Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

Ηθελα να ‘ξερα, εμείς ανοίξαμε την πόρτα του τρελοκομείου; Ελα, ντε, για πες μου κι εμένα. Γιατί, από τότε που εδώ, στα άγια αυτά χώματα, τα γεμάτα χρώματα κι αρώματα, ο σοφός όσο και ηρωικός λα(γ)ός πήρε τη μεγάλη απόφαση να αναθέσει τη διακυβέρνηση της χώρας και τη διαχείριση όλων όσων αφορούν τη ζωή του σε κάτι κομπογιαννίτες ταχυδακτυλουργούς και γοητευτικούς χαρτοκλέφτες, άνοιξε το κλουβί με τις τρελές σε όλη την Ευρώπη. Ανατολική και δυτική. Είτε είναι πρώην σοσιαλιστική, του παραπετάσματος, των κομισάριων και λοιπών παρατρεχάμενων είτε είναι φιλελεύθερη, νέο-και-σκέτη, του ειδεχθούς καπιταλισμού, της ελευθερίας ή της ασυδοσίας των αγορών και των συμφερόντων.

Εχουμε παρέλαση, πασαρέλα μάλλον, γραφικών, ηλιθίων, εθνικολαϊκιστών, δημαγωγών και κλόουν. Πού θες να σε πάω, Αγγλία, Ιταλία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Ρουμανία, Ολλανδία, Αυστρία; Εεέλα! Για ελάτε, για διαλιέχτε και κιλιίμια και καριέκλιες και τζεντζερέδες και χαλιά και χάλια, πολλά χάλια, βρέστε μου εσείς πόσες βλάβες έχουν ενσκήψει και ποια ή ποιες έχουν χτυπήσει κάθε χώρα απ’ αυτές, και όχι μόνο. Και μετά, πείτε μου εσείς, από πότε ξεκίνησε αυτό το γαϊτανάκι της αριστεροδεξιάς «αντισυστημικής» – και καλά – γελοιότητας, με τα Brexit, τα κίτρινα γιλέκα, τους Πεπεγκρίλο-Ορμπαν-Κόρμπιν-Σαλβίνι, Πεπίτο Γκονζάλες και Πελεγκρίνο – ομού μετά του κυρίου Πελεγρίνη -, για να θυμηθούνε κι οι παλιότεροι, του μικρού ήρωα και του μικρού σερίφη. Δεν λανσάραμε εμείς πρώτοι το συστηματάκι της αριστεροδεξιάς, ψεκασμένης κυβέρνησης τού, βάλτε τώρα που γυρίζει, δώσε και μένα μπάρμπα, αλήτες, προδότες, πολιτικοί και να καεί, να καεί, με φουρνέλο η Βουλή; Ανοίξαμε ή δεν ανοίξαμε εμείς, δηλαδή, το ηρωικό κατσαπλιαδιστάν, την πόρτα του τρελοκομείου;

Ασε που τους είχαμε προειδοποιήσει κιόλας, ότι θα την αλλάξουμε Εμείς την Ευρώπη! Του απεχθούς ευρωμονόδρομου, των μονοπωλίωνε, των συφερόντωνε και της απάνθρωπης λιτότητας, που δεν μοιράζει συνέχεια δανεικά κι αγύριστα στις συντεχνίες μας, να τα τρώμε στα κωλάδικα και σε διάφορα άλλα σκυλάδικα πολιτιστικά κέντρα και σε μουσικοθεατρικά δρώμενα. Πράγματι, τους βαράμε ντέφια, νταούλια, κρόταλα και χορεύουν, τώρα. Αλλά κι αυτοί, μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια, σε ανηφοριές (ά)γνωστες με κυπαρίσσια. Είν’ απόψε αλλιώτικα εδώ – κι έχουμε χαθεί, από καιρό… Συζητούσαμε με κάτι φίλους προχθές και λέει ο ένας, ρε σεις, η κρίση ανέδειξε την αδυναμία των κομμάτων και του πολιτικού μας συστήματος να κατανοήσει τη σκληρή πραγματικότητα ή η αδυναμία κομμάτων και συστήματος έφερε την κρίση και τον αδιέξοδο παραλογισμό του σκύλου που κυνηγάει την ουρά του – και σε κάθε δεντράκι αφήνει τα ούρα του, μαρκάρει τα κεκτημένα του και περήφανος τα μυρίζει και ευφραίνεται η ψυχούλα του. Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα; Σκληρό και αδυσώπητο το ερώτημα κι από μάς, βεβαίως αναπάντητο. Και γιατί τα έκαναν έτσι, σαν τα μούτρα τους, οι κυβερνώντες, τους οποίους βέβαια ο σοφός λαός επέλεγε, τους εψήφιζε – και καμιά δεκαπενταριά φορές τον καθένα, μάλιστα, όχι μια και δυο που ξεγελάστηκε, να πούμε… -, τους διάλεγε πολύ προσεκτικά για να τον βολέψουν κάπως και κάπου και μετά τους καταριότανε; Και τώρα τους φούνταρε στο πυρ το εξώτερον, αυτούς τους παλιούς παλαιοκομματικούς, και διάλεξε τους καλυτερότερους νεοπαλαιοκομματικούς, πάλι για να τον βολέψουν, μόνο που τώρα δεν υπάρχει σέντσι κι ούτε σβήνονται τα χρέη ούτε σεισάχθειες ούτε δεν μπλερώνω έχει ούτε τίποτα. Τέλειωσαν και τα παραμύθια. Εκεί που μιλούσαμε λοιπόν εμείς που λέτε, οι επαΐοντες, εις εξ ημών απεφάνθη πως, τελικά, έτσι είναι η πολιτική και τέτοιοι πάντα είναι οι πολιτικοί. Αλλα λένε κι άλλα κάνουν, δεν τηρούν τον λόγο τους, ξεχνάνε όσα υποσχέθηκαν, παραπλανούν τον λαό και μετά του τη φέρνουν – από πίσω, συνήθως. (Μικρή παύση)

