Μας έκαναν τη ζωή πατίνι!

«Η δουλειά μας έχει γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη απ’ όσο ήταν μέχρι τώρα» μου έλεγε ο ταξιτζής θυμωμένα. Λίγο να τον άκουγες, όμως, έβλεπες ότι είχε δίκιο. Ο άνθρωπος αναφερόταν στα περίφημα πράσινα πατίνια ή αλλιώς τα E-Scooters, τα δίτροχα ηλεκτρικά οχήματα που από τον περασμένο Ιανουάριο έχουν μπει και στην αθηναϊκή ζωή. Χαρήκαμε φυσικά που κάτι τέτοιο έγινε (ένα ακόμα βήμα ανάπτυξης, κάπως έτσι το είδαμε, υποθέτω), ώσπου ήρθε η ώρα της πράξης και το ένα μπάχαλο άρχισε ν’ ακολουθεί το άλλο.

Πολλοί χρήστες (και δυστυχώς νέοι) δεν έχουν αντιληφθεί ότι χρησιμοποιώντας ένα τέτοιο πατίνι σε δημόσιο χώρο οφείλεις να σέβεσαι πρώτον τους πεζούς και δεύτερον τους οδηγούς που κυκλοφορούν γύρω σου. Και για να γίνω  ακριβέστερος, τους (σε αντίθεση με σένα) ασφαλισμένους οδηγούς που κυκλοφορούν γύρω σου.

Ο εν λόγω ταξιτζής, που ήταν ευγενικός, καλλιεργημένος και με επαγγελματική συνείδηση, μου μίλησε για τις απίστευτες παραβάσεις οδηγών πράσινων πατινιών που μπορούν να αποβούν μοιραίες – ακόμα και με θανατηφόρα αποτελέσματα. Πού ακούστηκε πράσινα πατίνια να κυκλοφορούν με ταχύτητα ανάποδα στη Βεΐκου και στη Δημητρακοπούλου στο Κουκάκι; Μα είμαστε με τα καλά μας; Αυτά δεν γίνονται ούτε στους έρημους δρόμους της Ζιμπάμπουε ή στο χάος των δρόμων του Καΐρου. Θα γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο στο Βερολίνο; Δεν νομίζω. Στο Οσλο; Ούτε κατά διάνοια. Στη Στοκχόλμη; Ας γελάσω! Γιατί λοιπόν να γίνεται στην Αθήνα; Πόλη της Ευρώπης δεν υποτίθεται ότι είναι και δαύτη; Ή μήπως είναι ευρωπαϊκή πόλη μόνο στα χαρτιά;

Ο ίδιος ταξιτζής μού ανέφερε περιστατικό κούρσας με γερμανό πελάτη που τον πήρε από το αεροδρόμιο και κατά τη διάρκειά της μόνο που δεν έπαθε έμφραγμα με το χάλι που έβλεπε από τους οδηγούς των πράσινων πατινιών. «Ολο “no, no, no!” έλεγε κουνώντας αρνητικά το δάχτυλό του» μου ανέφερε ο ταξιτζής. Εμ βέβαια. Στο Βερολίνο υπάρχουν ειδικές θέσεις παρκαρίσματος αυτών των οχημάτων, δεν τα πετάνε στους δρόμους και στα πεζοδρόμια σαν σκουπίδια, όπως συμβαίνει στην Αθηνάρα.

«Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ασφαλιστική εταιρεία που να ασφαλίζει αυτά τα πατίνια» μου είπε ο Τάκης Διαμαντόπουλος, ασφαλιστής με τεράστια εμπειρία στον χώρο του. Κατ’ αρχάς, επειδή δεν έχουν πινακίδες, και χωρίς πινακίδες όχημα δεν ασφαλίζεται. «Εν ολίγοις στην περίπτωση των πράσινων πατινιών ισχύει το καθεστώς του ποδηλάτου». Αν δηλαδή γίνει ατύχημα ανάμεσα σε ασφαλισμένο οδηγό και χρήστη πράσινου πατινιού και φταίει ο δεύτερος, τότε ο πρώτος δεν μπορεί να διεκδικήσει τα χρήματά του μέσω της διαδικασίας ασφαλισμένων οδηγών. «Είναι το ίδιο πράγμα σαν να κάνει ένας πεζός ζημιά σε ένα αυτοκίνητο» μου είπε ο Τάκης Διαμαντόπουλος.

Αλλά την ίδια ώρα δεν είναι. Εφόσον ένα πράσινο πατίνι μπορεί να «πιάσει» τα 25 χιλιόμετρα την ώρα, αυτομάτως μετατρέπεται σε κάτι παρόμοιο με μοτοποδήλατο. Οχι; Αν λοιπόν ένα πράσινο πατίνι τρέχει με 25 την ώρα και συγκρουστεί με αυτοκίνητο, ποιος λέτε να πάθει κάτι σοβαρό; Ο οδηγός του αυτοκινήτου ή του πατινιού; Αλλος ένας τρόμος λοιπόν για τους οδηγούς, πόσω μάλλον όταν οι χρήστες των πατινιών κυκλοφορούν ανάποδα στη Βεΐκου και στη Δημητρακοπούλου.

Και ποιος εξασφαλίζει στον ασφαλισμένο οδηγό τη δυνατότητα να κερδίσει τα χρήματά του αν η ζημιά αφορά μόνο τις λαμαρίνες; Κανείς! Σε περίπτωση ζημιάς με υπαίτιο τον οδηγό του πατινιού, η απόφαση να αποζημιωθεί ο οδηγός του άλλου οχήματος που έπαθε τη ζημιά βρίσκεται αποκλειστικά στην καλή θέληση του πρώτου. Και ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει όταν γίνονται ατυχήματα στα οποία δεν εμπλέκονται ασφαλιστικές εταιρείες. Στην καλύτερη περίπτωση οι εμπλεκόμενοι στο ατύχημα θα πιαστούν στα χέρια υποστηρίζοντας ο καθένας ότι έχει δίκιο.

Ναι, η αρχική ιδέα ήταν όμορφη. Ενοικιαζόμενα ηλεκτρικά πατίνια για όποιον θέλει χαλαρή μετακίνηση στη βοερή πόλη, για τους τουρίστες, για τους νέους που τρέχουν και δεν φτάνουν και χρειάζονται ένα τέτοιο όχημα, οικονομικό και εύκολο. Εχουμε όμως τη συνείδηση και τον πολιτισμό για κάτι τέτοιο;