Μαύρες τρύπες

Είχαμε πιάσει κουβέντα λοιπόν προχθές για όλα αυτά που ακούμε, που μαθαίνουμε ακόμα ή όσα ώς τώρα μάθαμε, αυτά που πιστεύουμε πια πως τα ξέρουμε καλά και που με χαρακτηριστική άνεση περιγράφουμε και εξηγούμε σε κάποιους άλλους, από τους εντελώς αδαείς ώς αυτούς που απλώς δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Και είναι πολύ μεγάλη η ποικιλία θεμάτων που προσφέρονται για ανάλογες συζητήσεις, αντεγκλήσεις και διαξιφισμούς ακόμα γιατί, ξέρετε, κάποια στιγμή η συζήτηση ανάβει και μπορεί να φτάσει ακόμα και σε μία προσωρινή περαίωση, μια ανακωχή ας πούμε, για να μην αρπαχτούμε ή να αλλάξουμε ατζέντα και να περάσουμε σε πιο ήπιες μορφές αντιδικίας με αθλητικές ειδήσεις ώς και ακόμα πιο χαλαρά με λίγα λόγια για τον καιρό. Το στανταράκι συνήθως, που προσφέρεται για μπλα μπλα και τι ειν’ αυτά που λες, πού το βρήκες αυτό γραμμένο, άκου να σου πω μια που δεν το κατέχεις καλά το ζήτημα και άλλα τέτοια, είναι οι πολιτικές συζητήσεις κυρίως, αλλά τώρα, στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε ανάψει η κουβέντα πάνω σε πολύ βαριά θέματα, επιστημονικού ενδιαφέροντος. Μιλάμε για σκληρό ροκ. Ξεκίνησε με μια μπαρούφα που εκστόμισε κάποιος και που έμπαινε στα χωράφια της χημείας, αλλά επειδή δεν υπήρχαν στοιχειώδεις γνώσεις κανείς δεν ανέλαβε να κάνει τον ειδικό και να το πάρει απάνω του το θέμα, δίνοντας την κατάλληλη ευκαιρία στους υπόλοιπους να του την πέσουν και να αρχίσει το πατιρντί, ύστερα από μικρή παύση, αυτή ξέρετε που διαρκεί ελάχιστο χρόνο με χαρακτηριστικές κινήσεις κεφαλιών και βλέμματα που περιφέρονται γύρω-γύρω σαν περισκόπιο υποβρυχίου, τσάαακ, άλλαξε το πρόγραμμα και από την τράπεζα θεμάτων κάποιος τράβηξε την κάρτα Ευρώπη και Brexit. Καλά, έχετε δει Μοντι Πάιθονς, έτσι; Είμαστε χίλιες φορές καλύτεροι. Ο κύκλος των χαμένων συλλογισμών και η υπερβολή ως μέθοδος αυτοσυγκλονισμού εθελοντών. Και τρομαγμένων σχολιαστών.

Κάποιος αγόρευε επί δεκάλεπτο και τα έχωνε στη μαντάμ Μέι – όπως μαντάμ Μέρκελ που ‘λεγε κι ο Ηγέτης εκείνο το καλοκαίρι, που μαζί πηγαίναμε στην αμμουδιά, χέρι με χέρι και μ΄ένα αστέρι για συντροφιά, να αρπαχτούμε για τα ναι που ήταν όχι και τα όχι που γίναν ναι. Μετά πήρε αμπάριζα ο επόμενος που βάραγε στο ψαχνό «τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη που κάνει ακροδεξιά στροφή και καλά της ξηγιούνται οι περήφανοι Αγγλοι, που εκπολίτισαν την ανθρωπότητα ολόκληρη σχεδόν όσο κι Εμείς» και άλλα διάφορα, που δίδαξαν τον κοινοβουλευτισμό, έστω και σε βασιλευόμενη συσκευασία Μπιγκ  Μπεν, που μας έμαθαν μπάλα και ροκ μουσική. Και που δεν είναι σαν τους βλαμμένους τους Γάλλους, τους βρωμογερμανούς και κάτι άλλους Ούννους και Βησιγότθους. Το έλα να δεις, έτσι; Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε κι αν σας έχει τύχει ανάλογη αναταραχή, φαντάζομαι πως ναι, δεν είστε και ουρανοκατέβατοι στα μέρη μας, αντιλαμβάνεστε το τι ακολούθησε. Μπήκαν στη μέση οι Ρώσοι κι ο Πούτιν, οι Μαφίες, ο Ορμπιν κι ο Σαλβίνι, ο Σνόουντεν κι ο άλλος, ο Αυστραλός των Γουίκιλικς που μπουζουριάσανε στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο, έπεσε με φόρα ο πορτοκαλής ο Ντόναλντ – όχι ο Ντακ, ο πλανητάρχης -, βάλε και λίγο Μακρόν με Κίτρινα Γιλέκα και ποιος είναι υπέρ και ποιος κατά και τίνος, συν η γεωστρατηγική σημασία της πτωχής πλην τιμίου πατρίδος μας και δώστου κι άντε να τελειώσουμε, τώρα, με τόσα θέματα ανοιχτά.

