Σημάδια αποδρομής{CR}

Σε παλαιά στελέχη της ΝΔ που κουβαλούν ακόμη τα τραύματα από την εμπειρία του 2009, η κατάσταση θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι – που ο Κώστας Καραμανλής έβγαινε από την ήττα των ευρωεκλογών και ετοιμαζόταν, τρεις μήνες αργότερα, για τη συντριβή στις εθνικές κάλπες. Το déjà vu, ωστόσο, δεν αφορά σήμερα το δικό τους πολιτικό μαγαζί, αλλά το μαγαζί του Αλέξη Τσίπρα. Καθ΄οδόν προς τις κάλπες της 26ης Μαΐου, η κυβέρνηση δείχνει σε αποδρομή. Τα σημάδια είναι πολλά και τα βλέπουν άπαντες στο συριζαϊκό στερέωμα, όπου έχει διαμορφωθεί κι ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό: Οταν ένας κεντρικός υπουργός, όπως ο Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, σπεύδει να ανακοινώσει ότι αποχωρεί από την ενεργό πολιτική, πριν συμπληρώσει τα πολιτικά μίλια που θα δικαιολογούσαν τον αποχαιρετισμό, αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Οπως το αντιλαμβάνεται και από την κατάσταση που επικρατεί στην κρατική ραδιοτηλεόραση, όπου πολλοί έχουν μπει στον προσομειωτή για την επόμενη μέρα. Ή, ακόμη, και από την προσπάθεια αρκετών υπουργών να αναδείξουν και μια προσωπική ατζέντα δίπλα στην κυβερνητική – και δεν είναι μόνον ο Ευκλείδης Τσαλακώτος που το επιχειρεί.

Κυρίως, όμως, το αντιλαμβάνεται από τη δυστοκία στη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ και τις διαδοχικές αρνήσεις υπουργών να βγουν μπροστά για την εκλογική μάχη. Το 2014 ο Τσίπρας «έκοβε» ενδιαφερόμενους, σήμερα εμφανίζεται να παρακαλεί. Εάν ο Πρωθυπουργός πάρει τελικά το ρίσκο της παράτασης του εκλογικού χρόνου έως το φθινόπωρο, η κυβέρνηση το βράδυ των ευρωεκλογών είναι απαραίτητο να μπορεί να σταθεί. Η ανάγκη του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου για ένα στέλεχος από την κομματική βιτρίνα, έναν κεντρικό υπουργό που, έστω και ατύπως, θα ηγηθεί του ευρωψηφοδελτίου και θα λειτουργήσει συσπειρωτικά, δείχνει επιτακτική. Και οι αρνήσεις όσων έχει προσεγγίσει το πρωθυπουργικό επιτελείο ή ακόμη και ο ίδιος ο Τσίπρας, δηλητηριάζουν ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα εντός των εσωκομματικών τειχών.

Ο Πρωθυπουργός θεωρούσε ότι στο πρόσωπο του Γιάννη Δραγασάκη βρήκε τον δικό του Βαγγέλη Μεϊμαράκη για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αντιπρόεδρος αρνήθηκε – κατά πληροφορίες φρόντισε να κλείσει τη συζήτηση πριν εγκλωβιστεί σε αυτήν. Στη σκέψη του Τσίπρα, ο Δραγασάκης όχι μόνον ταυτιζόταν με την ιστορική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μπορούσε να γίνει αποδεκτός, ως επικεφαλής, από κάθε άλλον υποψήφιο. Ο Τσακαλώτος δεν το συζητά για εξίσου προφανείς λόγους, πρωτίστως όμως επειδή στη δική του περίπτωση η μετακίνηση στις Βρυξέλλες θα μπορούσε να καταγραφεί ως απενεργοποίηση και εξοστρακισμός. Η στροφή στη νέα γενιά ήταν μια κατεύθυνση που επίσης εξετάστηκε, αλλά περισσότερο ως λύση ανάγκης. Στη βάση αυτή, μια υποψηφιότητα της Εφης Αχτσιόγλου βρήκε υποστηρικτές, προεξάρχοντος του Τσακαλώτου, αλλά όταν έμεινε μόνη της στη ζυγαριά, κρίθηκε ότι μπορεί μεν να λύσει κάποια προβλήματα, αλλά θα δημιουργήσει άλλα. Η υπουργός Εργασίας μπορεί να φρεσκάρει την κομματική εικόνα, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει μόνη το βάρος της ευρωλίστας. Κι επιπλέον, ο Δημήτρης Παπαδημούλης δεν θα αποδεχόταν ένα «καπέλωμα» από την – «άκαπνη» στις προεκλογικές αναμετρήσεις – Αχτσιόγλου, το οποίο θα άντεχε από τον Δραγασάκη. Συνεπώς, μια μετακίνηση της υπουργού Εργασίας στην ευρωλίστα θα πρέπει να συνοδεύεται κι από άλλον, πρεσβύτερο, υπουργό.

Κάπως έτσι, προέκυψε και η συζήτηση για μια υποψηφιότητα του Νίκου Παππά. Ακόμη και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ωστόσο, αμφιβάλλει εάν στην παρούσα συγκυρία ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής θα μπορούσε να αποτελέσει τον ισχυρό βραχίονα στη μάχη των ευρωεκλογών. Η απομάκρυνση του Παππά από το Μαξίμου μέσω του ευρωψηφοδελτίου, εξάλλου, το πιθανότερο ήταν να οδηγήσει σε μια διάχυση τοξικότητας. Σβήνοντας και γράφοντας ονόματα υπουργών με ειδικό βάρος που θα σηματοδοτούσε και την κρισιμότητα της εκλογικής αναμέτρησης για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας ζυγίζει τις τελευταίες ημέρες τη μετακίνηση του Γιώργου Σταθάκη.