Οι παροχές των αξέχαστων διακοπών

Δεν χρειάζεται δα χαρτί και μολύβι. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε δώσει κάποιος τόσα πολλά, ένα ολόκληρο πακέτο παροχών, για μια εβδομάδα σε ένα κότερο. Ποτέ η παροχολογία δεν είχε συνδεθεί με μια κοτεριάδα και μάλλον δεν θα συνδεθεί ούτε και στο μέλλον – πόσοι εφοπλιστές θα διαγνώσουν στους πρωθυπουργούς και πόσοι πρωθυπουργοί θα συμφωνήσουν ότι η κατάλληλη θεραπεία είναι σε ένα πολυτελές κότερο; Οι πιθανότητες δεν είναι πολλές, με τις παρενέργειες που είχε η θεραπεία στο σκάφος Οdyssey της οικογένειας Παναγοπούλου, είναι μάλλον μηδαμινές.

Πόσες όμως είναι οι πιθανότητες να σβήσει η παροχολογία την κοτεριάδα; Οχι τρομακτικά περισσότερες. Αντίθετα. Ο Πρωθυπουργός έσπευσε να ανακοινώσει το πακέτο παροχών, ενώ η σκόνη από την κοτεριάδα αιωρείται ακόμη στον αέρα. Και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να μείνουν οι διακοπές στο κότερο αξέχαστες όχι απλώς στον ίδιο αλλά σε όλους μας. Να τις θυμούνται όχι μόνο εκείνοι που τις πέρασαν κρυφά, σαν διασημότητες που απολαμβάνουν τις σπάνιες στιγμές μιας ινκόγκνιτο ζωής, αλλά και όσοι έμαθαν γι’ αυτές μεταχρονολογημένα. Ο Αλέξης Τσίπρας, με άλλα λόγια, επιχείρησε να εξαγοράσει με το πακέτο παροχών τη λήθη. Αλλά αυτό που θα καταφέρει πιθανότατα είναι να δημιουργήσει μια συλλογική ανάμνηση. Να εγγράψει στη δημόσια ζωή πως υπήρξε τουλάχιστον μια κυβέρνηση η οποία ανακοίνωσε προεκλογικά ένα πακέτο παροχών όχι για να φροντίσει την επιβίωσή της αλλά για να βουλιάξει ένα κότερο.

Σύζευξη

Ο Πρωθυπουργός δεν είναι ο πρώτος που, επιχειρώντας να αλλάξει την ατζέντα, κάνει τελικά μια σύζευξη καταδικασμένη να μείνει. Είναι ο πρώτος όμως που συνδέει δύο γεγονότα, τις παροχές και τις διακοπές, ενώ είναι ελάχιστο το διάστημα που απομένει έως τις εκλογές. Κι αυτό είναι ένα τρίτο γεγονός που δημιουργεί έναν νέο κίνδυνο. Τον κίνδυνο να πάνε οι ψηφοφόροι στις κάλπες με τη σύζευξη στο μυαλό. Να ψηφίσουν όχι μόνο με την ανάμνηση των διακοπών αλλά και με την αίσθηση πως ό,τι δόθηκε, δόθηκε για να ξεχαστούν οι διακοπές που πια δεν ξεχνιούνται.

Οι διακοπές δεν ξεχνιούνται και επειδή το κοντράστ των δύο γεγονότων που συνδέθηκαν είναι πολύ έντονο. Το αποτυπώνει κανείς αν συγκρατήσει την πρωθυπουργική κατήφεια στο Ζάππειο και την αντιπαραβάλει με την πρωθυπουργική χαλάρωση στο Ιόνιο. Και τότε και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας περιέπεσε στην ίδια υπερβολή. Στη θάλασσα του Ιονίου φάνηκε υπερβολικά χαλαρός ακόμη και για κάποιον που απολαμβάνει το πούρο του. Και στο μέγαρο του Ζαππείου εμφανίστηκε υπερβολικά κατηφής για κάποιον που ανακοινώνει ένα πακέτο φιλολαϊκών μέτρων. Για κάποιον που έκανε ένα όνειρο, το πακέτο παροχών, πραγματικότητα, αλλά με το προηγούμενο όνειρο που έκανε πραγματικότητα, τις διακοπές σε θαλαμηγό, να τον κυνηγάει πια σαν εφιάλτης.

Η ΓΚΡΙΝΙΑ

Πόσο εφιάλτης; Το μαρτυρεί η αμηχανία των φιλοκυβερνητικών Μέσων. Εκείνα τα ψήγματα γκρίνιας που διατυπώνονται και καταπίνονται αμέσως ή εναλλάσσονται με μια όλο και πιο αδύναμη υπεράσπιση πότε για την υποψήφια ευρωβουλευτή που εισέπραττε τη σύνταξη της πεθαμένης μητέρας της, άλλοτε για τον αναπληρωτή υπουργό που επιτίθεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τώρα για τον Πρωθυπουργό που φιλοξενείται σε θαλαμηγούς. Δεν ταιριάζουν αυτά στο ήθος της Αριστεράς, λένε κάθε φορά. Μπορεί να έχουν δίκιο. Στη συριζαϊκή Αριστερά όμως φαίνεται να έρχονται γάντι.