Το αμάρτημα του Κρόιφ

Η αμφισβήτηση αποτελεί την κινητήρια δύναμη της εξέλιξης. Γιατί η αμφιβολία είναι ο σπόρος από τον οποίον φυτρώνει η σκέψη. Το πρώτο βήμα στον δρόμο προς τη σοφία.

Ο Αγιαξ ποτέ δεν έπαψε να αμφισβητεί. Ετσι τον έμαθε ο Μίχελς, έτσι συνέχισε να τον διδάσκει ο Κρόιφ.

«Αντίχριστοι» της μπάλας που ποτέ δεν σεβάστηκαν τα ιερά και τα όσια του αθλήματος.

Ο Κρόιφ, η Μαγδαληνή του ποδοσφαίρου, ο εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσών. Αυτός ο αλήτης της μπάλας, ο φιλοχρήματος, που απέλυε προπονητές για πλάκα, που έπαιζε στην εθνική όποτε γούσταρε, που φυσούσε τον καπνό των τσιγάρων μέσα στα μούτρα των συμπαικτών του, που αναγκάζει ακόμα και αυτούς που αντιπάθησαν την ταραχώδη ζωή του να τον θαυμάζουν.

Αυτός που ακόμα και μέσα από τις στάχτες του που φυλά ως το πολυτιμότερο πράγμα της ζωής της η γυναίκα του, καταφέρνει να αναστατώνει. Να προκαλεί. Μεγάλη Εβδομάδα των Καθολικών, κάηκε ένα από τα σύμβολά τους, η Notre – Dame και αυτός, ο άθεος, έστησε γλέντι στην πόλη των φανατικών Καθολικών, το Τορίνο.

Σαν να τον βλέπω μπροστά μου. Με εκείνη την ξανθιά λασπωμένη χαίτη, τα μακριά αδύνατα πόδια και τα ξερακιανά ζυγωματικά να δίνει σύνθημα στα πιτσιρίκια, τον Ντε Λιχτ, τον Ντε Γιονγκ, του Φαν ντε Μπεκ να μπουν στο γήπεδο και να τα σπάσουν όλα. Μεγάλη Τρίτη γλέντησαν χωρίς κανέναν σεβασμό, χωρίς το πέπλο του φόβου. Με περίσσιο θράσος, με μια διαβολική οίηση. Σαν κατακτητές που πέρασαν τα τείχη και λεηλάτησαν ό,τι πολυτιμότερο είχε η πρωτεύουσα του Πεδεμόντιου.

Αυτός ο Κρόιφ. Αυτός φταίει για όλα. Αυτός ο ακαλούπωτος, ο αγενής, ο εκκεντρικός, ο ασυνθηκολόγητος που έμαθε στη ζωή του να λέει μόνο «όχι». Αυτός που κατάφερε να νικήσει τον θάνατο με μια μπάλα. Που κέρδισε την αθανασία γιατί πήγε κόντρα στους καιρούς, περπάτησε σε μοναχικά μονοπάτια σκέψης και δεν φοβήθηκε ποτέ του να ζήσει όπως αυτός ήθελε και όχι όπως προσπαθήσαμε να του επιβάλλουμε όλοι εμείς οι θρησκόληπτοι.