «Ημουν πάνω στο ποδήλατο γυμναστικής, φορούσα ακουστικά και ήμουν συγκεντρωμένος» θυμάται ο Ντέιβιντ Μπόιντ. «Ενιωθα άνετα και δεν έβλεπα υποτιμητικές ματιές από κανέναν. Τότε ένιωσα ένα χτυπηματάκι στον ώμο. Γυρνώ και βλέπω μια γυναίκα. Περίμενα να μου πει κάτι του στυλ “σόρι, πόση ώρα έχεις ακόμη;”. Αντ’ αυτού εκείνη είπε με συγκαταβατικό τόνο “αχ, νομίζω ότι είναι υπέροχο που κάποιος σαν εσάς είναι εδώ να κάνει αυτό που κάνετε”». Η ίδια κυρία ήλθε σε μένα μετά με παρόμοια «φιλανθρωπική» έκφραση, να μου πει κάτι παρόμοιο στα αποδυτήρια…

Οταν είσαι παχύς και τρέχεις ή γυμνάζεσαι, η απειλή να σε ταπεινώσει κάποιος για το βάρος σου είναι πάντα εκεί – και είτε είναι κακόβουλη είτε όχι, έχει επιπτώσεις. «Ο στιγματισμός ανθρώπων για τα παραπανίσια κιλά τους έχει αρνητικές συνέπειες στην προσπάθειά τους για απώλεια βάρους, τις υγιεινές συνήθειές τους και τη συνολική σωματική τους υγεία» παρατηρεί η Ρεμπέκα Περλ, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Μελέτη της το 2014 αποκάλυψε σαφή συσχέτιση μεταξύ του στιγματισμού για το βάρος και τη συμπεριφορά σε σχέση με την άθληση. «Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι που βιώνουν υποτίμηση λόγω των κιλών τους είναι πιο πιθανό να το αναφέρουν ως κίνητρο για να αποφύγουν την άσκηση, ειδικά σε δημόσιους χώρους».

Μια σχέση μεταξύ των επικρίσεων για τα παραπανίσια κιλά και των κινήτρων για άσκηση βρέθηκε επίσης από τη Σάρα Τζάκσον, ανώτερη ερευνητική συνεργάτρια στο University College του Λονδίνου. «Οι επικρίσεις για το βάρος συχνά δικαιολογούνται λέγοντας ότι έτσι θα ενθαρρυνθούν οι υπέρβαροι να χάσουν κιλά. Ωστόσο, ένα σημαντικό και αυξανόμενο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων υποδηλώνει το αντίθετο: τα άτομα που αντιμετωπίζουν διακρίσεις λόγω βάρους είναι πιο πιθανό να αποκτήσουν περισσότερο βάρος με την πάροδο του χρόνου». Αυτό φαίνεται να οφείλεται σε πολλαπλούς παράγοντες, λέει, συμπεριλαμβανομένης της φυσιολογικής αντίδρασης του σώματος στο στρες που αυξάνει την όρεξη για τροφές «παρηγοριάς» με υψηλή περιεκτικότητα σε λίπος και ζάχαρη, καθώς και την αποφυγή περαιτέρω σωματικής δραστηριότητας που συμβάλλει στην αύξηση του σωματικού βάρους. Πέρα από το γεγονός ότι ο στιγματισμός εν γένει είναι ανήθικος.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ακριβώς τι κάνει άλλους να μας κοροϊδεύουν δημοσίως για το βάρος μας. Δυστυχώς είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε. Κάποιοι που έχουν πέσει θύματα χλευασμού προτιμούν να γυμνάζονται μόνοι τους στο σπίτι ή να βγαίνουν για τρέξιμο όταν έχει πέσει το σκοτάδι. Ο δρ Αργκια Σάρκεκ, συμβουλευτικός ψυχίατρος στην κλινική Living Mind στο Λονδίνο, προτρέπει εκείνους που έχουν βιώσει χλευασμό για το σώμα τους να επιμένουν με πείσμα στην άσκηση, την κοινωνικοποίηση και τη ζωή τους, παρά την ντροπή ή την ενοχή που ίσως αισθάνονται. «Κάντε μια προσπάθεια σε μικρή κλίμακα», λέει, «για να αποδείξετε ότι δεν βλέπει κανείς το XXL μέγεθός σας ως αρνητική εικόνα».

Η Σνελ ποτέ δεν το έβαλε κάτω. «Αύριο τρέχω» λέει. «Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είμαι μία από τους τελευταίους που θα τερματίσουν. Νομίζω ότι χρειάζεται πολύ περισσότερα κότσια να μπεις σε έναν αγώνα όταν ξέρεις ότι θα είσαι στην ουρά και θα βιώσεις περισσότερο όλες τις δυσκολίες. Είναι μια πρόκληση για το σθένος, το πάθος και την καρδιά σου – απλά πρέπει να συνεχίσεις να προχωράς».