Εφυγε ως αληθινός κύριος

Πρωτάκουσα το όνομα του Γιάννη Πετράκη όταν πήγαινε τρένο με τον Αστέρα Τρίπολης. Μέσα δεκαετίας του 2000. Και «κατάπινε» τη μια κατηγορία μετά την άλλη. Οι δρόμοι δεν συναντήθηκαν, ωστόσο η πορεία του σε έκανε να τον μνημονεύεις ή να τον παρακολουθείς. Φυσικά να διαπιστώνεις την πρόοδό του, την εξέλιξή του, το πόσο προσαρμόζεται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ακόμη και όταν φτάνει στην ηλικία των 60 ετών…

Ο Γιάννης Πετράκης κατέχει ένα σημαντικό ρεκόρ: έμεινε στον πάγκο μιας ομάδας για πέντε χρόνια. Ναι, δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε «Ελληνα Γκι Ρου», ούτε να τον παρομοιάσουμε με τον Ευγένιο Γκέραρντ, ωστόσο για τα δεδομένα της εποχής είναι αξιομνημόνευτο το επίτευγμά του. Στον ΠΑΣ ο έλληνας κόουτς είχε ρεκόρ 63 νικών, 60 ισοπαλιών και 73 ηττών, η ομάδα έμεινε στην κατηγορία για σειρά ετών και μάλιστα έφτασε στο σημείο να αγωνιστεί σε προκριματικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Οντως, η άνοδος του ΠΑΣ Γιάννινα υπήρξε εντυπωσιακή, δίχως να γίνονται αυτά που συνήθως λέμε «τρανταχτές μεταγραφές» ή να έρχονται παίκτες με αξία μεγάλη εκτροχιάζοντας το μπάτζετ. Επί των ημερών του εκτινάχθηκαν ποδοσφαιριστές και δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίζει τον τρόπο που έπλασε τον (γνώριμό του από τον Εργοτέλη, άλλωστε) Κούτρη και τον παρέδωσε έτοιμο άσο στον Ολυμπιακό. Με αρκετή προσπάθεια και μπόλικη δουλειά. Αλλά ήρθε αναπόφευκτα το φινάλε. Θα μπορούσε να συμβεί νωρίτερα, όταν όλα συνηγορούσαν πως ο εφετινός ΠΑΣ δεν ήταν η ομάδα και το σφιχτό σύνολο προηγούμενων ετών. Δεν έφταιγε ο κόουτς. Ή τουλάχιστον, οι ευθύνες δεν ήταν όλες δικές του. Τα στελέχη που αποχώρησαν ουδέποτε αντικαταστάθηκαν, χημεία δεν υπήρξε, οι δυσκολίες ήταν μεγάλες και τελικά στην Ηπειρο είδαν τον αγαπημένο τους Αγιαξ να υποβιβάζεται. Ποιες συνθήκες θα επικρατήσουν μελλοντικά στην ΠΑΕ και πόσο γρήγορα θα διεκδικήσει την άνοδό της στη Σούπερ Λίγκα, δεν μπορεί αυτή την ώρα να ειπωθεί με σιγουριά. Το μόνο που ουδείς αμφισβητεί σχετίζεται με την ικανότητα του Πετράκη. Με το γεγονός ότι ελάχιστοι θα τον ξεχάσουν στην Παμβώτιδα. Εκανε δουλειά, έβαλε βάσεις, έδειξε τον τρόπο. Το αν μπορεί να πάει παραπάνω ή αν γίνεται έστω και τώρα να διεκδικήσει τη δική του ευκαιρία, σύντομα θα το πληροφορηθούμε. Αλλά το παλεύει. Και έδειξε μαχητής την εφετινή σεζόν στον ΠΑΣ, γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι πιθανότητες δεν ήταν υπέρ του. Εμεινε, βίωσε τον υποβιβασμό και έφυγε ως κύριος χωρίς να πηδήσει πρώτος από το καράβι. Και αυτό λέει αρκετά.