Η επιστροφή του 3-5-2 στο Λιμάνι

Συνέβη την Κυριακή στη Λάρισα, αλλά σίγουρα δεν του δόθηκε η απαραίτητη έμφαση. Πολλοί μάλιστα πίστεψαν ότι προέκυψε «υποχρεωτικά» για να βγει η εντεκάδα της τελευταίας αγωνιστικής όπου σε αυτήν έπρεπε να χωρέσουν ποδοσφαιριστές χωρίς ιδιαίτερο χρόνο συμμετοχής (Αβραάμ, Ανδρούτσος, Νάτχο, Σολδάνο). Και όμως ο Πέδρο Μαρτίνς δεν επέλεξε στην τύχη την 3-5-2 διάταξη. Εναν σχηματισμό που έχει επιστρέψει για τα καλά στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια (με τη Γιουβέντους να το ξανακάνει μόδα), αλλά που για τον Ολυμπιακό ήταν κάτι σαν απαγορευμένο. Μόνο σε κάποια πολύ δύσκολα εκτός έδρας ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, και αυτό πριν από πολλά χρόνια και με διαφορετική φιλοσοφία: Υπάρχει για παράδειγμα εκείνο το περίφημο ματς στο Ανοέτα με τη Σοσιεδάδ (17/9/2003) που ο Ολεγκ Προτάσοφ πρόσθεσε στο δίδυμο Ανατολάκη – Κωστούλα τον Κριστιάν Καρεμπέ. Ο Γάλλος είχε αγωνισθεί βεβαίως ως «λίμπερο» και όχι σε ευθεία με τους δύο στόπερ. Αλλά ήταν μια καταγραφή αμυντικής τρόικας. Ουσιαστικά δεν ταίριαζε ποτέ στον τρόπο του Ολυμπιακού ένας τέτοιος σχηματισμός. Και δεν προέκυψε και κάποιος προπονητής με διάθεση να πειραματιστεί με την επιθετική εκδοχή του σε φόντο ερυθρόλευκο. Αν θα το κάνει ο Πέδρο Μαρτίνς τη νέα χρόνια; Βασικά, όχι. Απλά ο Πορτογάλος που δεν αφήνει τίποτε στην τύχη φρόντισε ώς και την τελευταία στιγμή της σεζόν να προσθέσει όπλα στη φαρέτρα του για την επόμενη. Στη δεύτερη χρονιά του άλλωστε οι απαιτήσεις είναι σαφώς μεγαλύτερες, αγωνιστικά.

Υπόβαθρο

Και όσα συνέβησαν φέτος αποτελούν ένα πάρα πολύ καλό υπόβαθρο ώστε η ομάδα να προσθέσει και άλλα χαρακτηριστικά στο play book της. Οι Πειραιώτες όλη τη χρονιά είχαν ως βάση το 4-4-2 με τον «χαρισματικό» Κώστα Φορτούνη να αλλάζει τον σχηματισμό κατά το δοκούν. Περπατώντας στο χορτάρι άλλοτε σαν περιφερειακός, άλλοτε ως σέντερ φορ (στο ματς με τη Μίλαν στο Καραϊσκάκη) και άλλοτε σαν δεκάρι. Ακριβώς όμως επειδή αυτό το «πολυμορφικό» του πράγματος προκύπτει πάνω στις ικανότητες του καλύτερου έλληνα ποδοσφαιριστή, το τεχνικό τιμ κάποια στιγμή θα πρέπει να σχηματίσει και άλλα «πλάνα». Χωρίς αυτά να «πατούν» πάνω στο ταλέντο του κατόχου της φανέλας με το «7».

