Πότε Βούδας, πότε Κούδας

Πότε Βούδας, πότε Κούδας. Δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, το καινοφανές, να κατέρχονται στον στίβο της πολιτικής αθλητές. Ποδοσφαιριστές. Ειδικότερα στην Αυτοδιοίκηση το φαινόμενο ανατρέχει στον περασμένο αιώνα. Τη δεκαετία του ’60. Ο Κώστας Νεστορίδης αν και δημότης Καλλιθέας είχε κατέβει στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Γιώργος Σιδέρης αν και Πειραιώτης είχε κατέβει με τον συνδυασμό Πλυτά στον Δήμο Αθηναίων. Κι είχε εκλεγεί μάλιστα δεύτερος έπειτα από τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Εν ενεργεία ποδοσφαιριστές και οι δύο. Πολύ πριν από την τηλεόραση, πολύ πριν γίνουν «περιζήτητα» τα (κάθε είδους) αναγνωρίσιμα πρόσωπα. Στους οποίους περιλαμβάνονται οι αθλητές. Που έχουν προσφέρει χαρά. Με τις νίκες, τις επιτυχίες, τα μετάλλια. Κάπως έτσι ο Φασούλας, αν και Θεσσαλονικιός, εξελέγη δήμαρχος Πειραιά. Ο Ζαγοράκης ευρωβουλευτής. Ο Πύρρος Δήμας βρήκε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Λάμψη

Τα κόμματα έχουν την εντύπωση ότι κερδίζουν. Οτι παίρνουν κάτι από τη λάμψη των βετεράνων αθλητών. Πριν πάμε παρακάτω να πούμε τούτο. Δεν παραπέμπει σε ό,τι καλύτερο το παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Ειδικά στις παλαιότερες γενιές. Με πλείστες των περιπτώσεων να ζουν με το ένδοξο παρελθόν. Να γίνονται της προσκολλήσεως στον ισχυρό πρόεδρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Γιώργος Κούδας δεν διέπρεψε μόνο μέσα στα γήπεδα. Και μετά από το ποδόσφαιρο, έχει μία αξιοπρεπέστατη στάση ζωής. Δεν έγινε ορντινάτσα κανενός προέδρου. Δεν πούλησε το παρελθόν του. Δεν έγινε μαϊντανός. Αρνήθηκε την υπέρμετρη έκθεση. Τα λόγια του, λίγα και μετρημένα. Δεν ξεπούλησε τον μύθο του. Δεν γκρίνιαξε, δεν μιζέριασε. Γι’ αυτό κι απολαμβάνει τη γενική αναγνώριση και εκτίμηση. Πολιτικά, με κομμουνιστή πατέρα, είναι γνωστό ότι ανήκει στην Αριστερά. Εχοντας εκφραστεί στο παρελθόν υπέρ του ΚΚΕ.

Σύμβολο

Ο Γιώργος Κούδας έχει πει παραπάνω από μία φορά το μεγάλο όχι. Το ΠΑΣΟΚ στην παντοδυναμία του, του προσέφερε γη και ύδωρ. Πέρα από την εγγυημένη βουλευτική έδρα. Αρνήθηκε. Οπως επίσης αρνήθηκε τους λαγούς με τα πετραχήλια του ΣΥΡΙΖΑ. Το να πεις «όχι» σ’ ένα κόμμα εξουσίας, να μην ξεπουλήσεις το όνομά σου, είναι παράσημο. Είναι τίτλος τιμής. Εξού και ο αιφνιδιασμός από την επιλογή του να κατέβει στον Δήμο Θεσσαλονίκης με τον Γ. Ορφανό. Να μπλεχτεί τώρα στα 73 του. ΟΚ, οι αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι σαν τις βουλευτικές. Μπορεί επειδή εκτιμάς ένα πρόσωπο να συμπορευτείς μαζί του. Πέρα κι έξω από κομματικές ταυτότητες. Κούδας είναι όμως. Εστω κι αν η αντιπαλότητα με τον Αρη είναι σφοδρή, πρόκειται για το σύμβολο μιας πόλης. Αυτόν που χώρισε την Ελλάδα στα δύο, όταν πήγε να τον κλέψει ο Ολυμπιακός. Η Αθήνα. Και γεννήθηκε η μεγάλη κόντρα που κρατάει μέχρι και σήμερα.

Χαμόγελο

Είναι πολύ μικρός ο οποιοσδήποτε συνδυασμός για τον Δήμο Θεσσαλονίκης να χωρέσει το μέγεθος Γιώργος Κούδας. Την ιστορία του. Τη διαδρομή του, μέσα κι έξω από τις τέσσερις γραμμές. Τον ρομαντισμό της δεκαετίας του ’60. Το χαμόγελό του, που έκανε να τον αγαπήσουμε κι εμείς οι Αθηναίοι. Να τον βλέπουμε στα δικά μας γήπεδα και να τον θαυμάζουμε. Ακόμα κι όταν μας κέρδιζε. Ο,τι ομάδα κι αν είσαι, τον Γιώργο Κούδα τον έχεις στην καρδιά σου. Δεν είναι πολλοί στο ποδόσφαιρο που το έχουνε κατακτήσει αυτό. Και δεν ήταν μόνο το ταλέντο του. Είναι η γενικότερη στάση ζωής του. Προσωπική εκτίμηση. Αυτή η επιλογή δεν ήταν ό,τι καλύτερο για την υστεροφημία του. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Δεν θα τον στήσουμε στον τοίχο. Δεν θα διαγράψουμε το παρελθόν του. Γιώργος Κούδας είναι αυτός. Θα πούμε ότι μας στεναχώρησε. Επειδή ακριβώς αλλιώς μας είχε μάθει. Αλλά δεν θα πάψουμε να τον αγαπάμε.

Στο 1,57 ξαναπέσε το διπλό
στο Πανιώνιος- Γιάννινα.

– Ομπσέρβερ