Οι χαμένες ζωές και η δύναμη του θράσους

Η επένδυση στον συναισθηματισμό είναι ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια της ελληνικής πολιτικής σκηνής – το θυμήθηκα παρακολουθώντας όσα έγιναν στην παρουσίαση του εκλογικού συνδυασμού της κ. Ρένας Δούρου που διεκδικεί την επανεκλογή της στην Περιφέρεια Αττικής. Τα ρεπορτάζ που μετέφεραν όσα έγιναν κατά της διάρκεια της εκδήλωσης στάθηκαν κυρίως στη στήριξη του Πρωθυπουργού στην περιφερειάρχη και τα δάκρια της τελευταίας. Τεχνικά, όποιος περιγράφει τέτοιες σκηνές κάνει ένα λάθος: πρέπει να χρησιμοποιεί μόνο τα ονόματα και όχι τα επίθετα των πρωταγωνιστών για να δείχνει το μέγεθος της θεατρικότητάς τους. Ο Αλέξης τη στήριξε λέγοντας ότι τα κακά ΜΜΕ την αδικούν. Η Ρένα δάκρυσε. «Ρένα, η διαρκής στοχοποίηση δεν είναι κατηγορία, είναι τίτλος τιμής για σένα» είπε ο Αλέξης. Οι δυο τους αγκαλιάστηκαν και συμφώνησαν ότι στέλνουν «μήνυμα ενότητας και προοπτικής για τους πολίτες της Αττικής» και ότι ξεκινούν μαζί τον μεγάλο αγώνα για την Αττική του 21ου αιώνα. Αν κάποιος δεν δακρύσει μαζί με την πρωταγωνίστρια δεν έχει αισθήματα. Ή είχε τίποτα φίλους που πέθαναν στη Μάνδρα και στο Μάτι.

Νομίζω χειρότερη προβολή από αυτή που της έκανε ο Πρωθυπουργός δεν μπορούσε να περιμένει η Δούρου. Το να ισχυρίζεσαι ότι είναι «τυμβωρυχία» και «στοχοποίηση» οι νεκροί είναι προσβολή στη μνήμη τους. Η Μάνδρα και το Μάτι δεν είναι fake news: εκεί πέθαναν άνθρωποι. Ο λόγος του Πρωθυπουργού και της Δούρου, γεμάτος από κομματικά συνθήματα και άδειος από κάθε διάθεση απολογίας «για το ατύχημα που συνέβη στη βάρδια», επαναφέρουν στην επικαιρότητα αυτό που οι πολίτες συζητούσαν μετά τις τραγωδίες: στην κυβέρνηση και στη Δούρου δεν έκανε κακό μόνο ότι τα τραγικά αυτά γεγονότα συνέβησαν επί των ημερών τους, αλλά κυρίως τους κόστισε ο τρόπος που αυτοί προσπάθησαν να διώξουν από πάνω τους κάθε ευθύνη.

Τραγωδίες θα υπάρχουν πάντα. Νεκροί από έντονα καιρικά φαινόμενα έχουν υπάρξει δυστυχώς πολλοί. Συνήθως το μεγάλο πένθος δημιουργεί στον κόσμο αντανακλαστικά δύναμης: οι άνθρωποι που μένουν πίσω, αφού κηδέψουν τους νεκρούς τους, δείχνουν τον καλύτερο εαυτό τους και συχνά συγχωρούν. Αρκεί να τους φερθείς με ειλικρίνεια και να μην αρχίσεις τις θεατρικές παραστάσεις.

Θέλει ο Πρωθυπουργός να δείξει ότι η στοχοποίηση της Δούρου είναι άδικη; Ας κάνει κάτι απλό. Ας βρει το κουράγιο να επαναφέρει όλους εκείνους που εμπλέκονται στις τραγωδίες αυτές και παραιτήθηκαν. Θυμίζω ότι το περασμένο καλοκαίρι, αφού αρχικά έγινε μια τεράστια προσπάθεια να αποδοθεί η ευθύνη της καταστροφής στο Μάτι στην κλιματική αλλαγή και στα αυθαίρετα κι αφού κυκλοφόρησαν θεωρίες συνωμοσίας και άλλες μπούρδες, ο Πρωθυπουργός, που πρωταγωνιστούσε σε τηλεοπτικές συσκέψεις την ώρα που όλα είχαν γίνει στάχτη, έκανε τη συνηθισμένη στροφούλα του κι άρχισε να μαζεύει παραιτήσεις.  Στις 3 Αυγούστου, έντεκα μέρες μετά την τραγωδία, έκανε δεκτή την παραίτηση του στρατηγού κ. Νίκου Τόσκα, υπουργού Προστασίας (τρομάρα μας…) του Πολίτη. Στις 5 Αυγούστου, ημέρα Κυριακή, αποπέμφθηκαν ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας κ. Κωνσταντίνος Τσουβάλας και ο αρχηγός της Πυροσβεστικής κ. Σωτήρης Τερζούδης. Μία μέρα αργότερα παραιτήθηκε και ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας κ. Γιάννης Καπάκης. Στοχοποιήθηκαν άραγε όλοι αυτοί οι λειτουργοί του κράτους; Τους αντιμετώπισε άδικα ο Τύπος; Κι αν αυτούς δεν τους αντιμετώπισε άδικα, κι απλά επεσήμανε τις ευθύνες τους, πώς γίνεται να έχει αντιμετωπίσει άδικα τη Δούρου, της οποίας επίσης τις ευθύνες απλά υπενθύμισε; Κι αν υπάρχει ένας Τύπος που ασκεί «τυμβωρυχία» (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει στο θολωμένο μυαλό του Πρωθυπουργού μας…), τότε γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν επανέρχονται στη θέση τους; Και γιατί δεν βγαίνει ο Πρωθυπουργός μας να τους επαινέσει δημόσια κι αυτούς;

Θυμίζω ότι ο συνδυασμός της Δούρου λέγεται «Δύναμη Ζωής». Το όνομα θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της  βιογραφίας της. Με τόσες ζωές που επί των ημερών της στην Περιφέρεια χάθηκαν, χρειάζεται όντως δύναμη για να ξαναζητάς την ψήφο του κόσμου…