Το άλλο μονοπάτι

Σήμερα λέω να πρωτοτυπήσω και να μη σταθώ ιδιαίτερα στις ρουκέτες που έχει εκτοξεύσει κατά καιρούς ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι ο πειρασμός είναι μεγάλος: τον Ιούνιο του 2016, κατά την παρουσίαση του βιβλίου μου «Ημουν κι εγώ εκεί», μαζί με την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Θεόδωρο Πάγκαλο, ο Θεοχαρόπουλος δεν άφησε επιχείρημα κατά του λαϊκιστή Τσίπρα που να μην το επικαλεστεί (το σχετικό βίντεο είναι πάντοτε διαθέσιμο στο YouTube, προς τέρψη όσων συλλέγουν θεοχαροπούλεια αστροπελέκια). Θα συμφωνήσω όμως ότι στην πολιτική «ουδείς αναμάρτητος» και, αφ’ ης στιγμής σας ομιλεί ένας σεσημασμένος αμαρτωλός, θα δεχτώ ότι η μεταστροφή του Θεοχαρόπουλου κατά… 360 μοίρες (μην ξεχνάμε και την τσίπρεια γεωμετρία) οφείλεται στην «ωρίμανση» του πολιτικού ανδρός, στη θετική του ανταπόκριση προς την «απεύθυνση» του lidermaximo, πρώην κεντροαριστεροφάγου και νυνκεντροαριστερολάτρη. Pasmal. Σφάλματα είμαστε, ανθρώπους κάνουμε.

Ωστόσο, επιτρέψτε μου να σταθώ στην περίφημη, πολυχρησιμοποιημένη κι ευρέως κακοποιημένη ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Το κοινοβουλευτικό είναι το χειρότερο πολίτευμα, εκτός από όλα τα υπόλοιπα». Ο βιτριολικός Ουίνστον είχε νιώσει στο πετσί του τόσο τις αδυναμίες, όσο και την ανωτερότητα του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Γνώριζε ότι πρόκειται για ένα πολίτευμα ευάλωτο σε κάθε είδους στρεβλώσεις, αλλά – στο τέλος της ημέρας – ερχόταν η ώρα γι’ αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν «μπάνιο στο πλήθος»: τη λαϊκή ετυμηγορία. Καλή, κακή κι ανάποδη η λαϊκή ετυμηγορία, είχε κι ένα συγκριτικά ανεκτίμητο πλεονέκτημα: μπορούσε να βελτιωθεί (ή να επιδεινωθεί) μονάχα με την επόμενη λαϊκή ετυμηγορία. Ενα σύστημα εσωτερικού ελέγχου και αυτορρύθμισης που το ανθρώπινο γένος, όσο και αν έσπασε το κεφάλι του στο διάβα των αιώνων, δεν μπόρεσε να σκαρφιστεί καλύτερο.

Ξεμακρύναμε από τον Θεοχαρόπουλο; Καθόλου. Πάντα γύρω από αυτόν περιστρεφόμαστε. Ο Θανάσης αναγεννήθηκε ως φοίνικας μέσα από τις στάχτες μιας εκλογικής συντριβής. Το κόμμα του, η Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ), είχε κυριολεκτικά απανθρακωθεί τον Ιανουάριο του 2015: σε… συνασπισμό με τους Πράσινους απέσπασε το 0,48% των ψήφων. Ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για το δυστύχημα, ο Φώτης Κουβέλης, αποχαιρετούσε δια παντός τον ρόλο του πολιτικού ρυθμιστή κι επωμιζόταν τον ρόλο του πολιτικού επαίτη, έναν δυσβάσταχτο ρόλο που – ύστερα από πολλούς μήνες ταπεινωτικής απαξίωσης – θα είχε ως ανταμοιβή την ορντινάντσα ενός ακροδεξιού υπουργού Εθνικής Αμυνας. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για τον μέχρι τότε – αλλά κι έκτοτε – παγκοσμίως άγνωστο Θεοχαρόπουλο. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, με αντιπάλους τη Μαρία Γιαννακάκη, τον Βαγγέλη Ιντζίδη και τον Αλέξανδρο Πολυχρονιάδη (τι να κάνουν άραγε αυτά τα παιδιά;), ο Θανάσης διεκδίκησε την προεδρία του κόμματος. Πήρε το 52,88% των ψήφων.

Ουάου. 52,88%. Δεν το λες και λίγο. Η αλήθεια είναι πως αντιστοιχεί σε 312 ψήφους. Με μόνη προίκα αυτές τις 312 ψήφους ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος επέζησε ως πολιτικός άνδρας επί μια τετραετία. Ποτέ ξανά δεν πέρασε από τη βάσανο της λαϊκής ετυμηγορίας. Πώς συνέβη τούτο το θαύμα; Cherchezlafemme. Τον Σεπτέμβριο του 2015 η Φώφη Γεννηματά τον έθεσε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης κι έτσι ο μικρός Θανάσης, μεταφέροντας στο σακίδιό του αποκλειστικά τα αποκαΐδια της ΔΗΜΑΡ, εξασφάλισε ένα βουλευτικό έδρανο, καθώς και το δικαίωμα να εκφέρει τις αντιρρήσεις του ως… αρχηγός κόμματος. Κάποια στιγμή η Γεννηματά είδε κι απόειδε – οι Πρέσπες ήταν η μοιραία σταγόνα – αλλά στο μεταξύ ο Θεοχαρόπουλος είχε μάθει το μάθημά του: «Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι». Δεν το λέει ο Τσόρτσιλ αυτό. Το λέει ο Θανάσης.