Κάποια στιγμή βγήκε από τη θεματική θεματολογία της τράπεζας θεμάτων το θέμα κστ/71, δηλαδή – για να μαθαίνουν και όσοι πιθανόν δεν γνωρίζουν -, από το κεφάλαιο «διεθνείς σχέσεις – εξωτερικά θέματα – ελληνοτουρκικό», το υποκεφάλαιο «ΑΟΖ – συνδιαχείρηση – κίνδυνος θερμού επεισοδίου» και ευτυχώς που δεν είσαστε παρόντες για να εκτιμήσετε τη σημασία όσο και την αξία της ρήσης η ομιλία είναι άργυρος, η σιωπή χρυσός. Μόνο ένας στους επτά υπέροχους εφάρμοσε, έκανε πράξη ας πούμε αυτήν τη συνταγή αργυροχρυσοχοΐας στη διαλογική συζήτηση φλεγόντων ζητημάτων και δύο είχαν λελογισμένης έντασης συμμετοχή στο μπουρμπουτσουλούκι που ακολούθησε.

Ευτυχώς παρενέβη από τον χώρο του αοράτου, πλην πανταχού παρών, ο από μηχανής θεός, ο οποίος στην πιο κρίσιμη στιγμή, στο πιο καθοριστικό σημείο του ματς, που στο μεταξύ είχε ανάψει, με γρήγορες φάσεις, πάνω κάτω η μπάλα, σκληρά τάκλιν και άγρια μαρκαρίσματα και χωρίς διαιτητή μάλιστα. Πετάχτηκε λοιπόν σε νεκρό χρόνο ο δικός μου, με το ματάκι παιχνιδιάρικο και σαν να γυαλίζει λίγο περίεργα, σαν κάπως να άκουσε τον θείο υποβολέα, και την έριξε την μπαταριά. – Ρε σεις, το είδατε αυτό; Με τη φωτογραφία της Μαύρης Τρύπας; Πω, ρε φίλε! Τι είν’ αυτό πάλι, μου λέτε; Τρύπα ενέργειας 55 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από δω και με μέγεθος όσο 6 δισεκατομμύρια φορές ο δικός μας ήλιος. Μια συμπαντική καταβόθρα, που καταπίνει ό,τι πλησιάζει και το εξαφανίζει ή κολυμπήθρα που το βαφτίζει πάλι και φτου κι απ’ την αρχή…

Αυτό ήταν. Σαν να σφύριξε ο αόρατος από μηχανής διαιτητής τη λήξη του αγώνα. Σιωπή όλων. Και περίσκεψη, βαριά. Ακινητοποιημένα τα περισκόπια υποβρυχίων και τα βλέμματα καρφωμένα στη μαύρη τρύπα του καθιστικού. Ε, είπαμε να συζητάμε επί παντός και να γίνεται το έλα να δεις, αλλά ρε φίλε γιατί μας το κάνεις αυτό; Μήπως θες να φύγουμε;