Κατερίνα Πολέμη

Βήμα μένει, βήμα βγαίνει και γλιστράει στο πεζοδρόμιο μιας και μια θλίψη είχα που με κόκκινο θα σπεύσει να χαθεί γελώντας.

Αυτό είναι ένα παιχνίδι που μου αρέσει να κάνω κάθε τόσο. Oπου αφήνω το υποσυνείδητό μου να λειτουργήσει και να διαλέξει τις λέξεις αντί να αφήνω τη συνείδηση, τη λογική μου δηλαδή, να καθοδηγήσει με οργανωμένο και ελεγμένο τρόπο αυτό που γράφω.

Κάπως έτσι πιστεύω πως είναι και η διαδικασία του ονείρου. Τι κόσμος! Τι συνδυασμοί! Ο ειδήμων της φαντασίας…

Στο όνειρο φωτίζεται μια άλλη πτυχή του εαυτού μου/μας, ενώ η άλλη πτυχή που λειτουργεί στο ξύπνιο, «κοιμάται». Τι ξεκούραση να μη χρειάζεται να σκέφτομαι 24 ώρες επί πόσα χρόνια.

Που λέτε, μόνο στην παιδική μου ηλικία είχα ένα όνειρο που επαναλαμβανόταν. Ηταν πάντα με έναν λύκο που ήταν έξω από το σπίτι όπου μέναμε στην Αγγλία και περίμενε να βγω για να μου κάνει κακό. Τι αγωνία κάθε φορά που το έβλεπα… Ξυπνούσα εγώ, ενώ οι άλλοι τρεις της οικογένειας συνέχιζαν να κοιμούνται βαθύ ύπνο. Ησυχία. Τρομακτική ησυχία. Για να απαλλαγώ από την πραγματικότητα των ονείρων αυτών θυμάμαι να προσπαθώ να σκεφτώ και να εστιάσω αμέσως στην Disneyland. Στον Μίκι Μάους και την παρέα του που ζουν σε έναν κόσμο όλο χαρά.

Εκτοτε δεν το έχω ξαναδεί αυτό το όνειρο και τα όνειρά μου επιλέγουν να δημιουργήσουν διάφορα σκηνικά εκ νέου κάθε βράδυ!

Χτες το βράδυ ένα κίτρινο ανοιξιάτικο λουλουδάκι έπαιζε μια μικρή μικρή κιθαρούλα στον κάμπο κάτω από τον ήλιο.

Προχτές το βράδυ ένας κύριος που έχω δει δυο φορές στη ζωή μου μού δημιουργούσε εμπόδια στην επαγγελματική μου ζωή.

Παραπροχτές είχα ένα ερωτικό όνειρο. Θυμάμαι την προηγούμενη βδομάδα που είδα στον ύπνο μου τη μητέρα μου πολύ χλωμή και φοβόμουν μήπως φύγει απ’ τη ζωή. Ξύπνησα ταραγμένη και ανήσυχη πολύ από αυτό το όνειρο. Τώρα, αν η φιγούρα που είδα στο όνειρο εκπροσωπούσε όντως τη μητέρα μου ή ένα κομμάτι του εαυτού μου, δεν ξέρω.. Εχω διαβάσει αν θυμάμαι καλά πως ό,τι και όποιον/α βλέπουμε στα όνειρά μας, αφορά εμάς τους ίδιους. Δηλαδή διάφορες πτυχές του ίδιου μας του πολυδιάστατου εαυτού. Οπότε ίσως το όνειρο εκείνο ήθελε να μου πει «Κατερινάκι, ένα κομμάτι του χαρακτήρα σου, του πώς σκέφτεσαι, χλώμιασε, δεν σε εξυπηρετεί πια. Θα σου κάνει καλό να το δεις λίγο»…

Το πρωί όταν ξυπνάω λοιπόν, προσπαθώ να μείνω με τον απόηχο του ονείρου ή των ονείρων αντί να ξυπνήσω τελείως και να αρχίσει η μέρα όπως ξέρουμε όλοι. Προσπαθώ να θυμηθώ κομμάτια του, να τα σκεφτώ και αναρωτιέμαι κάποιες φορές «τι μήνυμα άραγε θέλει να μου δώσει αυτό που είδα». Είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας φαίνεται… Το πιστεύω πως μπορούν να με βοηθήσουν στην «ξύπνια» ζωή.  Τα όνειρα με κάνουν να σκέφτομαι και αλλιώς στο ξύπνιο καμία φορά. Μου υπενθυμίζουν πως η ζωή, οι άνθρωποι, δεν είναι μονοδιάστατοι, αλλά πλούσιοι πολύ. Είμαι εκείνο, ναι, αλλά είμαι και το άλλο και το παρ’ άλλο και είμαι και αγνώριστα ακόμη πράγματα που ίσως συνειδητοποιήσω στην πορεία της ζωής μου.

Τέλος, επειδή πιστεύω πως τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο και έχει σοφό λόγο να υπάρχει (και ας μας δυσκολεύει), να ‘ναι καλά τα όνειρα που υπάρχουν στις ζωές μας και ας ήταν κάποτε ο λύκος που περίμενε να μου κάνει κακό. Εφυγε πια αυτό. Εχουμε πάει ένα μικρό βήμα μπρος λέω λοιπόν.

Σας αφήνω τώρα. Πάω να κοιμηθώ. Τι θα δω απόψε άραγε;

INFO: H Κατερίνα Πολέμη, μισή Ελληνίδα, μισή Βραζιλιάνα, γράφει μουσικές και τραγούδια και τα ερμηνεύει. Την Παρασκευή εμφανίζεται με την ερμηνεύτρια Δήμητρα Σελεμίδου στην παράσταση «Μέσα απ’τη φωνή βγήκε η μουσική» στο club του Σταυρού του Νότου. Το Σάββατο θα εμφανιστεί στο Ναύπλιο με τον Βαγγέλη Τούντα (βιολί).