Θέμα νοημοσύνης

Μερικές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι τίποτα παραπάνω από πρόβλημα νοημοσύνης. Οχι συναισθηματικής νοημοσύνης. Απλής νοημοσύνης. Η έλλειψη της οποίας μεγεθύνεται, επειδή συνοδεύεται κι από έλλειψη κοινωνικής αγωγής και δυνατότητας ιεράρχησης των στοιχειωδών αξιών μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Η παραπάνω σκέψη μου γεννήθηκε αφού είδα την προχθεσινή συνέντευξη της περιφερειάρχη Αττικής και εκ νέου υποψήφιας, Ρένας Δούρου, στο One Channel. Η πολιτικός που θεωρεί την πολύνεκρη καταστροφή στο Μάτι «στραβή στη βάρδια της», θεωρεί ότι εκείνο το βράδυ ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια μεγάλη θυσία. Σε τι συνίσταται η θυσία του; Κατά τη Δούρου, μολονότι βραβευόταν εκείνη την ημέρα στο Μόσταρ, εκείνος, με το που έμαθε την είδηση για την πυρκαγιά, «γύρισε χωρίς να πάρει το βραβείο για να είναι στο Μάτι. Δεν πήγε σε κανένα κότερο». Ω, τι θυσία!

Η πολιτικός ιεραρχεί, εκ των υστέρων, διάφορα πράγματα. Τη σημασία και τον ρόλο ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού σε μια δημοκρατία, την κοινωνική και την πολιτική σημασία μιας τεράστιας καταστροφής, την αξία 102 ανθρώπινων ζωών που χάθηκαν, την αξία ενός περιφερειακού και μάλλον τυπικού βραβείου. Το αποτέλεσμα της εξίσωσής της είναι ότι η κοινωνική και πολιτική σημασία της καταστροφής είναι ισοδύναμη μιας μάλλον τυπικής βράβευσης.

Δεν χρειάζεται, νομίζω, να επαναλάβουμε πώς έζησε το δράμα ο Τσίπρας, που άφησε κατά μέρος το βραβείο: ήρθε, έκανε το περίφημο μεσονύχτιο Θέατρο της Δευτέρας όπου απεκρύβησαν οι νεκροί, ύστερα προσπάθησε να χειριστεί επικοινωνιακά την καταστροφή φορτώνοντας την ευθύνη στους νεκρούς, στις 8 Αυγούστου 2018 εξήγγειλε νέο μηχανισμό πολιτικής προστασίας που μόλις πριν από μερικές ημέρες, προεκλογικά και μετά την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου, δόθηκε στη διαβούλευση κι ύστερα, κουρασμένος, πήρε τα πούρα του και την άραξε στο κότερο της Παναγοπούλου. Κι όταν προσφάτως, η δημοσιογραφική έρευνα υπενθύμισε τις παραλείψεις της πολιτείας και τις επικοινωνιακές μεθοδεύσεις εκείνου και του επιτελείου του, εκείνος αρκέστηκε να πει ότι πρόκειται για ξαναζεσταμένο φαγητό.

Προσπαθώ να καταλάβω τη δομή της σκέψης και της Δούρου και του Τσίπρα, αυτή την αδυναμία κατανόησης των απλών ιεραρχήσεων της ζωής. Αδιάφοροι επί της ουσίας για τα ανθρώπινα, αν δεν επικυρώνει την επιδειξιομανία της εξουσίας τους, πιστεύουν πως τους χρωστάμε και δεν μας χρωστάνε. Κακώς, γιατί θα πέσουν από τα σύννεφα όταν, οσονούπω, τους έρθει ο λογαριασμός.

ΥΓ: Η φράση του Τσίπρα «γυρνάτε τον Κυμπουρόπουλο σαν γλάστρα» είναι χρυσαυγίτικου πολιτισμού.