Το στερητικό σύνδρομο

Από μιαν άποψη ήταν ο μοιραίος μου άνθρωπος. Τον Νοέμβριο του 2013, όταν ήμουν ακόμη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο σκιτσογράφος Δημήτρης Χαντζόπουλος (δημοσίευε τα σκίτσα του στα «ΝΕΑ» εκείνη την περίοδο) στοχοποιήθηκε εκ μέρους της «Αυγής», διότι εκτιμήθηκε πως ένα από τα σκίτσα του ήταν «σεξιστικό» και έθιγε την Ιερή Αγελάδα τότε του ΣΥΡΙΖΑ, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου (μάλιστα, το έχουμε ξαναπεί, η Ιστορία έχει χιούμορ, κατά προτίμηση κατάμαυρο). Παρότι αντιλαμβανόμουν τις πιθανές συνέπειες, ένιωσα την ανάγκη να πάρω το μέρος του σκιτσογράφου. Δεν τον ήξερα προσωπικά τον άνθρωπο – μια φορά τον συνάντησα εκ του σύνεγγυς, μήνες αργότερα – αλλά αισθανόμουν πως, εάν δεν τον υπερασπιζόμουν, θα έβγαζα έρπη ζωστήρα. Ηταν μία από εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που αποφασίζεις εάν εφεξής θα αηδιάζεις με τους άλλους ή με τον εαυτό σου.

Εγραψα, μεταξύ άλλων, στα «ΝΕΑ» για τον Χαντζόπουλο, στις 16.11.2013: «Παρακολουθώ χρόνια τη δουλειά του – αυτό το αφαιρετικό σκίτσο με τα ανθρώπινα περιγράμματα, που δίνει φωνή και άποψη στις σκιές. Το χιούμορ του πάντα αιχμηρό, ενίοτε βιτριολικό, απάνθρωπα ευθύβολο για όποιον δύσμοιρο μπει στο στόχαστρό του και θελήσει ν’ αποφύγει τα σκάγια. Σας ομιλώ μετά λόγου γνώσεως, καθότι υπήρξα κι εγώ ένα από τα αναρίθμητα θύματά του. Εχω γράψει σε ανύποπτο χρόνο ότι ορισμένα σχέδιά του έχουν την πυκνότητα δοκιμίου – κι επιπλέον σκάει το χειλάκι σου, κάτι που σπανίως συμβαίνει με τα αυθεντικά δοκίμια. Η ελευθερία των συνειρμών του, η αναίδεια και η βλασφημία τους σε αφήνουν συχνά άφωνο. Ερχεται κι επανέρχεται σε μοτίβα που εκτείνονται από κλασικούς πίνακες έως σύγχρονα γκραφίτι – με μοναδικό σκοπό να τα εμβολίσει και να τα βυθίσει αύτανδρα. Ο τύπος δεν παίζεται».

Αυτό το κείμενο πυροδότησε μια κομματική αλυσιδωτή αντίδραση και, ουσιαστικά, ήταν η αφορμή που οδήγησε στην απομάκρυνσή μου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν εξήντα μέρες κατόπιν. Χρωστάω ευγνωμοσύνη στον Χαντζόπουλο επειδή μου έδωσε την ευκαιρία να απαλλαγώ από τον ΣΥΡΙΖΑ· εικάζω ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ του χρωστάει ευγνωμοσύνη επειδή του έδωσε την ευκαιρία να απαλλαγεί από εμένα. Εκτοτε παρακολουθώ ανελλιπώς τη δουλειά του – από τις σελίδες πλέον της «Καθημερινής» – κι εξακολουθώ να μένω ενεός από το ταλέντο του, την ευρηματικότητά του, τη διεισδυτικότητά του και την τόσο αγαπησιάρικη… ασπλαχνία του! Χαρακτηριστικό είναι το σκίτσο που δημοσίευσε την περασμένη Κυριακή: ο Πρωθυπουργός μας ξαπλωμένος στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. «Οποιον και να κοιτάξω, γιατρέ, μου φαίνεται ακροδεξιός. Στον ύπνο μου… στον ξύπνιο μου… παντού βλέπω ακροδεξιούς». – «Πόσο καιρό έχετε χωρίσει, κ. Τσίπρα;», τον ρωτάει ο ψυχαναλυτής. – «Σήμερα κλείνουμε 61 μέρες». – «Πολύ μικρό διάστημα», τεκμαίρει ο ψυχαναλυτής· «είναι λογικό να σας λείπει».

Αυτό συμβαίνει συστηματικά με τα σκίτσα του Δημήτρη Χαντζόπουλου. Αρκεί να τους ρίξεις μια φευγαλέα ματιά προκειμένου να διαπιστώσεις ότι, κάθε δικό σου σχόλιο ύστερα, θα είναι ένας αφόρητος πλεονασμός. Χρειάζεται να υπενθυμίσεις ότι αυτή η κυβέρνηση, δίχως την εξασφάλιση της δεδηλωμένης από τους ακροδεξιούς Ανεξάρτητους Ελληνες, δεν θα κυβερνούσε, όχι τέσσερα χρόνια και πλέον, αλλά ούτε ένα εικοσιτετράωρο; Χρειάζεται να υπογραμμίσεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, το πιο αποτελεσματικό «πλυντήριο» της Ακροδεξιάς κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο, εκείνος που απενοχοποίησε την ψήφο στους απανταχού Ψεκασμένους, είναι και ο τελευταίος που δικαιούται να ηγηθεί μιας πανευρωπαϊκής εκστρατείας κατά του (υπαρκτού) κινδύνου της ακροδεξιάς αναζωπύρωσης; Οχι, δεν χρειάζεται. Θυμάσαι απλώς τη γνωμάτευση του ψυχαναλυτή: «Είναι λογικό να σας λείπει». Ο,τι και να πεις εσύ, ο Χαντζόπουλος το έχει πει νωρίτερα.