Ναυμαχία

Οχι, δεν πρόκειται για το παιχνίδι που γοήτευε τους πιτσιρικάδες σε μια τρυφερή ηλικία της ζωής τους. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα. Μιλάμε για ναυμαχία στα νερά της Αδριατικής! Γιατί κατά πώς φαίνεται, εκεί μεταφέρεται η αέναη κόντρα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.

Το βέβαιο είναι πως το οικοδόμημα τρίζει. Αν δεχθούμε ότι οι πυλώνες του ισοδυναμούν με κολώνες, τρέμουν κι αυτοί. Ο Ολυμπιακός ζητεί ξένους διαιτητές για το ντέρμπι, δηλώνοντας αηδιασμένος με όσα συμβαίνουν στην Α1 του μπάσκετ όταν τον σφυρίζουν έλληνες ρέφερι. Ξεκαθαρίζει πως δεν θα συμμετέχει στο εξής στο πρωτάθλημα, αν δεν γίνει δεκτό το αίτημα- απαίτησή του. Πρόκειται για μια κίνηση που κουνάει το… τάβλι! Δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Η ΚΕΔ κάνει ένα βήμα πίσω και ορίζει διεθνείς διαιτητές αλλά αρνείται να ρίξει στο παρκέ ξένους. Η (άλλες φορές λαλίστατη) αθλητική ηγεσία, που έπαιξε ρόλο σπουδαίο για να διαφοροποιηθεί η κατάσταση και να έρθουν τελικά ξένοι διαιτητές στο ποδόσφαιρο, ποιεί την νήσσαν. Σφυρίζει αδιάφορα! Ο δε Παναθηναϊκός, ενώ διατυμπανίζει πως «αυτά δεν γίνονται πουθενά», δηλώνει έτοιμος να πάει κι αυτός στην αδριατική Λίγκα προκειμένου να αγωνίζεται παρέα με τον Ολυμπιακό. Να έχουμε εξαγωγή της κόντρας τους και σε άλλο πρωτάθλημα! Την ίδια ώρα στον ΕΣΑΚΕ, ισχύει το «ούτε φωνή, ούτε ακρόαση».

Με όλα όσα συμβαίνουν, η μετοχή του μπάσκετ χάνει συνεχώς έδαφος. Και είναι απόλυτα εξηγήσιμο το γιατί σταδιακά ο κόσμος θα στρέψει την προσοχή του στην Ευρωλίγκα. Τη διοργάνωση που συγκεντρώνει μεγάλο ενδιαφέρον, με την Πέμπτη και την Παρασκευή συμπιέζει το καλεντάρι των Λιγκών και δεν δέχεται μύγα στο σπαθί για το ποιους διαιτητές θα ορίζει. Ναι, θέλει τα ισχυρότερα brands με τους δικούς της όρους γιατί όλοι ωφελούνται από το ελκυστικό πακέτο που προσφέρει.

Ας αποφασίσουν οι αρμόδιοι τι θέλουν. Θα βυθιστεί το πλοίο; Θα φύγει μια δυνατή ομάδα από το εγχώριο πρωτάθλημα; Και επίσης, πρέπει ή όχι να τηρούνται οι νόμοι και οι κανονισμοί. ‘Η θα κάνουμε παραθυράκια και συμβιβασμούς ώστε να κυλήσουν όλα ομαλά; Εδώ που έχουμε φτάσει, χρειάζεται να μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Αρκεί αυτοί που θα πάρουν αποφάσεις να μπορούν να το κάνουν και να τις υποστηρίξουν. Με οποιοδήποτε κόστος και για οποιοδήποτε λόγο. Αλλά αυτή η κατάσταση με ρέφερι – καμικάζι και απόψεις του στυλ «ή το δικό μου ή όχι», δεν μπορεί να συνεχιστεί.