Η προσφορά του Ραζβάν Λουτσέσκου

Το τέλος του πρώτου ημιχρόνου του παιχνιδιού της ΑΕΛ με τον ΠΑΟΚ, μια εβδομάδα πριν, έδειχνε πως ο πρωτοπόρος δύσκολα θα κέρδιζε. Είχε μπει δυνατά, δεν είχε αξιοποιήσει μερικές ευκαιρίες, αλλά είχε χάσει τον αρχηγό του, τον Βιεϊρίνια και αυτό ήταν κακό σημάδι. Κάποιος περίμενε κάποιες διορθωτικές αλλαγές από τον προπονητή της ομάδας Ραζβάν Λουτσέσκου. Αυτός έκανε μία. Εμφανίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο φορώντας το γούρικο χειμωνιάτικο σκουφί του! Το πουλάνε και στις μπουτίκ του ΠΑΟΚ. Αν ο Σούπερμαν είναι γνωστός για την μπέρτα του, ο Λουτσέσκου έχει καθιερώσει το σκουρόχρωμο σκουφάκι του.

Καμαρά

Η ιστορία των σπορ διδάσκει ότι μαγγανείες, γούρια και λοιπές δοξασίες που σχετίζονται με μαγεία πρέπει να τις σέβεσαι. Πριν από μερικά χρόνια η ομάδα της Ζάμπιας κατέβηκε στο Κόπα Αφρικα με μια νεανικότατη ομάδα,  αλλά έχοντας  μαζί της κι έναν στρατό από τοπικούς μάγους που εγγυήθηκαν στον κυβερνήτη της χώρας ότι θα γυρίσουν με το τρόπαιο: έτσι κι έγινε. Η κατάκτηση του Κόπα Αφρικα από τη Ζάμπια είχε θεωρηθεί μια τεράστια έκπληξη από όλους εκτός από αυτούς που δεν ξέρουν τη δύναμη των μάγων της. Ο μεγάλος Ανρί Καμαρά, που στέριωσε στην Ελλάδα ύστερα από μια σπουδαία καριέρα στην Πρέμιερ Λιγκ, μου έλεγε ότι το να έχεις ένα καλό μάγο στην Αφρική είναι σημαντικότερο από το να έχεις έναν καλό προπονητή. Σύμφωνα με τον Καμαρά, τον καλύτερο τον είχε ο Σαμουέλ Ετό. Του είχε μάθει την τέχνη να εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια του αγώνα και να εμφανίζεται ξαφνικά πίσω από την πλάτη των αμυντικών – έτοιμος να πάρει ένα ριμπάουντ και να σκοράρει.

Προσευχή

Οι προλήψεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με Αφρικανούς, αλλά με όλους. Στη Βραζιλία αυτό που όλοι τρέμουν δεν είναι η διαιτησία, αλλά η μακούμπα, δηλαδή η στοχευμένη γκαντεμιά που μπορεί να προκληθεί από τον κατάλληλο μάγο σε ομάδα ή ποδοσφαιριστή. Στην Ελλάδα υπάρχουν προπονητές και παίκτες με προσωπική ξεματιάστρα, ενώ για τα γούρια του Γιάννη Ιωαννίδη θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί βιβλία. Επίσης κάτι που έχω καταλάβει είναι ότι στην Ελλάδα, όσο πιο μεγάλο είναι ένα κατόρθωμα που έχεις κάνει, τόσο πιο πολύ αισθάνεσαι την ανάγκη να το θεωρείς θέλημα Θεού: όχι τυχαία οι πιο πολλοί από τους παίκτες που κατέκτησαν το Εuro του 2004 έγιναν στη συνέχεια θρήσκοι και κάποιοι πηγαίνουν και διαρκώς στο Αγιον Ορος για προσευχή.

Ζέλικο

Ακόμα και οι πιο σοβαροί προπονητές είναι προληπτικοί – μπορεί να πιστεύουν και στη θεία φώτιση. Ο Τζιοβάνι Τραπατόνι είχε μια αδελφή καλόγρια που του έστελνε αγιασμό. Ο Σβεν Γκόραν Ερικσον είχε έναν μάγο που τον είχε γνωρίσει στη Γένοβα και τον θεωρούσε σχεδόν παντοδύναμο. Ακόμα και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που μοιάζει άνθρωπος που στο μεταφυσικό δεν πιστεύει, είχε γούρια και τα τηρούσε πιστά. Πριν από όλα τα Final 4 στα οποία πήγε με την ομάδα του Παναθηναϊκού υπήρχε ως προβλεπόμενη διαδικασία ένα τραπέζωμα της ομάδας στο αγαπημένο του εστιατόριο, που ήταν τότε η «Μπόμπενα» στην Καισαριανή, εκεί όπου κατά τον Ζέλικο μπορούσε να φάει κανείς την καλύτερη αστακομακαρονάδα στην Αθήνα. «Υπέφερε» σε αυτά τα τραπεζώματα πάντα λίγο ο Δημήτρης Διαμαντίδης, που δεν έτρωγε ψαρικά αλλά ήθελε μπριζόλες (ίσως κι αυτό να γινόταν για γούρι), ενώ μια φορά το γεύμα είχε ολοκληρωθεί με μια αληθινή έκπληξη: ένα τσιζ κέικ που είχε ετοιμάσει για όλους η αμερικάνα γυναίκα του Ντρου Νίκολας. Το γλυκό, που άφησε άναυδους ακόμα και τους σεφ του μαγαζιού – κάτι που, πιστέψτε με, είναι αληθινά δύσκολο – είχε τρομάξει τον Ομπράντοβιτς γιατί ήταν μια κίνηση εκτός της προβλεπόμενης διαδικασίας!

