Ποιος χρειάζεται το Ποτάμι;

Ο κ. Αμυράς δεν χρειάζεται το Ποτάμι. Κρίνει ότι η σταδιοδρομία του προχωρεί καλύτερα σε μεγαλύτερα κόμματα.

Σαν αντικαταστάτριά του από σήμερα πρέπει να αποφασίσω κατά πόσο εγώ χρειάζομαι το Ποτάμι. Το θέμα κρίνεται σε δύο χρόνους:

Πρώτον, το παρελθόν. Πενήντα χιλιάδες ψηφοφόροι της Β’ Αθήνας χρειάζονταν το 2015 το Ποτάμι. Αυτοί τώρα δεν εκπροσωπούνται από κανέναν. Ωσπου να τους ρωτήσουμε ξανά, οφείλουμε να θεωρούμε ότι το χρειάζονται.

Δεύτερον, και πολύ σημαντικότερο, το μέλλον. Η χώρα μετά τα Μνημόνια χρειάζεται το Ποτάμι ή όχι;

Μήπως, λοιπόν, μας αρκούν τρία κόμματα εξουσίας (δύο μεγάλα και ένα μικρό) για να επιχειρηματολογούν ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι; Μήπως μας αρέσει η αναπαλαίωση από τη μία πλευρά επιχειρημάτων που έχουμε ακούσει από την άλλη; Μήπως μας αρέσει η δαιμονοποίηση της άλλης άποψης προκειμένου να αποφύγουμε τα σοβαρά επιχειρήματα; Μήπως προτιμάμε να κολακεύουμε τις πλειοψηφίες και να αγνοούμε τα δικαιώματα των μειοψηφιών; Μήπως μας αρέσει η σιγουριά διαχωριστικών γραμμών που κάποτε καταγγέλλαμε;  ήπως μας αρέσει να χαϊδεύουμε αφτιά για να μη στενοχωρήσουμε τους νέους μας συντρόφους;

Είναι σίγουρο, συνεπώς, ότι όσοι επιθυμούν να επιστρέψουν στο 2009 δεν θέλουν το Ποτάμι. Ούτε όσοι προτιμούν να διαχειρίζονται το αύριο με όρους του χθες. Και σίγουρα όχι όσοι αρέσκονται στη σκανδαλολογία και στην ποινικοποίηση της πολιτικής.

Ως πολίτης διαφωνώ με τον κ. Αμυρά. Χρειάζομαι το Ποτάμι τώρα περισσότερο από ποτέ. Χρειάζομαι μια ψύχραιμη φωνή που προβληματίζεται για το αύριο. Που σκέφτεται και δεν φωνασκεί. Που στις ευρωεκλογές τοποθετείται ευρωπαϊκά, στις αυτοδιοικητικές αυτοδιοικητικά. Που δεν αναλίσκεται σε κυνήγια καρέκλας.

Και η χώρα χρειάζεται το Ποτάμι. Χρειάζεται ένα κόμμα που βάζει πρώτα τους νέους. Που θέλει να βγάλει τα κόμματα από το Δημόσιο, τα πανεπιστήμια, τη Δικαιοσύνη. Που θέλει να βάλει το  περιβάλλον στην καθημερινότητα. Που νοιάζεται για τη διαφορετικότητα και τα δικαιώματα. Που καταλαβαίνει ότι για όλα προϋπόθεση είναι η απελευθέρωση της δημιουργικότητας του ατόμου.

Ποιος, άραγε, χρειάζεται το Ποτάμι; Μήπως θα ήταν καλύτερα να παραδεχτούμε ότι το χρειαζόμαστε όλοι μας;