Τον λατρευτό μας Κολοσσό κηδεύουμε…

Δεν ξέρω εάν το προχθεσινό ματς είναι το τελευταίο του Ολυμπιακού ύστερα από 52 χρόνια ανελλιπούς συμμετοχής στην Α’ Εθνική του μπάσκετ.

Επ’ αυτού, οψόμεθα την Τετάρτη…

Είναι όμως το τελευταίο που έπαιξε εν Αθήναις έπειτα από δώδεκα χρόνια αδιάκοπης παρουσίας στην κεντρική σκηνή ο Κολοσσός και αυτό το γεγονός προκαλεί μια θλίψη…

Για να βάλω έναν ακόμη πιο πένθιμο τόνο στην υπόθεση, προχθές στο Νέο Φάληρο έγινε η κηδεία του και μεθαύριο στο Βενετόκλειο, με αντίπαλο την ΑΕΚ, θα ακολουθήσει το μνημόσυνο!

Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε!

Ασφαλώς κάποιοι θα έπεφταν, στην προκειμένη περίπτωση η υπόθεση βρώμαγε εδώ και πολύ καιρό και το μοιραίο δεν απεφεύχθη, αλλά, όπως έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία και αυτό που μετράει είναι να βρίσκεις το κουράγιο να συνεχίζεις» !

Οι Ροδίτες έσκασαν μύτη για πρώτη φορά στην Α1 το 2005, έπεσαν αυθωρεί και παραχρήμα, ανέβηκαν στο πιτς φυτίλι και από το 2007 μέχρι τώρα δεν έλειψαν ποτέ

από κοντά μας και συν τοις άλλοις δημιούργησαν μια κουλτούρα και ένα έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό μπασκετικό γίγνεσθαι.

Δεν πρόκειται για περαστικούς, ούτε για ένα πυροτέχνημα, αλλά για μια σταθερή διαχρονική αξία και τούτο δεν το γράφω για να τους χρυσώσω το χάπι του υποβιβασμού, ούτε για να τους δώσω κουράγιο ώστε να παλέψουν για να επανακάμψουν: οι ίδιοι (ανα)γνωρίζουν τα λάθη, τις αβελτηρίες και τις άστοχες επιλογές που τους κόστισαν και κυρίως πώς θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις της επιστροφής, εάν κι εφόσον βεβαίως τους ενδιαφέρει να ξαναγυρίσουν στην ελίτ του ελληνικού μπάσκετ…

Υπάρχουν παράγοντες οι οποίοι εδώ και χρόνια στηρίζουν και αγαπούν τον Κολοσσό, χώρια που η Ρόδος δεν είναι δα κανένα χωριό για να μην μπορεί να προσελκύσει παίκτες και προπονητές. Στο κάτω κάτω την ομάδα θα ξαναφτιάξουν, δεν θα αναστηλώσουν το φερώνυμο γιγαντιαίο μπρούτζινο άγαλμα που ανήγειρε ο Χάρης ο Λίνδιος!