Επεφτε βαθιά σιωπή (..στο παλιό μας δάσο, τρέξε να σε πιάσω, μου ‘χες πρωτοπεί…) κι είχε μέσα στη ματιά – ο φίλος μας τώρα – ένα σκούρο θάμπος, ένα σκούρο, σάμπως να ‘πεφτε η νυχτιά. Οπότε, ξαφνικά και εξαίφνης, απολύτως αιφνιδιαστικά και απροειδοποίητα, πετάχτηκε όρθιος ο Θύμιος ο Μπλατσάρας και σήκωσε το καφενείο στον αέρα – λησμόνησα να σας πω πως σε καφενείο είμεθα, με πρέφα και ταβλάκι, και βρίζαμε τους Αλβανούς κι άλλους Πακιστανούς, που μας παίρνουν τις δουλειές… Μα τι λέτε ρε, φώναξε ο λαϊκός στοχαστής απ’ το Σερνικάκι με τον διπλό καπουτσίνο, τι αρλούμπες ακούμε και λέμε συνέχεια για «ευρώπες και άλλοι ξένοι» που μας απομυζούν – πώς το λέτε αυτό… – και μας δανείζουνε με το ζόρι για να μας έχουν του χεριού τους, τι μπούρδες για πλουτοκρατία και λαϊκές οικογένειες, για μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου που κάνει γυροβολιές κι αυτοί πίνουν το αίμα του λα(γ)ού με το μπουρί της σόμπας! Εμείς, δεν ζητάμε να παίρνουμε όλο και περισσότερα και να δουλεύουμε όλο και λιγότερο; Με απώτερο στόχο και σκοπό, όλα τα λεφτά, όλα τα κιλά και, ει δυνατόν, καθόλου δουλειά γιατί η εργασία είναι σκλαβιά, η δουλειά είναι δουλεία και τα συναφή;

Ασε μας ρε Θύμιο, τον έκοψε ο Κιρκασαλέκος, ποιος τα λέει αυτά, αναρχοαυτόνομοι είμαστε; Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει σχέδιο, γενικό πλάνο για τη σχέση παραγωγής – κατανάλωσης και τον ρόλο του εργαζόμενου στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό προτσές. Ο Μπλετσοθόδωρος θυμήθηκε ότι ανεβάζαμε αεροπανό, πλακάτ και κλείναμε τους δρόμους για ψύλλου πήδημα, ο Μπεγνής ότι ήμασταν απέναντι σε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά ή σε κάθε μεγάλη επένδυση γιατί όλα προκαλούσαν οικολογικές καταστροφές, άλλος ότι δεν θέλαμε ξένα κεφάλαια – ούτε κι ελληνικά -, οι άλλοι θυμήθηκαν κόσκο, σκουριές, αεροδρόμια, εγνατίες οδούς και αττικές ωδές, μέγαρα μουσικής, αναπλάσεις από νιάρχους, λάτσηδες και ωνάσεια, μέχρι και μαύρους σημαιοστολισμούς και σπρωξίδια για να μη γίνουν πεζόδρομοι (π.χ. Ερμού), χωροταξικές διευθετήσεις, κατεδαφίσεις αυθαιρέτων ή εμπορικά κέντρα. Ολα θέλαμε να γίνουν πάρκα. Και μόνο παροχές, καθόλου επενδύσεις για παραγωγή. Τα θυμηθήκαμε όλοι, όλα. Κι εγώ θυμήθηκα. Κι αποκοιμήθηκα. Ακούστηκαν πάλι τότε, στο βάθος, τα κλαπατσίμπανα. Απέξω. Μας βαρούνε ντέφια; (ή μήπως δε σ’ αρέσει;). Μα όταν λιώνεις, βιώνεις τρομερά τη σχέση. Κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου. Μουτς!