Ανθρωποδιώκτης

Η επιτυχία είναι συγκολλητική ουσία μεταξύ αυτών που τη μοιράζονται. Σαν Uhu για γερό κράτημα που έλεγε και η παλιά διαφήμιση. Ιδιαίτερα μάλιστα αν δεν είναι καρπός ικανοτήτων αλλά εύνοια τύχης. Και επειδή η τύχη στα πρότζεκτ της ζωής δεν είναι σαν τη ζαριά στο τάβλι, ας πούμε, για την οικονομία των λέξεων, αποτέλεσμα συγκυριών. Σε αυτήν την περίπτωση η κόλλα είναι ακόμη πιο δυνατή και η επιτυχία μπορεί να πάρει μυθικές διαστάσεις. Να αποδοθεί, αφού δεν καταγράφονται πραγματικές ικανότητες, σε κάτι σαν χάρισμα.

Κάπως έτσι μας προέκυψε ως «χαρισματικός» ηγέτης ο Αλέξης Τσίπρας. Εκμεταλλεύτηκε τις συγκυρίες και την ανάγκη του κόσμου, στις συγκεκριμένες εποχές, να χαϊδέψει το αυτί του ο λαϊκισμός, το κενό που δημιούργησε η απαξίωση του ΠΑΣΟΚ και τσουπ «τρούπωσε», που έλεγε σε μία ταινία ο Βουτσάς. Ικανότητα κι αυτή, δεν λέω, αλλά πολιτικάντη, όχι πολιτικού. Αφού και ο «ποιητής» Στέλιος Παππάς απέδιδε την αναρρίχηση στην εξουσία του υιού του και του Πρωθυπουργού σε κάτι σαν θαύμα στη γέννα και, πάνω στον καλλιτεχνικό του οίστρο, τους αποκαλούσε «τέκνα της δρακογενιάς».

Η τύχη, καλαφατισμένη και από το κατά το δοκούν ερμηνευόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» της καρέκλας, βάσταξε και έσπασε κοντέρ βιωσιμότητας. Συμβαίνουν αυτά, τι να κάνουμε; «Κι αν σου κάτσει, σου ‘κατσε» που έλεγε μια άλλη διαφήμιση. Μέχρι να αρχίσει να σε βαριέται. Και τότε η άτιμη δεν σε αφήνει σιγά σιγά. Δεν σου δίνει σημάδια. Απλά, ένα πρωί ξυπνάς και σε έχει εγκαταλείψει. Χωρίς γράμμα. Κάπως έτσι νομίζω ότι, επίσης, συνέβη με τον Αλέξη Τσίπρα – γιατί, στην ουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας και όλοι οι άλλοι οι αντανακλάσεις του στους διαθλαστικούς καθρέφτες της κυβερνητικής ουτοπίας. Η τύχη γύρισε. Tα υπόλοιπα (Μνημόνια που τελειώνουν χωρίς να τελειώνουν, για παράδειγμα) είναι τα μπάζα οικοδομής που κατέρρευσε. Το θέμα όμως παραμένει η κατάρρευση. Που αποδεικνύει ότι και η προηγούμενη επιτυχία ήταν επίσης αποτέλεσμα τύχης και όχι ικανοτήτων και εκτιμήσεων. Οταν μπορείς να κάνεις τη σωστή κίνηση στη σωστή στιγμή, μπορείς και να μην κάνεις τη λάθος κίνηση στη λάθος στιγμή. Δεν φτάνει να πιάσεις πουλιά στον αέρα. Πρέπει να μπορείς και να τα κρατήσεις.

Ολο αυτό καταγράφεται στην απελπισμένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρώσει το ευρωψηφοδέλτιό του και το σώμα των υποψηφίων του στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ενας θλιβερός πανικός που χάνει τη μάχη των εντυπώσεων σε υποψηφιότητες που διαψεύδονται ή αποσύρονται, στη «χρήση» πρώην και μάλλον αποτυχημένων υπουργών του, την ονοματολαγνεία και τις επιλογές «από το καλάθι» της πολιτικής. Οπως συμβαίνει όταν συνειδητοποιείς (αν το συνειδητοποιείς και δεν το αποδίδεις σε συμπαντικούς εχθρούς) ότι η τύχη το γύρισε σε ανθρωποδιώκτη. Τότε η συγκολλητική ουσία ξεραίνεται και γίνεται σαν καρφί. Οπως εκείνο το καρφάκι, στην παλιά διαφήμιση του Μαρτίνι, από το οποίο πιανόταν το πλεκτό φόρεμα της Σαρλίζ Θερόν και άρχιζε να ξηλώνεται ανεπιστρεπτί. Και δεν υπάρχει και εκείνο το σήμα του ποτού που έπεφτε στο τέλος και μας άφηνε με την απορία αν φορούσε εσώρουχο.