Γιάννης Καλαβριανός

Αν τα ενύπνια και τα όνειρα είναι μία κατάσταση ανάδυσης του ασυνείδητου, τότε στη δική μου περίπτωση μάλλον λειτουργεί καλύτερα όταν δεν κοιμάμαι. Και για να εξηγήσω το φαινομενικά άτοπο της πρότασης, επιλέγω από τις πιθανές χρήσεις της έννοιας του ονείρου, την εκδοχή του«οράματος». Δεν εννοώ πως βλέπω οράματα, αγίους ή επερχόμενες καταστροφές, αλλά πως πολύ πιο εύκολα οραματίζομαι τη σύνθεση μιας κατάστασης, παρατηρώντας φαινομενικά ασύνδετες καταστάσεις.

Μου είναι πολύ πιο εύκολο να δω να μετασχηματίζεται ένας χώρος, μία σχέση ή ένα σώμα, έχοντας τα μάτια μου ανοιχτά. Δεν έχω καταλήξει εάν αυτό είναι απότοκο της σκηνοθεσίας ή αν αποτελεί προϋπόθεση για τη μακροσκοπική θεώρηση και κατασκευή και με οδήγησε σε αυτήν. Μία γυναίκα κρατάει ένα φλυτζάνι και πίνει τσάι. Για μια στιγμή, μπορώ να τη δω να μαθαίνει ένα νέο και να αρχίσει να τρέμει το χέρι της. Να μετασχηματιστεί δηλαδή η πραγματικότητα της στιγμής από κάτι φανταστικό και να προκύψει μία εντελώς νέα συνθήκη, που με τη σειρά της να γεννήσει μια ιδέα. Μια ατάκα ή μια λέξη μπορεί να ειπώθηκε τη λάθος στιγμή. Αλλά έφτιαξε κάτι καινούργιο! Αυτή η τελική ιδέα είναι το όνειρο που γεννήθηκε από μια εντελώς υπαρκτή εικόνα. Στην πραγματικότητα, θα έλεγα πως η κύρια ικανότητά μου είναι η μεταποίηση.

Αυτή η ανασυνθετική ικανότητα, ήταν ένα από τα αγαπημένα παιδικά μου παιχνίδια. Τα περισσότερα παιδιά ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν από ποια μέρη είναι φτιαγμένο ένα παιχνίδι, να το διαλύσουν και να το ξαναφτιάξουν. Στη δική μου περίπτωση, αυτό γινόταν σχεδόν ψυχαναγκαστικά και πολλές φορές με επικίνδυνο τρόπο. Είχα χωρίς αμφιβολία αποφασίσει πώς θα κάνω την καμένη σειρά των χριστουγεννιάτικων λαμπιονιών να λειτουργήσει, όταν έξυσα τα καλώδια της σειρά που δούλευε, εκείνης που δεν δούλευε και τα ένωσα τυλίγοντάς τα με αλουμινόχαρτο, για να εξασφαλίσω την απόλυτα καλή αγωγιμότητα των υλικών. Ο θόρυβος που ακολούθησε, δεν ήταν χειροκροτήματα των απανταχού εφευρετών, αλλά ένα μεγαλοπρεπές blackout του σπιτιού.

Τα άλλα όνειρα τώρα, τα κανονικά, εκείνα που έβλεπα στον ύπνο μου από παιδί, ήταν τόσο μπερδεμένα και αποσπασματικά, που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να τα βάλω σε μια σειρά, πόσω μάλλον να τα εξηγήσω, όταν ξυπνούσα. Αποσπασματικά και επαναλαμβανόμενα. Καμία σχέση με τις καταπληκτικές και καινοτόμες οραματικές εφευρέσεις της ημέρας. Στην αρχή τα είχα θεωρήσει ως προειδοποιητικά σημάδια. Ετσι, απέφευγα να βρίσκομαι κοντά σε κάθε είδους γεωργικό μηχάνημα, γιατί ως παιδί έβλεπα πως με κυνηγούσε μια τεράστια λαστιχένια ρόδα, μάλλον από τρακτέρ. Το κυνηγητό τελείωνε τη στιγμή που φτάνοντας στην άκρη ενός γκρεμού, έπεφτα, τιναζόμουν και σχεδόν ξυπνούσα. Γρήγορα έμαθα πως αντίστοιχα όνειρα βλέπουν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι και πως αυτό το τίναγμα είναι ένας κοινός υπναγωγικός σπασμός. Αργότερα, ξεκινώντας τις πρώτες μου παραστάσεις, έβλεπα πολύ συχνά πως έβγαινα εντελώς γυμνός στη σκηνή ή πως ξεχνούσα τα λόγια μου, όνειρα επίσης κοινότοπα. Η στιγμή που πήρα όλο το αίμα μου πίσω από τους συμφοιτητές μου, που πάντα είχαν ένα εντελώς τρελό όνειρο να αφηγηθούν, το όνειρο των ονείρων, η εξύψωση και η καθιέρωση στους φίλους μου, ήρθε, όταν ένα βράδυ ονειρεύτηκα πως εκεί που έβγαινα για να απλώσω ρούχα στο πίσω μπαλκόνι του πατρικού μου, εμφανίστηκε και προσφέρθηκε να με βοηθήσει… η Μπιγιονσέ. Αλλά η Μπιγιονσέ, πολύ μικροσκοπική, σχεδόν νάνος. Και όχι απλώς ήρθε, μου χόρεψε κιόλας. Πάνω στην κουπαστή του μπαλκονιού. Στον τέταρτο όροφο. Η Μπιγιονσέ-νάνος, χόρευε για μένα, απλώνοντας ρούχα, στην κουπαστή του τέταρτου ορόφου. Της χαμογέλασα και της είπα: Τι κάνεις εδώ Μπιγιονσέ; Από τότε, έχω καταλήξει πως στη ζωή, όπως και στον ύπνο, όλα είναι πιθανά.