Πλατινί

Γούρι τρομερό είχε και η Εθνική Ελλάδας τον καιρό του Οτο Ρεχάγκελ. Στην εποχή του Γερμανού μπορούσε κανείς να διαβάσει στις αθλητικές εφημερίδες δεκάδες σπόντες για την τύχη του. Ο Οτο έλεγε ότι «τύχη δεν είναι να κερδίσεις στο 90′ αλλά να έρθει σε ένα άλλο ματς ένα βολικό αποτέλεσμα τη στιγμή που δεν το περιμένεις». Η επιτομή της τύχης του Ρεχάγκελ ήταν τα προκριματικά του Euro του 2008. Σε μια αγωνιστική, οι Δανοί και οι Τούρκοι που ήταν ανταγωνιστές της Εθνικής μας είχαν φέρει μια περιπετειώδη ισοπαλία στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η Εθνική μας είχε κερδίσει στο 94΄ στο Καζακστάν με ένα γκολ του Νίκου Λυμπερόπουλου. Τότε ο Ρεχάγκελ είχε πει ότι δεν γνωρίζει πώς προέκυψε το αποτέλεσμα της Τουρκίας με τη Δανία, όμως η νίκη της Εθνικής στα σύνορα της Κίνας ήταν έργο Μισέλ Πλατινί, αφού με παρόντα τον Γάλλο πρώην ποδοσφαιριστή και τότε πρόεδρο της UEFA η Εθνική μας ομάδα δεν είχε χάσει ποτέ στην ιστορία της και μετρούσε μόνο νίκες: συνολικά πέντε! Θυμάμαι πως επειδή το ματς ήταν κρίσιμο είχε πείσει τον Πλατινί να ταξιδέψει μέχρι το Καζακστάν, ο τότε φίλος του Θόδωρος Θεοδωρίδης που επίσης τον θεωρούσε «γουρλή». Στην ΕΠΟ λέγανε ότι τα γούρια του Θόδωρου δεν σπάνε ποτέ.

Κάρλο

Το πιο ωραίο γούρι που έχω ακούσει το έχει διηγηθεί ο Κάρλο Αντσελότι. Οταν αγωνιζόταν στη Μίλαν, πριν από τον τελικό εναντίον της Στεάουα στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1989, ο Αντσελότι κοιμήθηκε χωρίς άδεια από τον προπονητή του με τη γυναίκα του στο ξενοδοχείο της ομάδας. Η Μίλαν κέρδισε. Ενα χρόνο αργότερα η Μίλαν ήταν πάλι στον τελικό – έπαιξε με την Μπενφίκα. Το ξανάκανε και η Μίλαν πάλι κέρδισε. Οταν διηγήθηκε την ιστορία του είχαν επισημάνει ότι στον πρώτο τελικό είχε παίξει πολύ καλά και στον δεύτερο όχι. «Την πήρα για γούρι, αλλά αυτή με κούρασε» απολογήθηκε.

Σκουφί

Αύριο ο ΠΑΟΚ με νίκη επί του Λεβαδειακού κατακτά το πρωτάθλημα και μαθηματικά. Δεν αποκλείεται ο Λουτσέσκου να εμφανιστεί με το αγαπημένο του σκουφάκι – το βρίσκω πιθανό να το φορά από την αρχή του αγώνα. Αν ο Λουτσέσκου πίστευε ότι του φέρνει γούρι ένα καπέλο καουμπόικο η όλη εμφάνιση θα ήταν πιο θεαματική.

Ο ΠΑΟΚ είχε και κάμποση τύχη φέτος, αλλά είχε και καλή ομάδα κι ο ίδιος ο Λουτσέσκου έκανε αρκετά καλή δουλειά. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, αν τον ρωτήσεις για τη δουλειά, να σου πει ότι το σπουδαιότερο που έκανε είναι να βρει ένα τόσο γούρικο σκουφί. Αντίθετα από τους αθλητικογράφους οι προπονητές λατρεύουν να απλοποιούν τα πράγματα…