Η ιδεοληψία μιας γιορτής

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα. Στο ίδιο καλαντάρι με την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς, Υπνου, Θεάτρου Σκιών, Θορύβου, Χορού, Γέλιου, Μέλισσας, Πάρκων, Γιόγκα, Σκαραβαίου, Καπέλου, Αριστερόχειρων, Φάρων και τα λοιπά και τα λοιπά.

Αγαπητές μου κυρίες, ο τρόπος υπόμνησης των αγώνων σας για την αυτονόητη ισόνομη αντιμετώπισή σας υποτιμά την προσπάθεια.

Το 1909 που γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Εθνική Ημέρα της Γυναίκας δεν έχει καμία σχέση με το 2019 και τις ανοιχτές, σύγχρονες κοινωνίες.

Οι φονταμενταλιστές που τάσσονται υπέρ της Ημέρας της Γυναίκας επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο την ίδια παρτιτούρα. Μισθολογικές διαφορές, χαμηλά ποσοστά των γυναικών σε υψηλόβαθμες θέσεις, κακοποίηση.

Πράγματι, μισθολογικές διαφορές υπάρχουν. Αλλά όχι μεταξύ γυναικών και ανδρών αλλά μεταξύ δεξιοτήτων, προσωπικοτήτων και «γνωριμιών», τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα.

Πράγματι, τα ποσοστά των γυναικών που βρίσκονται σε υψηλόβαθμες θέσεις είναι χαμηλά. Μας διαφεύγει ωστόσο πως το τιμόνι της χώρας με την ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης το κρατούν από το 2005 γυναικεία χέρια, τα οποία προσκυνά με ευλάβεια ο έλληνας Πρωθυπουργός – και όχι μόνο. Πως το ΔΝΤ διοικείται από κομψά ταγέρ και πως σε πολλές χώρες όπως η Σερβία, η Βρετανία, η Νορβηγία, η Γεωργία, η Αιθιοπία, το Βιετνάμ, η Κροατία, η Ρουμανία, η Αυστρία είχαν ή συνεχίζουν να έχουν γόβες-στιλέτο για προέδρους ή πρωθυπουργούς. Θα πει κάποια πως δεν είναι ο ίδιος αριθμός με τους άνδρες. Εχει σχέση αυτό με το φύλο;

Πράγματι υπάρχει βία εις βάρος των γυναικών. Οπως και εις βάρος των παιδιών, των μεταναστών, των μειονοτήτων, των καθηγητών, των ΑμεΑ, των εργαζομένων στη δημόσια Υγεία. Σε μια κοινωνία βίας η κακοποίηση δεν κάνει επιλογές.

Η ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια εμπεριέχει επίσης σεξισμό.

Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι το έχουν όλοι οι έλληνες πολίτες. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι γυναίκες, η ποσόστωση υποβαθμίζει τον ρόλο τους στην πολιτική και τις τσουβαλιάζει σε λίστες.

Στις ανοιχτές κοινωνίες, ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας και όσα εμφορούνται απ’ αυτή αποτελεί σήμερα μια αταβιστική ιδεοληψία, μια αέναη υπενθύμιση για τη διεκδίκηση ενός ήδη κατακτημένου κάστρου.