Μπουρζουά

«Απεχθάνεται την αστική συμπεριφορά και τη δημοκρατία, τους “κυριλέ” δήθεν επαναστάτες που είδαν φως και μπήκαν στις κινητοποιήσεις του Μάη του ’68, τη νιρβάνα της εργατικής τάξης. Θέλει αφύπνιση, σύγκρουση με τους πανταχού παρόντες φασίστες, προσδοκά τη συνοδοιπορία των ανατρεπτικών κινημάτων σε ένα διεθνές μέτωπο ανατροπής των καταπιεστικών καθεστώτων».

Ούτε παραγγελία να ήταν. Ούτε να είχε επίτηδες ποζάρει ο Πρωθυπουργός στη θαλαμηγό του Παναγόπουλου με το βιβλίο «Ανεξέλεγκτα στοιχεία» (εκδ. Πόλις), όπου ο Στεφάν Οσμόν περιγράφει τα νεανικά του χρόνια μέσα από τα μάτια του ανώνυμου ήρωά του. Γιατί οι παραπάνω φράσεις (από την κριτική του Νίκου Κουρμουλή με τίτλο «Οδοιπορικό ενός εξεγερμένου» που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» της 10ης Ιουνίου 2017) ταιριάζουν απόλυτα με αυτό που είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ή που ήταν. Ή που θα ήθελε να είναι. Κατέληξε όμως «ένας μπουρζουά που αλητεύει μέσω της πολιτικής για να διαφύγει από τη συνείδησή του».

Μπορεί βέβαια να μη διάβαζε ο ίδιος αυτό το βιβλίο στις ξέγνοιαστες διακοπές του λίγο μετά την τραγωδία στο Μάτι, αλλά η σύντροφός του. Στο τραπέζι μεσολαβεί ένα τασάκι. Και ο Πρωθυπουργός μας δεν είναι ακριβώς ο τύπος που διάβαζε ασταμάτητα ήδη από τα νιάτα του «επειδή οι καθοδηγητές του έλεγαν πως δεν θέλουν μπουμπούνες στις τάξεις τους». Τον Τσε θαύμαζε, όχι τον Μαλρό. Κι αν είχε αναπτύξει μια στενότερη σχέση με τη λογοτεχνία αργότερα, όλο και καλύτερα ελληνικά θα μιλούσε.

Δεν έχει σημασία όμως. Ο συμβολισμός είναι έτσι κι αλλιώς ισχυρός. Και η τροφή για τους ιστορικούς του μέλλοντος πλούσια. Γιατί οι αντίπαλοί του κάνουν λάθος, ο Τσίπρας δεν είναι μόνο «πολακικός». Είναι ταυτόχρονα και «παναγοπουλικός». Δεν είναι μόνο τιμητής των ελίτ. Την ίδια στιγμή συνεργάζεται μαζί τους. Δεν είναι ο παλιός εξεγερμένος που έγινε υπηρέτης των Μνημονίων, είναι και τα δύο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αντιμετωπίζει με βαθιά περιφρόνηση εκείνους που παραμένουν πιστοί στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο. Γιατί; Επειδή δεν κατάλαβαν το νόημα της ζωής. Επειδή είναι κορόιδα.

Γι’ αυτό και είχε αυτό το ξινό ύφος στη χθεσινοβραδινή συνέντευξη Τύπου, του τύπου «εγώ σκοτώνομαι για να σώσω αυτόν τον τόπο και κάποιοι διαπλεκόμενοι νεοφιλελεύθεροι προσπαθούν να μου κάνουν κακό με ξαναζεσταμένο φαγητό και παλιές φωτογραφίες». Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα κάνει ποτέ αυτοκριτική, δεν θα ζητήσει ποτέ συγγνώμη, δεν ξέρει καν τι σημαίνει κάτι τέτοιο, δεν θεωρεί ότι χρωστάει σε κανέναν, αντίθετα, οι άλλοι του χρωστάνε.

Αντίθετα με τον νεανικό του έρωτα, ο ήρωας του Στεφάν Οσμόν σταμάτησε λίγο πριν πατήσει τη σκανδάλη. Κάποιοι από αυτούς που περιφέρονται σήμερα στα σαλόνια της εξουσίας θα ήθελαν να την έχουν πατήσει, έστω μία φορά. Γι’ αυτό άλλωστε είναι θαυμαστές του Κουφοντίνα. Αλλά ο Πρωθυπουργός όχι, αυτό πια δεν ταιριάζει με τα σκάφη.