Μην το δένετε και κόμπο

Οι ενστάσεις για την πρόταση που έκανε την ύστατη στιγμή η Τερίζα Μέι να συνεργαστεί με τους Εργατικούς όσον αφορά στο Brexit είναι προφανείς. Ετσι δεν θα έπρεπε να είχε τελειώσει, έτσι θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει η διαδικασία, μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα ή, τουλάχιστον, μία ημέρα αφότου οι εκλογές του Ιουνίου του 2017 εξαφάνισαν την πλειοψηφία της Μέι στη Βουλή των Κοινοτήτων.

Είναι εξίσου προφανές πως, αν οι Brexiteers ψάχνουν κάποιον να κατηγορήσουν για αυτήν την εξέλιξη, πρέπει να κοιτάξουν στον καθρέφτη. Ο μόνος λόγος για τον οποίο αναγκάστηκε η Μέι να ζητήσει τη βοήθεια των Εργατικών προκειμένου να βγάλει τη Βρετανία από την ΕΕ είναι ότι δεν βρήκε αρκετές συντηρητικές ψήφους στη Βουλή. Το Brexit τους προσφέρθηκε, αλλά οι Brexiteers αρνήθηκαν επανειλημμένως να το υπερψηφίσουν (γιατί δεν ήταν αρκετά Brexit-ικό για τα γούστα τους).

Το ερώτημα τώρα είναι: θα λειτουργήσει αυτή η κίνηση; Θα πετύχουν η Μέι και ο Κόρμπιν μία σπουδαία συμφωνία, ένα Brexit της εθνικής ενότητας; Η απάντηση σε αυτό είναι: μην το δένετε και κόμπο. Κάποιοι Εργατικοί πιστεύουν τα χειρότερα για τη Μέι και υποψιάζονται πως όλα αυτά δεν είναι παρά ένα κυνικό τέχνασμα ώστε να κατηγορηθούν τελικά εκείνοι για την αποτυχία του Brexit. Ενας σκιώδης υπουργός, βέβαια, μου είπε πως κατά την άποψή του η Μέι λειτουργεί «καλή τη πίστει». Ακόμα και αυτός, ωστόσο, δεν πιστεύει πως οι συνομιλίες θα οδηγήσουν σε συμφωνία και ένας από τους βασικούς λόγους είναι ότι, κατά την άποψή του, «ο Τζέρεμι δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο». Το ότι η Μέι επέλεξε να αλλάξει στρατηγική, δεν σημαίνει ότι έχει κάνει το ίδιο και ο Κόρμπιν. Ο στόχος του ήταν ανέκαθεν να πραγματοποιηθεί το Brexit, αλλά να μην κατηγορηθεί εκείνος για αυτό.

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, πως η προσπάθεια Μέι – Κόρμπιν αποτυγχάνει. Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο στοιχείο της δήλωσης που έκανε η Μέι το βράδυ της Τρίτης, που συγκέντρωσε λιγότερη προσοχή αλλά μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντικό. Συμφώνησε πως θα εναπόκειτο μετά στο Κοινοβούλιο να αποφασίσει τι να κάνει στη συνέχεια και πως η ίδια θα δεσμευόταν από την απόφασή του. Θα μπορούσε, λοιπόν, να διοργανώσει πλέον η ίδια η κυβέρνηση μια σειρά από ενδεικτικές ψηφοφορίες. Και τότε ίσως να δινόταν μια ευκαιρία στους βουλευτές να επιλύσουν αυτή την εθνική κρίση αφήνοντας το κοινό να άρει το αδιέξοδο, στηρίζοντας τη συμφωνία της Μέι υπό τον όρο να τη θέσει σε επιβεβαιωτικό δημοψήφισμα. Θα έπρεπε να την εκμεταλλευτούν.