Και όμως γυρίζει

Το νέο «αστέρι» των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, η 30χρονη Αλεξάντρια Οκάζιο Κορτέζ, που ξεκίνησε την πολιτική της διαδρομή ως «ο θηλυκός Μπαράκ Ομπάμα» αλλά, λόγω των εξοντωτικών ακκισμών της στα σόσιαλ μίντια, κατέληξε σε κάτι σαν την Κάρντασιαν του λαϊκισμού ήταν, πριν από λίγες ημέρες, καλεσμένη στην εκπομπή «60 minutes». Οταν ο οικοδεσπότης αναφέρθηκε σε λάθος στοιχεία που επικαλέστηκε για να στηρίξει τα λεγόμενά της, η απάντησή της ήταν ξεκάθαρη και έμπλεη αυτοπεποίθησης. «Με ενδιαφέρει περισσότερο να είμαι ηθικά σωστή παρά ακριβής ως προς τα γεγονότα». Απάντηση που καταδεικνύει πολιτική ωριμότητα δεκάχρονου αλλά όταν διατυπώνεται από μέλος του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτείων, το οποίο μάλιστα χαίρει μεγάλης δημοφιλίας, προοιωνίζει κάτι σκούρο και επικίνδυνο. Εναν κόσμο όπου η ηθική θα αντικαθιστά τη γνώση. Και όπου η γνώση και η πραγματικότητα θα κονιορτοποιούνται από τους κανόνες της ηθικής.

Ποιας ηθικής; Ποιος διαμορφώνει τους κανόνες της; Ποιος διεκδικεί, εξ ορισμού, την αποκλειστικότητά της; Αλλωστε και ο «πορτοκαλί πρόεδρος» περί μίας δικής του «ηθικής» κόπτεται και σκούζει. Αν κάτι μας δίδαξε ο σύγχρονος πολιτισμός είναι τις καταστροφικές συνέπειες της «αντικειμενικής ηθικής» εις βάρος της γνώσης. Αυτό μυρίζει φασισμό. Ή μάλλον κάτι χειρότερο. Μεσαίωνα. Για να το πάμε στον ακραίο συμβολισμό του, η «αντικειμενική ηθική» της εποχής του δεν καταδίκασε τη γνώση του Γαλιλαίου για το ότι η Γη γυρίζει;

«Μα τι λέω η τρελή, η παλαβή, η ρουφιάνα» όπως τραγουδούσε και η Μίνα Αδαμάκη σε μια επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου. Δεν τα ζω μεσ’ στην αυλή μου; Είναι ανάγκη να λοξοκοιτάξω την Αλεξάντρια; Την παντιέρα ρόσα του ηθικού πλεονεκτήματος της by ΣΥΡΙΖΑ διαπλοκής δεν ανεμίζει εδώ και τέσσερα χρόνια η κυβέρνηση; Η πεζοπορία σε «ηθικές» κινηματικές λεωφόρους, η συμμετοχή σε «ηθικές» συλλογικότητες, οι αγώνες σε «ηθικά» πεζοδρόμια, οι «ηθικές» ντουντούκες κρίνονται πλέον ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να προωθηθούν σε θέσεις υπουργών, υφυπουργών, υποψηφίων, συμβούλων «ηθικά» παλικάρια και κοπελιές. Η γνώση είναι «ανήθικο» πράγμα. Και γελοιοποιητικό. Το γράφουν και στην κομματική εφημερίδα για την υπουργό Μακ.Θρακ.: «Η κ. Χατζηγεωργίου είναι κορίτσι των δυτικών συνοικιών. Δεν μιλάει με το “γο”, δεν πήρε μεταπτυχιακά στην Αμερική».

Η δαιμονοποίηση της γνώσης, η απαξίωση της επιστημονικής επάρκειας, η υποβάθμιση της κατάρτισης, η αποθέωση της ημιμάθειας γίνονται πλέον απροκάλυπτα και ανερυθρίαστα. Διότι δεν κουκουλώνουν απλώς τις ανεπάρκειες των κομματικών στελεχών. Βολεύουν και ιδεολογικά. Διαφορετικά, θα μπορούσε κάποιος στου Μαξίμου να κάνει εντατικά ελληνικά στον Πρωθυπουργό. Να τολμήσει, έστω, να του υποδείξει το επαναλαμβανόμενο λάθος του περί θρέψης καρπών. Δεν το κάνουν διότι δεν τους ενδιαφέρει. Τους εξυπηρετεί να επικοινωνούν ένα στερεότυπο σύμφωνα με το οποίο τα σωστά ελληνικά είναι, πιθανότατα, λιγότερο «ηθικά». Μπορεί και να πείθουν κάποιους. Οσους, έτσι, βολεύονται πρακτικά. Εγώ ωστόσο θα εξακολουθώ να πιστεύω αυτό που έχει πει ο Βιτγκενστάιν: «Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου».