Βοήθεια, οι ρεπόρτερ-ρομπότ!

To φθινόπωρο του 2015, ερευνητές από ένα πανεπιστημιακό πρόγραμμα που λεγόταν «Δομημένες Ιστορίες» πλησίασαν τους δημοσιογράφους του NBC στο Λος Αντζελες που καλύπτουν τις καταδιώξεις αυτοκινήτων και τους έκαναν μια πρόταση. Αφού τελείωναν κάθε τους κομμάτι, θα τροφοδοτούσαν μια βάση δεδομένων με τα στοιχεία του επεισοδίου: ένας αστυνομικός καταγράφει κάποιον που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, ξεκινά η καταδίωξη και καταλήγει σε παράδοση, πυροβολισμό ή δυστύχημα.

Ο υπολογιστής χρειάστηκε περίπου 60 παραδείγματα. Την επόμενη ιστορία μπορούσε πια να τη γράψει μόνος του: «Μια καταδίωξη αυτοκινήτων που ξεκίνησε στο Γουίλμινγκτον το βράδυ της 13ης Ιουλίου έλαβε τέλος με τη σύγκρουση του υπόπτου στο Point Fermin Park του Σαν Πέντρο. Το επεισόδιο ξεκίνησε γύρω στις 11 το πρωί όταν ένας οδηγός που δεν έχει κατονομαστεί, οδηγώντας ένα Toyota Prius κ.λπ. κ.λπ.».

Τι συνέβη; Εφτασαν τα ρομπότ και στην αίθουσα σύνταξης; Τα άρθρα των εφημερίδων συντάσσονται πλέον με αλγορίθμους;

Δεν είμαστε ακόμη εκεί. Οπως επισημαίνει όμως το Politico, ρομπότ κάνουν ήδη κάποιες από τις δουλειές ρουτίνας που εκτελούσαν κάποτε δημοσιογράφοι, όπως η επεξεργασία αποτελεσμάτων εκλογικών αναμετρήσεων ή ποδοσφαιρικών αγώνων. Αλλά όχι μόνο αυτό. «Είμαστε σε θέση να αναπαράγουμε τα περισσότερα ειδησεογραφικά κείμενα με τη μορφή δεδομένων, και είμαστε επίσης σε θέση να παράγουμε ειδησεογραφικά προϊόντα, όπως άρθρα, που μοιάζουν πολύ με αυτά που παράγουν οι δημοσιογράφοι», λέει ο Ντέιβιντ Κάσγουελ, πρώην αρχισυντάκτης των «Δομημένων Ιστοριών» και από πέρυσι μάνατζερ του News Labs του BBC.

Τον Σεπτέμβριο του 2017 εγκαινιάστηκε το Radar (Reporters and Data and Robots), ένα κοινό πρόγραμμα του βρετανικού πρακτορείου Press Association και μιας startup, με χρηματοδότηση από τον συνήθη ύποπτο – την Google. Οι πέντε δημοσιογράφοι της ομάδας και οι δύο ιδρυτές της startup αναζητούν αρχικά μια ενδιαφέρουσα ιδέα: για παράδειγμα, πόσο καθυστερούν τα ασθενοφόρα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στη συνέχεια χρησιμοποιούν την τεράστια δεξαμενή δημοσίων δεδομένων που απελευθερώνει καθημερινά η κυβέρνηση, κάνουν μερικά τηλεφωνήματα, παίρνουν μερικές συνεντεύξεις και συντάσσουν ένα πλαίσιο με το οποίο τροφοδοτούν το λογισμικό τους. Αυτό με τη σειρά του παράγει εκατοντάδες τοπικά προσαρμοσμένα άρθρα που αποστέλλονται στους συνδρομητές.

Σύμφωνα με την αισιόδοξη άποψη, αυτή η συνεργασία του ανθρώπου με τη μηχανή θα απαλλάξει τους δημοσιογράφους από τη «λάντζα» και θα τους επιτρέψει να επικεντρωθούν σε πιο δημιουργικά πράγματα. «Η αρθρογραφική πλευρά της δημοσιογραφίας θα είναι πιο σημαντική από ποτέ – αλλά θα είναι τελείως διαφορετική», προβλέπει ο Κάσγουελ. Οι απαισιόδοξοι, πάλι, φοβούνται ότι η εισβολή των ρεπόρτερ-ρομπότ θα οδηγήσει σε νέο κύμα μαζικών απολύσεων.

Η γνωστή συζήτηση, πάνω από έναν αιώνα τώρα. Ειλικρινά όμως, κύριε διευθυντά, πιστεύετε ότι το διαμαντάκι που μόλις διαβάσατε θα μπορούσε να έχει γραφτεί από ένα πρόγραμμα υπολογιστή;