Χωρίς τον Φορτούνη φέτος ο Ολυμπιακός έπαιξε δύο ματς στη Σούπερ Λίγκα. Ενα στην Κρήτη τον Οκτώβρη όπου υπέστη σοκαριστική ήττα από τον ΟΦΗ (1-0) και ένα τον Φλεβάρη με τον Πανιώνιο στο Καραϊσκάκης. Το δεύτερο έληξε με το ευρύ 4-0, οι Ερυθρόλευκοι όμως άνοιξαν το σκορ στο 68΄(Χασάν). Ενδιάμεσα τον Νοέμβρη ο αρχηγός δεν ήταν στην εντεκάδα στο ματς με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι (1-2). Μέχρι να πατήσει χορτάρι (46΄) ο Ολυμπιακός έχανε με 1-0. Ολα αυτά δείχνουν τον πολύ μεγάλο βαθμό αγωνιστικής εξάρτησης. Και το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς προπονητής δεν θέλει να του συμβαίνει αυτό. Το 3-5-2 της Κυριακής, λοιπόν, δεν είχε Φορτούνη στο αρχικό σχήμα. Είχε τον Καμαρά με τον Ανδρούτσο στην ίδια ευθεία της μεσαία γραμμής και τον πολύπειρο Νάτχο κάποια βήματα μπροστά τους. Λειτούργησε καλά. Και προφανώς αυτό είναι κάτι που ο Μαρτίνς θα το «θυμάται» εν όψει της νέας χρονιάς. Εκεί όπου η βάση θα είναι το 4-4-2 φυσικά, αλλά που προφανώς θα «ετοιμαστούν» και άλλοι σχηματισμοί.

Το 4-3-3

Πριν το 3-5-2, ο κόουτς θα θελήσει να κάνει «δικό» του βεβαίως το 4-3-3. Και αυτό δεν είναι κάποιο αυθαίρετο συμπέρασμα, αλλά τα όσα έλεγε ο ίδιος στις συσκέψεις που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες στου Ρέντη με τους εκπροσώπους της διοίκησης. Για να συμβεί αυτό βεβαίως θα πρέπει να προκύψει και η «μεταγραφική» του μετάφραση με ό,τι αυτό συνεπάγεται στα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών που ο Ολυμπιακός ψάχνει ήδη στην «αγορά». Και για να μην προκύψουν τυχόν παρεξηγήσεις, δεν λέει κανείς φυσικά ότι ο Κώστας Φορτούνης δεν θα παραμείνει στη θέση του. Εννοείται πως έχει συμβόλαιο και θα είναι εκεί (όπως εννοείται ότι όσα και αν γράφουν οι Τούρκοι για τη Φενέρ δεν είναι ακριβώς για να τους δίνεις βάση). Φέτος όμως έπαιξε 43 ματς στα 49 της σεζόν. Βρέθηκε τον Φλεβάρη με έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό (στην Τούμπα) και κάνοντας ενέσεις έπαιζε κάθε τρεις ημέρες (καθώς ακολουθούσαν τα δύο ματς με την Ντιναμό Κιέβου και ενδιάμεσα το ντέρμπι με την ΑΕΚ). Θα πρέπει λοιπόν και ο αρχηγός να μπορεί όταν απαιτείται και χρειάζεται να παίρνει κάποιες ανάσες παραπάνω, αλλά κυρίως θα πρέπει και ο Ολυμπιακός να έχει έτοιμα «εναλλακτικά πλάνα» δράσης. Αλλωστε οι Πειραιώτες έχουν σχηματίσει ένα τόσο ισχυρό ρόστερ που θα ήταν λάθος τους να έχουν αποκλειστικά κατά νου μόνο ένα αγωνιστικό σχέδιο.  

Ο πήχης ανεβαίνει για τον Ολυμπιακό. Τον ανεβάζει ο ίδιος, έπειτα από την – αγωνιστικά – εξαιρετική φετινή σεζόν. Θέλει να δείξει ότι μπορεί να προοδεύσει ακόμη περισσότερο το πλάνο του και το παιχνίδι του. Ο Μαρτίνς δεν… σταματά.