Στον δρόμο {LF}με το μηχανάκι

Η χθεσινή πορεία των ντελιβεράδων παρόλο που παρεμπόδισε την κυκλοφορία, ήταν από τις ελάχιστες που είχε την αμέριστη συμπαράσταση της πλειονότητας των πολιτών. Διότι όλοι ξέρουμε τις συνθήκες της δουλειάς τους, ίσως και να συντελούμε στη διατήρηση αυτού του εργασιακού Μεσαίωνα αλλά μας βολεύει να κλείνουμε τα μάτια. Εθισμένοι στο να παραγγέλνουμε φαγητό, παρασυρμένοι από την έπαρση του πελάτη που, υποτίθεται, ότι έχει πάντα δίκιο, διαμαρτυρόμαστε αν η παραγγελία μας αργήσει πέντε λεπτά, γκρινιάζουμε αν γίνει λάθος, μουτρώνουμε και, στην τελική την πληρώνει ο ντελιβεράς.

Για να εξηγούμαστε, κανείς δεν ονειρευόταν να μοιράζει, καβάλα σε ένα ξεχαρβαλωμένο μηχανάκι, πακέτα με φαγητά. Τους περισσότερους η ανάγκη τους οδήγησε σε αυτήν τη δουλειά. Στην εποχή της οικονομικής κρίσης ακόμη περισσότερους. Και είναι, θεωρώ, ένας επαγγελματικός κλάδος στον οποίο αποτυπώνεται έστω και φωτογραφικά, με υπαινικτικό αλλά ιδιαίτερα σημειολογικό τρόπο, η ευτέλεια της καθημερινότητάς μας. Εξηντάχρονοι ντελιβεράδες να διανέμουν πίτσες σε προσφορά «πληρώνετε μια παίρνετε δύο» από υποπροϊόντα αλλαντικών και τυριών. Αυτή είναι για μένα η εικόνα της σύγχρονης κατάντιας μας. Που πάει ακόμη βαθύτερα. Πελάτες που περιμένουν τα 40 λεπτά ρέστα. Ή που θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιαίτερα γαλαντόμους όταν τα αφήνουν για πουρμπουάρ. Ρε φίλε, σε κανέναν δεν τρέχουν τα ευρώ από τα μπατζάκια αλλά παράγγειλε ένα τζατζίκι ή ένα πιτόγυρο λιγότερο και δώσε το ποσόν που αντιστοιχεί στο «παιδί» που θα φέρει την παραγγελία. Δεν θα φτωχύνεις, στο εγγυώμαι. Αλλά ίσως γίνεις καλύτερος και πιο συνειδητός πολίτης. Εξάλλου να μην είσαι καθόλου σίγουρος ότι, αν όχι εσύ ο ίδιος, κάποιος από το στενό περιβάλλον σου δεν θα βρεθεί αύριο σε αυτήν τη θέση. (Τον τελευταίο καιρό τρέμω μην ανοίξω την πόρτα στον ντελιβερά και πέσω πάνω σε κάποιον συνάδελφό μου).

ΥΓ. Θεωρώ πολύ υποτιμητικό να αποκαλούν τον Πρωθυπουργό delivery boy. Για τους ντελιβεράδες. Αυτοί κάνουν μία απολύτως αξιοπρεπή δουλειά.