Οταν η σχέση {CR}με το τρέξιμο γίνεται ανθυγιεινή

To ξέρουμε και το ζούμε. Οι σχέσεις έχουν σκαμπανεβάσματα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, στα καλύτερα ζευγάρια, στους καλύτερους φίλους. Οι καλύτεροι… δρομείς θα γλίτωναν; Οπως λοιπόν σε όλες τις σχέσεις, έτσι και στη σχέση μας με το τρέξιμο, μετά τα «μέλια», τα πράγματα ζορίζουν. Και τότε είναι σημαντικό να επαναπροσδιορίσουμε τα συναισθήματα και τις διαθέσεις μας. Ναι, αναμφισβήτητα το τρέξιμο κάνει καλό! Το αισθανόμαστε, το ακούμε, το γράφουμε συνέχεια εδώ στο «Τρέχω». Τα οφέλη σημαντικά και πολλά, στη σωματική και την ψυχική μας υγεία, στη φυσική μας κατάσταση, στην εμφάνιση, στα κέφια μας. Ομως, ακόμη και η ωφελιμότερη συνήθεια μπορεί να γίνει βλαβερή όταν φτάσει στα άκρα. Αν κάτι χαρακτηρίζει όλους όσοι ασχολούμαστε συστηματικά με το τρέξιμο, είναι η αποφασιστικότητα και η συνέπεια με την οποία δένουμε τα κορδόνια μας και βγαίνουμε για προπόνηση. Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ αφοσίωσης και εξάρτησης. Αν η ανάγκη μας για τρέξιμο είναι επιτακτική κι αδυνατούμε να την ελέγξουμε, τότε πιθανότατα μιλάμε για εξάρτηση. Και οι – κάθε είδους – εξαρτήσεις οδηγούν σε εμμονικές και ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, δημιουργούν επώδυνα συναισθήματα και άγχος κι επιδρούν αρνητικά στην ποιότητα της ζωής μας. Και τότε «είναι πιθανόν η αρνητική πλευρά του τρεξίματος, σταδιακά και ύπουλα να υπερνικήσει τη θετική», όπως υποστηρίζει ο αμερικανός δημοσιογράφος και βετεράνος δρομέας μεγάλων αποστάσεων Ρίτσαρντ Μπένιο στην ιστοσελίδα του Road Runners Club of America. Για να δούμε λοιπόν, ποια είναι τα «καμπανάκια» τα οποία θα πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις;

^{Σε πρακτικό επίπεδο
ή «Τρέξιμο Über alles»}

Προσπαθείς να προσαρμόσεις τη ζωή σου στο τρέξιμο. Αφιερώνεις όλον τον ελεύθερο χρόνο σου σε αυτό. Παραβλέπεις σημαντικές κοινωνικές υποχρεώσεις και οικογενειακές εκδηλώσεις για να τρέξεις κι απαρνείσαι άλλα χόμπι για να προπονηθείς.

Προτιμάς το τρέξιμο σε σχέση με το σεξ, το καλό φαγητό, μια ταινία, ένα βιβλίο… βασικά σε σχέση με τα πάντα!

Εχεις περιορίσει τους φίλους σου μόνο σε δρομείς. Θέλεις να μιλάς συνέχεια για δρομικό εξοπλισμό, αγώνες, διατροφή και προπονητικά προγράμματα.

Υπάρχει μια σύγχυση μέσα σου για το τι είναι πραγματικά ωφέλιμο για σένα. Δεν ακούς το σώμα σου και δυσκολεύεσαι πολύ να μετριάσεις ή να ακυρώσεις (τι λέω τώρα ε;) τα τρεξίματά σου ακόμα κι όταν είσαι κουρασμένος, τραυματισμένος ή εξουθενωμένος υποτιμώντας την αξία της ξεκούρασης και της αποκατάστασης.

^{Σε ψυχολογικό επίπεδο
ή «Τρέχω άρα υπάρχω»}

Η αυτοεκτίμησή σου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις επιδόσεις σου στο τρέξιμο. Οι δρομικοί στόχοι είναι σημαντικότατοι και κρίσιμοι στη ζωή σου. Αλλά κι όταν τους πετυχαίνεις δεν τους απολαμβάνεις, είσαι ανικανοποίητος και θέτεις διαρκώς νέους δυσκολότερους.

Είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου, δεν συγχωρείς την αποτυχία ούτε δέχεσαι να μάθεις από αυτήν.

Συγκρίνεσαι διαρκώς με άλλους δρομείς, ενώ τα επιτεύγματά τους δεν αποτελούν για σένα υγιή κίνητρα, αλλά νοσηρούς αυτοσκοπούς.
Αισθάνεσαι χαρούμενος μόνο κατά τη διάρκεια της προπόνησης (άντε και λίγη ώρα μετά).

Αν – για κάποιον λόγο – αναγκαστείς να χάσεις προπονήσεις, παρουσιάζεις συμπτώματα στέρησης: είσαι νευρικός, ευερέθιστος και θλιμμένος.

Εχεις γίνει σκλάβος του τρίπτυχου «φαγητό – βάρος – τρέξιμο» και της μεταξύ τους αλληλεπίδρασης και νιώθεις ενοχές όταν δεν τρέχεις.

Αν σου είναι οικεία κάποια από τα παραπάνω, μην «το βάλεις στα πόδια»! Απλά μάλλον η σχέση σου με το τρέξιμο «είναι περίπλοκη / it’s complicated» που λένε και στο facebookoχωριό μας. Mην πτοηθείς. Μοιράσου τους προβληματισμούς σου ιδανικά με κάποιον ειδικό (ψυχοθεραπευτή, γιατρό, προπονητή) ή με φίλους και οικείους που εμπιστεύεσαι, ώστε να μπορέσεις να ξαναβρείς την ισορροπία ανάμεσα σε σένα και την αγαπημένη σου ασχολία.

^{Προτεραιότητα
έχει πάντα η ζωή σου}

Ο δρ Τζορτζ Σίχαν (αναγνωρισμένος γιατρός, δρομέας, συγγραφέας και φιλόσοφος) το θέτει ωραία: «Οτιδήποτε κάνουμε με το σώμα μας πρέπει πρωτίστως να μας δίνει χαρά κι όχι να εκπληρώνει άλλους σοβαρούς σκοπούς. Αν αυτό που κάνουμε δεν μας ευχαριστεί, ας βρούμε κάτι άλλο!». Αλλά και η ψυχοθεραπεύτρια και εμπνεύστρια του Run Walk Talk Therapy (www.runwalktalk.com) Σεπάιντε Σαρέμι, συμφωνεί κι επαυξάνει: «Το τρέξιμο ανήκει σε εσένα κι όχι εσύ στο τρέξιμο. Εσύ αποφασίζεις αν σου ταιριάζει και πώς θα το εντάξεις στην καθημερινότητά σου συνδυάζοντάς το με τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα σου. Και να θυμάσαι πως έχεις το δικαίωμα να αυξομειώνεις τον χρόνο που του αφιερώνεις ανάλογα με το τι θέλεις και τι χρειάζεσαι κάθε στιγμή. Προτεραιότητα έχει πάντα η ζωή σου! Το τρέξιμο δεν είναι παρά ένας τρόπος να τη χαίρεσαι και να την απολαμβάνεις».