«Παράγκες»

Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει αλλά οι ευρωεκλογές πάνε από το καλό στο καλύτερο.

Καταρχήν καταποντίζονται οι «παράγκες». Κάτι σαν ένα πρώτο ημίχρονο ξεκαθαρίσματος που διαχωρίζει τους πολιτικούς από τα νούμερα και την πολιτική από το τσίρκο.

Η «δεξιά παράγκα» πνέει τα λοίσθια εδώ και καιρό.

Χάθηκε ο Αντώναρος που απειλούσε να κατέβει στις ευρωεκλογές επειδή «είμαστε πολλοί κι είμαστε παντού». Αγνοείται ο Τσιτουρίδης που έφτιαξε κόμμα σε απευθείας σύνδεση με την  κυβερνητική τηλεόραση. Αναζητείται η Παπακώστα που θα τίναζε την μπάνκα της μπουρδολογίας στον αέρα. Πάει άκλαυτος ο Καμμένος. Πάει και ο Μίχαλος – τον ψάχνει η Δούρου στα Σκόπια.

Οι δεξιοί του ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίστηκαν.

Την ίδια μοίρα όμως ακολουθεί κι η «κεντροαριστερή παράγκα».

Η ΔΗΜΑΡ διαλύθηκε για τέταρτη ή πέμπτη φορά, το Ποτάμι στέρεψε, η Γέφυρα έπεσε κι η σεμνή προοδευτική τελετή έλαβε τέλος.

Τον Μπίστη, τον Ραγκούση, τον Τζουμάκα και τα άλλα παιδιά, να ζούμε να τους θυμόμαστε. Ο Θεοχαρόπουλος ελπίζει κάπου να διοριστεί. Και μόνο ο Δανέλλης (λένε) έχει κάποιες πιθανότητες να βγει στην Ευρωβουλή.

Οι κεντροαριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ χάθηκαν πριν καν εμφανιστούν.

Κανένα πρόβλημα. Εφεξής η κυβέρνηση θα κερδίζει ή θα χάνει μόνη της. Κι η αντιπολίτευση θα κάνει αντιπολίτευση για να φύγει η κυβέρνηση.

Κανονικά πράγματα, δηλαδή.

Οι «παράγκες» δεν ήταν παρά τα τοξικά κατάλοιπα του καλοκαιριού 2015 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε κορόιδο την αντιπολίτευση αλλά και των Πρεσπών που θα έφερναν την «ανασύνθεση» του πολιτικού σκηνικού.

Η βασική ιδέα ήταν πρωτοφανής στην ελληνική πολιτική ζωή. Ποτέ άλλοτε μια κυβέρνηση δεν πολιτεύτηκε προσπαθώντας να δημιουργήσει ή να υποθάλψει ρήγματα στην αντιπολίτευση.

Ποτέ άλλοτε δεν διατυπώθηκε τόσο κυνικά το αίτημα μιας «φιλοκυβερνητικής αντιπολίτευσης» ή έστω μιας «κυβερνητικής παράγκας στην αντιπολίτευση» προκειμένου να χαλαρώσει η υγειονομική ζώνη γύρω από την κυβέρνηση.

Διάφοροι τυχοδιώκτες ή σουλατσαδόροι ανακηρύσσονται αξιόλογες προσωπικότητες αν πουν μια καλή κουβέντα για τον Τσίπρα ή κακή για τους αντιπάλους του. Αλλωστε αν διαβάσεις κυβερνητικά έντυπα ή ακούσεις κυβερνητικά φερέφωνα κάθε μέρα αλλάζει αρχηγό η ΝΔ που καταρρέει και διαλύεται το ΚΙΝΑΛ.

Από το 2016, η «Αυγή» έχει διαγνώσει 47 φορές τον Μητσοτάκη σε «αδιέξοδο» – κάποια στιγμή σταμάτησα να τις μετράω.

Ο Τσακαλώτος κι ο Παπαδημούλης είχαν μάλιστα το θράσος να εγκαλέσουν τη Γεννηματά επειδή στην Ισπανία κέρδισαν οι Σοσιαλιστές που υποστήριζε η… Γεννηματά.

Αλλά τελικά οι μόνοι που διαλύθηκαν ήταν οι «παράγκες». Ευτυχώς για τη δημοκρατία μας, λέω εγώ!